RESERVED ARKADIA - SYNONIM MOBBINGU
Minęły już 3 lata od mojej pracy w Reserved w Arkadii, jednak trauma wciąż ze mną pozostała, nadal po nocach wspominam ten trzymiesięczny koszmar.
Byłam świeżo po maturze, próbowałam swoich sił jako studenta zaoczna i wraz z ich rozpoczęciem zaczęłam pracę w tym obozie pracy. Trafiłam pod kierownictwo Klaudii i Kasi, otrzymałam o 6 rozmiarów za dużą marynarkę jako mój uniform w której wyglądałam śmiesznie i... wyobrażałam sobie pracę w odzieżówce jako stanie na kasie, doradztwo, elastyczny grafik - nic bardziej mylnego. Stałam się ochroniarzem na dziale męskim (tak, ten sklep nie ma ochrony) na co w ogóle się nie pisałam, drobna dziewczyna 160cm bez żadnych środków bezpieczeństwa miała łapać złodzieji. Nieraz dochodziło do bardzo nieprzyjemnych i niebezpiecznych sytuacji, że ktoś mi groził, klął na mnie, bo co taka mała dziewczynka będzie gadała bysiorowi 2 metry że ma się zatrzymać i pokazać torbę?
Szalę goryczy przelał grafik. Jak wspominałam byłam studentką zaoczną, nie mogło mnie być co drugą sobotę na co kierownictwo początkowo się zgodziło. Potem kierowniczka Klaudia kazała mi z nią usiąść przed komputerem, włączyła mapy google i kazała podać adres mojej uczelni żeby sprawdzić trasę z niej do sklepu. Powiedziała "przecież zdążysz, masz być na 17 do zamknięcia". To było absolutnie chore pogwałcenie mojej strefy personalnej i życia prywatnego. Praca do zamknięcia tak naprawdę oznaczała pracę długo po zamknięciu, na grafiku do 22 a w rzeczywistości do północy, i nie przesadzam. Chciałam wyjść bo następnego dnia musiałam być na 8 w uczelni, usłyszałam "Hola, hola, gdzie ty się wybierasz? My zawsze tak zostajemy". Moja matka wydzwaniała do mnie zmartwiona gdzie ja w ogóle jestem o tej godzinie, zamykaliśmy sklep jako ostatni w całej galerii, nie było tam żywej duszy tylko my. Sklep co parę dni zmieniał układ, więc nie masz nigdy pojęcia co gdzie wisi, to zabawa w ciuciubabkę i kręcisz się z jedną sukienką pół godziny żeby odnaleźć jej miejsce zamieszkania, a masz jeszcze górę ciuchów do odwieszenia."
Najbardziej nieludzka wobec mnie była Kasia. A zaczęła mnie nienawidzieć bo.. usiadłam na podłodze po zamknięciu układając nisko położone buty. Po czym codziennie było mi to wypominane, przy wszystkich pracownikach Kasia wymachiwała na mnie palcem jak na psa który obsrał podłogę, wykrzykując "MASZ NIE SIEDZIEĆ NA PODŁODZE, ŻEBY TO BYŁ OSTATNI RAZ!". Nie potrafię opisać jak bardzo upokorzona się poczułam, i nie zdziwiłabym się gdyby miała z tego jakąś satysfakcję s**sualną. Po dwóch tygodniach opadałam już z sił, bolały mnie ręce, nogi, wsztystko, to była praca ponad moją siłę i myślę że ponad siłę większości przeciętnych osób. w jedynym dniu wolnym w tygodniu spałam aż do godziny 17 i nie miałam życia. Zmęczenie odbijało się na mnie w pracy, raz oparłam się o mebel w przymierzalni za którym nie było mnie praktycznie widać. W ciągu minuty zostałam zauważona na monitoringu przez Klaudię i się zaczęło. Niezwłocznie do mnie podbiegła i znów wymachiwanie palcem, wrzask "MASZ NIE OPIERAĆ SIĘ O MEBLE, JAK TO W OGÓLE WYGLĄDA?? TO JEST OSTATNI RAZ JAK SIĘ OPIERASZ" . I tak przez cały miesiąc było mi wypominane przy wszystkich że oparłam się przez minutę o mebel. Ryczałam wracając tramwajem do domu, ryczałam na sali sklepu, ryczałam w toalecie żeby nikt nie widział. Przez tę pracę zawaliłam studia, i praktycznie musiałam ułożyć sobie życie od nowa, pójść do zupełnie innej uczelni, innej pracy i odnowić kontakty towarzyskie bo moi znajomi myśleli że chyba nie żyję, a to wszystko za minimalną płacę. Jedyne czego brakowało kierownictwu to bicza w ręku, smyczy i megafonu, żeby można było efektywniej ganiać podludzi (czyli nas, pracowników) do jeszcze cięższej pracy.
Moja perspektywa na pracę w sieciówce została tutaj kompletnie spaczona, myślałam że już wszędzie tak będzie. Ale to nie prawda, ktokolwiek to czyta - proszę zrób sobie przysługę i nie idź tam, lub zwolnij się jak najszybciej. Są lepsze miejsca, człowiecze i spokojne, w jednym takim pracuję teraz a historię o Reserved opowiadam współpracownikom do dziś.