Miałem nieprzyjemność spędzić rok swojego młodzieńczego życia w tej firmie, co wyżęło ze mnie siłę, motywację i chęć do pracy w hotelarstwie, które do czasu Absyntu sprawiało mi radość. Zacznijmy jednak od początku.
Pracę dostałem z polecenia, nawet nie musiałem przynosić CV, co już powinno dać mi dużo do myślenia na temat funkcjonowania tej firmy. Dla porównania powiem, że w hotelu, w którym pracuję obecnie, również mnie polecono, jednakże proces rekrutacji przeszedłem jak każdy inny, w dwuetapowej rozmowie kwalifikacyjnej. W absyncie natomiast zamiast rozmowy dostałem zestaw pytań: czy studiuję, ile godzin w miesiącu mogę zrobić i kiedy mogę zacząć. Kierowniczka obiektu z góry założyła, że mnie przyjmuje, z czasem okazało się, że pracownicy zwalniają się jeden po drugim, dlatego są tak zdesperowani, że pracę można dostać z miejsca. No więc zacząłem od szkoleń, które łącznie trwały 4 dni. 4 dni szkolenia i od razu rzucają Cię na pełną odpowiedzialność za recepcję, finanse, skrzynkę mailową i cały obiekt. Po czterech dniach, w trakcie których nawet nie przeprowadzono ze mną szkolenia PPOŻ, więc w przypadku pożaru odpowiadałbym za obiekt, w którym nawet nie wiedziałem, jak działa system przeciwpożarowy. Praca na samej recepcji nie była trudna, wymagała jednak dużego zasobu pomysłowości i kreatywności, aby od ręki rozwiązywać problemy gości, których można by uniknąć, gdyby właściciel dokładał do biznesu więcej pieniążków, niż wkłada sobie w kieszeń. Po miesiącu dostałem pierwszy awans na zastępcę kierownika recepcji. Nie wiem, czy to tylko w moich uszach brzmi absurdalnie, ale po miesiącu pracy na recepcji od razu awans na tak odpowiedzialne stanowisko, jakim było zastępowanie kierownika. Zgodziłem się, bo wyższa stawka godzinowa, premia kierownicza i większe przywileje, takie jak wybieranie sobie najbardziej pożądanych zmian w pierwszej kolejności. Na tym stanowisku miałem nieprzyjemność poznać bliżej właściciela. Do dziś pamiętam, jak na pierwszym naszym spotkaniu, po miesiącu mojej pracy w firmie w ogóle i dwóch dniach na nowym stanowisku zostałem oskarżony o „nic-nie-robienie” i ośmieszony w obecności innych kierowników, których widziałem pierwszy raz na oczy, bo goście skarżyli się na jakość Internetu, i co ja mam z tym zamiar zrobić. A co osoba będąca w firmie miesiąc mogła zrobić w sprawie nie działającego internetu? Kupić i zamontować za własne pieniądze? Z dziesięć minut jechał po mnie jak po łysej kobyle, w międzyczasie pytając innych kierowników „mam rację, Panie X? Zgadza się Pani ze mną, Pani Y? Ten pan nic nie umie!”. Słabo, panie jacku. Bardzo słabo. Gdyby nie fakt, że Pana stawka jest konkurencyjna na rynku pracy, a ja byłem w tragicznym położeniu finansowym, złożyłbym wypowiedzenie tego samego dnia. Ale nie mogłem go złożyć, tym bardziej, że kierowniczka mojego obiektu poklepała mnie po plecach, mówiąc „on taki jest, nie przejmuj się. Musi się powyżywać, żeby poczuć się ważny”. Podsumowując, większa stawka godzinowa wiąże się ze stresem, ciągłym strachem, że mimo pracy 14 godzin dziennie, aby wszystko dopiąć na ostatni guzik, szef na spotkaniu w obecności 10 innych osób nazwie cię „nierobem”. Panie Jacku, po doświadczeniach z pana osobą spędziłem pół roku na terapii behawioralnej, aby odzyskać wiarę w siebie, którą Pan mi odebrał. Proszę się zastanowić nad tym, jak traktuje Pan ludzi.
