Często słyszysz o sobie, że jesteś perfekcjonistą? Zdaje się, że perfekcjonizm jest pożądaną postawą i przywołuje na myśl takie cechy jak pracowitość, skrupulatność, wytrwałość. Ale czy na pewno? Wielu pracodawców odczytuje perfekcjonizm jako korzyść, inni natomiast uważają, że taka postawa może przysporzyć nie lada problemów. Przeczytaj i dowiedz się, kim jest i jak żyć z perfekcjonistą.
Kim jest perfekcjonista?
Perfekcjonista to osoba, która stawia dokładność wykonywanych zadań ponad wszystko.
“Porażka jest sukcesem, jeśli wyciągniemy z niej lekcje” – wiele osób żyje, wyznając właśnie taką zasadę. Ale z pewnością pod tym hasłem nie podpisze się perfekcjonista. Realizuje on czynności w najlepszy możliwy sposób, starając się nie popełniać żadnych błędów i nie tolerując żadnych półśrodków. Albo robi coś idealnie według własnych zasad, albo nie robi tego wcale. To trudne wyzwania, które z czasem stają się przygniatające. W końcu ilu z nas jest w stanie sprostać ciągłej presji bycia najlepszym – szczególnie jeśli to my sami narzucamy sobie taką narrację.
Perfekcjonistą może być każdy bez względu na płeć i wiek. Skąd ta postawa się bierze? Tego nie wie nikt. Przekazywanie takiej cechy przypisuje się genetyce. Niemniej jednak to, w jaki sposób zostaliśmy wychowani, przekłada się później na to, czy osoba będzie perfekcjonistą.
“Musisz być najlepszy”
“Nie oglądaj się za siebie”
“Nie ważne, że boli musisz dać radę”
“Jesteś beznadziejny”
“Nic Ci nie wychodzi”
To tylko, niektóre cytaty, które dzieci słyszą w wieku dorastania. Wysokie oczekiwania, niespełnione ambicje rodziców i ciągła krytyka mogą sprzyjać perfekcjonizmowi.
Poza tym utrata bliskiej osoby również może odbić się na psychice dziecka.
Charakterystyka perfekcjonisty
Perfekcjoniści na ogół postrzegani są jako osoby sumienne, poukładane i zdyscyplinowane.
Starają się odgrywać swoje życiowe i zawodowe role jak najlepiej potrafią. Czy jest wobec tego coś złego w dążeniu do doskonałości lub w rzetelnym wykonywaniu swoich obowiązków? Nie należy mylić aspirowania do osiągnięcia ideału z postawą perfekcjonisty.
Poprzeczkę stawia sobie zawsze bardzo wysoko ale nawet jej osiągnięcie jest często niezadowalające.
Być najlepszym i bezkonkurencyjnym – to cel działań perfekcjonisty. Ciężko pracuje, dążąc do celu, po drodze przywiązując ogromną wagę do perfekcji. Nie wybacza błędów i nie cierpi ich popełniać. Słowo wyrozumiałość jest mu zupełnie obce.
Każdy zdaje sobie sprawę z tego, że porażki nas budują i są nieuniknione, by się uczyć i zdobywać doświadczenie. Perfekcjonista natomiast uważa, że popełnianie błędów jest niedopuszczalne. Uważa, że są synonimem przegranej, wręcz ułomności. Czego następstwem jest wieczne niezadowolenie, życie w ciągłym stresie i nieustająca frustracja.
Test osobowości – sprawdź, jakim typem jesteś
Frustracja zawodowa. Czy da się temu zapobiec?
Czy da się funkcjonować z perfekcjonistą?
Życie perfekcjonisty jest dalekie od perfekcji. Dążenie do ideału wiąże się z lękiem i niepewnością. Zdarza się nam odczytywać postępowanie takiej osoby jako zbyt pewnej siebie. Ale to złudne. Każdy nawet najmniejszy błąd odczytuje jako największą porażkę. Jest z wielu rzeczy niezadowolony, a ciągły towarzyszący mu strach przed przegraną bardzo go osłabia. Brak wiary we własne umiejętności powoduje, że mimo genialnych pomysłów nie dochodzi do ich realizacji.
Może się wydawać, że perfekcjoniści świetnie odnajdą się w pewnych zawodach np. w księgowości. Ale zbyt dokładne analizowanie i wielokrotne sprawdzanie zadania może skutkować tym, że zadania nie zostaną wykonane na czas.
Obcowanie z typem perfekcjonisty w każdej sferze życia nie należy do łatwych. Perfekcyjny szef będzie doszukiwał się błędów, czepiał drobiazgów powodując, że wykonanie projektu w terminie nie będzie możliwe. Może też przejmować i samodzielnie wykonywać zadania, jeśli będzie uważał, że tylko on potrafi to zrobić najlepiej. Takie działanie zablokuje nie tylko prace zespołu, ale i możliwości rozwoju jego członków.
Jak sobie radzić z własnym perfekcjonizmem?
Jak już ustaliliśmy, życie z perfekcjonistą nie jest łatwe, również z perspektywy radzenia sobie z własnym charakterem. Warto jednak nad sobą pracować i uczyć się nabierać wyrozumiałości dla popełnianych błędów.
Należy zacząć od najdrobniejszych i najprostszych czynności. Nawet jeśli łóżko nie będzie idealnie zaścielone, nikomu nic się nie stanie. Ciągłe uświadamianie sobie, że nikt nie jest idealny i każdy może popełniać błędy jest kluczowe. Liczy się wewnętrzny głos, który będzie w stanie zatrzymać nas w przejmowaniu wszystkich zadań. Dajmy to zrobić innej osobie, nawet jeśli nie będzie wykonane idealnie!
Warto pamiętać, że gdy blokujemy się przed działaniem, bojąc możliwych błędów, zatrzymujemy swój rozwój. Bo właśnie przez doświadczanie porażek stajemy się lepszymi ludźmi i wyciągamy daleko idące wnioski.
W sytuacji, kiedy nie radzimy sobie ze sobą, warto rozpatrzyć skorzystanie ze specjalistycznej pomocy psychologa czy psychoterapeuty.
Czytaj także:
Choleryk w pracy. Jak się z nim dogadać?
Czy ekstrawertyk to dobry pracownik?
Introwertyk – kim jest? Jak radzi sobie w środowisku pracy?
