Pracownik
17.10.2026 22:29
Wykonuję zlecenie na pomarańczowym projekcie od około 4–5 lat i mogę powiedzieć jedno: gdyby nie możliwość pracy w pełni zdalnej i elastyczny grafik, już dawno by mnie tutaj nie było. To właściwie jedyne zalety, jakie pozostały w miejscu, które z roku na rok coraz bardziej przypomina pokaz niekompetencji, nepotyzmu i kompletnego braku szacunku do ludzi.
Zacznijmy od awansów. Jakim cudem osoby z zaledwie 3–6-miesięcznym doświadczeniem zostają liderami, podczas gdy doradcy z kilkuletnim stażem, ogromną wiedzą i znajomością projektu są konsekwentnie pomijani? Jakie dokładnie kompetencje decydują o awansie? Bo patrząc na efekty, trudno oprzeć się wrażeniu, że znacznie większe znaczenie mają odpowiednie znajomości, bezkrytyczne przytakiwanie przełożonym i umiejętność przypodobania się właściwym osobom. Osobny rozdział tej farsy stanowią liderzy jakości. Tutaj poziom niekompetencji momentami przekracza wszelkie granice absurdu. Jakim cudem doradca musi tłumaczyć liderowi jakości podstawowe zasady funkcjonowania projektu? Dlaczego osoba, która ma oceniać poprawność naszej pracy, sama popełnia błędy w interpretacji procedur? I przede wszystkim: kto weryfikuje kompetencje tych ludzi, zanim otrzymają możliwość oceniania innych?
Najbardziej absurdalne jest jednak podejście do kwestionowania błędnych ocen. Merytoryczna dyskusja? Przedstawienie podstawy oceny? Odniesienie się do konkretnych argumentów? Nic z tych rzeczy. Zamiast tego można otrzymać odpowiedź w stylu: „Takie jest moje stanowisko i już na nic więcej nie odpowiem”. Czy lider jakości jest zwolniony z obowiązku uzasadniania swoich decyzji tylko dlatego, że otrzymał odpowiedni tytuł stanowiska? Ile jeszcze ankiet satysfakcji mamy wypełnić? Po co w ogóle pytać doradców o opinię, skoro od lat nie widać realnych działań naprawczych? Czy te ankiety służą czemukolwiek poza stwarzaniem pozorów, że komuś zależy na zdaniu pracowników?Niestety liderzy zespołowi wcale nie prezentują wyższego poziomu. Odzywki, obrażanie doradców, wyśmiewanie ich i traktowanie z góry stały się czymś, co trudno już nazwać pojedynczym incydentem. Najbardziej przerażające jest jednak nie samo zachowanie niektórych liderów, ale przyzwolenie na nie ze strony osób zarządzających projektem. Skoro osoby odpowiedzialne za zarządzanie nie potrafią wyegzekwować od własnych liderów podstawowych standardów kultury osobistej, to na jakiej podstawie oczekują profesjonalizmu od pozostałych?
Kolejną kwestią są zasady dotyczące dyspozycyjności. Jeszcze niedawno publikowano posty, z których wynikało, że należy zadeklarować min. 145h miesięcznie, w tym 20h weekendowych i 8 zmian wieczornych. Niespełnienie tych warunków miało skutkować nieuwzględnieniem w grafiku,a także możliwością zakończenia współpracy. Dlaczego posty zostały usunięte? Czy nagle przestały obowiązywać? A może ktoś w końcu zorientował się, że sposób narzucania dyspozycyjności osobom wykonującym zlecenie może budzić poważne wątpliwości co do charakteru tej współpracy?
Na koniec podejście do zwolnień lekarskich. Pojawił się post, zgodnie z którym osoba przebywająca na L4 ma obowiązek odpracować do końca miesiąca wszystkie godziny, które w okresie zwolnienia były wcześniej zaplanowane w grafiku. Co ciekawe, sam post również został usunięty, ale zasada nadal obowiązuje. Czy ktoś, kto wpadł na ten pomysł, zastanowił się w ogóle nad jego konsekwencjami? W praktyce oznacza to, że osoba, która zachorowała, musi po powrocie nadrabiać godziny w pozostałej części miesiąca, niezależnie od tego, ile dni jej zostało. Przy odpowiednim układzie grafiku może to oznaczać konieczność spędzania przed komputerem nawet dwudziestu godzin dziennie, aby uniknąć konsekwencji. Czy choroba jest tutaj traktowana jak przewinienie, za które należy pracownika ukarać?
Trudno oczekiwać wysokiej jakości pracy od zespołu, kiedy osoby odpowiedzialne za jej kontrolowanie same nie potrafią prawidłowo stosować procedur. Trudno wymagać szacunku, kiedy przełożeni pozwalają sobie na obrażanie podwładnych. Trudno mówić o transparentności, kiedy istotne komunikaty znikają bez wyjaśnienia. I wreszcie trudno budować zaangażowanie, kiedy doświadczenie oraz rzeczywiste kompetencje zdają się przegrywać z umiejętnością przypodobania się przełożonym. Stanowisko lidera powinno być potwierdzeniem wiedzy, dojrzałości i umiejętności zarządzania ludźmi. Tutaj coraz częściej sprawia wrażenie tytułu, za którym nie stoją żadne z tych cech. Najwyższy czas zacząć oceniać nie tylko doradców, ale również osoby, które ich oceniają. I to według równie rygorystycznych standardów. Bo jeśli doradca ponosi konsekwencje za każdy, nawet najmniejszy błąd, to dlaczego lider, który nie zna procedur, wystawia nieuzasadnione oceny lub nie potrafi zachować podstawowego szacunku wobec drugiego człowieka, nadal bez przeszkód zajmuje swoje stanowisko? Być może warto w końcu zadać sobie pytanie, czy problemem rzeczywiście są ludzie na najniższych stanowiskach, czy raczej ci, którzy zostali postawieni ponad nimi.