(usunięte przez administratora)
Jeden kierownik, dwie koordynatorki, jeden specjalista, pupilki, stare i niedołężne, szaraczki.
Kierownik - człowiek w porządku. Niewiele wie o tym, co się wyrabia na własnym projekcie, głównie siedzi cicho, czasem wyjdzie na kawę, odbierze parę telefonów, odpisze na maile, no ogólnie dobry człowiek. Trzeba pilnować, w jakim jest nastroju, żeby zagaić o dzień wolny. Możesz mieć pewność, że i tak o tym zapomni, tak samo jak o prośbie konserwacji komputera, zakupu odpowiednich narzędzi do pracy. Jeśli zapamięta Twoje imię, gratulacje. Nie oczekuj od Kierownika za wiele. Po prostu.
Koordynatorka nr 1 - pozytywna wariatka, zawsze uśmiechnięta, zabawowa równa babka. Każdy ją zna i lubi. Łatwo się jej podlizać, a profity są takie, że możesz się opieprzać do woli, przychodzić w godzinach od jakiej chcesz do obojętnie. Możesz pracować 5 godzin, 10, 15, ile chcesz. Zmianowy czas pracy cię nie obowiązuje, przerwy masz tyle, ile chcesz, nawet nie musisz wiedzieć, co to raport efektywności, akord, norma. Po prostu zacznij z tą panią rozmowę o potrawach, promocjach w Biedronce, włosach, dietach, a staniesz się pupilkiem. Sama koordynator tak otrzymała swój zaszczytny tytuł, podlizując się poprzedniej pani, zajmującej komputer po prawicy Kierownika.
Koordynator nr 1 w zasadzie niewiele Ci pomoże jeśli chodzi o pracę, jej wiedza jest niewielka, a od niedawna jej obowiązki spadły na
Specjalista - od siedmiu boleści. Wiedzą nie przegania koordynator nr 1, fartem zdobył promocję na wyższy szczebel. Nie zna podstaw metrykowania, rejestracji, wprowadzania dokumentów, ale potrafi unieść ciężkie kartony, odebrać telefon, kiedy szefostwo robi kawę, wywieźć dokumenty na magazyn. Specjalista to raczej robotny chłopak. Uprawnienia ma większe, więc swieżaki czują respekt, bo tyle może i potrafi.
Koordynatorka nr 2 - wiedza ogromna. Najbardziej rozumna istota w całym zespole kierowniczym. Niesamowicie wygadana i inteligentna. Gdyby nie ona, ten projekt już dawno by umarł. Traci na rozumie jedynie w towarzystwie Koordynator nr 1. Wtedy praca schodzi na setny plan, a ważniejsze jest zamawianie jedzenia, pogaduszki z pupilkami, czterdziestominutowe spacerki po kawę, obgadywanie, itd.
Koordynator nr 2 musi jednak zostawiać w domu problemy, które tam powstały. Jej kapryśność potrafi ugodzić każdego, kto będzie potrzebował pomocy przy pracy. Bez kija nie podchodź, tak mówią. Nie przejmujcie się, jej nastroje się zmieniają z godzina na godzinę. Trzeba po prostu trafić w dobry moment. Uważajcie jednak na Panią Koordynator 2 w towarzystwie tej pierwszej, albo będziesz miał szczęście i zostaniesz obsypany komplementami, zainteresowaniem i wspólnymi dowcipami, albo jej kąśliwe uwagi sprawią, że poczujesz się jak bezwartościowe ścierwo.
Zarządzanie tym projektem ogólnie kuleje.
Podział obowiązków żenada.
Szkolenie świeżaków przez innych pracowników. Ewentualnie dwuminutowe tłumaczenie przez szefostwo, reszta wyjdzie w praniu. Zmiany 6-14, 14-22? Oddawanie telefonów do depozytów? Rejestrowanie przerw? Tylko dla szaraczków.
Pupile - róbta co chceta.
Stare i niedołężne - wykonują nieskomplikowane zadania, przerwa na papierosa co godzinę. Kawa, ciastko. Godziny pracy, jakie sobie zażyczą. Przerwa na toaletę co dwadzieścia minut. Niektóre panie do dziś nie potrafią dobrze wykonać swojej pracy, a płaca ta sama dla każdego.
Szaraczki - praca zmianowa - 8h dziennie, 30 minut przerwy, praca na akord. Podział obowiązków co dzień ten sam. Nie licz na urozmaicenia. Metrykujesz? Będziesz to robił przez 8h, postaraj się nie zasnąć i wyrobić normę. Najlepiej siedź cicho i nie przeszkadzaj wyżej wymienionym. Potrzebujesz wolnego? Spóźnisz się? Poczułeś się gorzej i potrzebujesz wyjść wcześniej? Musisz przejść szereg procedur, aby uzyskać odpowiedź. Jeśli nie musisz, to lepiej nie pytaj, wytrzymaj, nie spóźniaj się.
Dzięki szaraczkom koła zębate się zazębiają i jakimś cudem ten projekt nadal funkcjonuje. Brawo, wykonujesz świetnie swoją robotę. Nigdy tego nie usłyszysz od przełożonych.