Opinie o PKP Polskie Linie Kolejowe Warszawa

GoWork nie weryfikuje opinii przed publikacją...

Opinie(3750)

Praca i zarobki

Kontakt i przychody

Aktualne oferty pracy w pobliskich miastach

Opinie o firmach w pobliskich miastach

Hahahehe

19.06.2026 14:08

Pracownik

Jubileusz 25-lecia PLK: Upadek elitarnej iluzji i panika centrali Centrala zderzyła się ze ścianą. Pierwotny plan zorganizowania ekskluzywnej imprezy poniósł sromotną klęskę z powodu braku chętnych. W efekcie Biuro Komunikacji wpadło w panikę. Masowe maile i rozwieszane w pośpiechu plakaty to desperacka próba ratowania frekwencji w „Malowanej Zagrodzie”. Od segregacji do łapanki statystów. Jeszcze niedawno obowiązywała reglamentowana pula zaproszeń, tworząca sztuczny podział na elitę i resztę załogi. Gdy wytypowani goście zignorowali wydarzenie, organizatorzy nagle przypomnieli sobie o pracownikach liniowych. To nie jest zaproszenie. To ordynarna rekrutacja darmowych statystów. Spółka potrzebuje sztucznego tłumu, aby decydenci nie przemawiali do pustych ławek, a budżet wytransferowany do agencji eventowej miał pokrycie w statystykach. Żenująca oferta rekompensaty i festiwal kurzołapów. Oczekiwanie, że ludzie z regionów poświęcą prywatną sobotę na kilkanaście godzin w autokarach, obnaża całkowite oderwanie organizatorów od rzeczywistości. Zamiast realnego docenienia załogi, spółka oferuje: - Tanie gadżety zamiast podwyżek: Zapowiadany „pamiątkowy upominek” to zapewne standardowy zestaw zapchajdziur: najtańsza smycz, kubek i długopis. To zbędne kurzołapy, z którymi po powrocie nie ma co zrobić, od razu wylądują w koszu na śmieci albo rzucisz je w kąt w biurze w , byle tylko pozbyć się problemu. - Przymusowa „odzież robocza” do zdjęć: Istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że każdy na wejściu dostanie tanią koszulkę z logo, którą będzie musiał obowiązkowo założyć. Wszystko po to, by wykreować zunifikowany, uśmiechnięty tłum do wyreżyserowanego „zdjęcia rodzinnego” na potrzeby biuletynu promocyjnego. - Infantylne rozrywki: Strefy rękodzielnicze i sportowe jako prowizoryczne zapychacze czasu dla dorosłych inżynierów i specjalistów. - Masowy catering: Tania gastronomia na trawie, podczas gdy strefa dla zarządu i dyrekcji z pewnością pozostanie odizolowana. Bezkarne przepalanie budżetu W dobie chronicznych braków finansowych na podstawowe narzędzia i utrzymanie infrastruktury, miliony złotych topnieją w jednodniowej pokazówce. Te fundusze powinny trafić bezpośrednio na konta pracowników lub na poprawę warunków pracy na nastawniach, a nie zasilać zewnętrznych podwykonawców. Impreza w Kawęczynie to wyłącznie kosztowny festiwal próżności. Puste listy zgłoszeniowe stanowią bezlitosny dowód na to, że załoga przejrzała na oczy i nie zamierza legitymizować tej korporacyjnej farsy własnym czasem wolnym.

Nie jest dobrzr

05.06.2026 09:13

Pracownik

Układ zamknięty na nastawniach. Gorzka prawda o nadgodzinach i fikcji w PKP PLK. Podczas gdy centrala w Warszawie pasjonuje się tabelkami w Excelu, audytami i blokowaniem 500 złotych podwyżki dla specjalistów pod hasłem „dyscypliny budżetowej”, w terenie kwitnie alternatywna rzeczywistość. Prawda o prowadzeniu ruchu w PLK jest taka, że spółka stała się zakładnikiem oligarchii dyżurnych ruchu, którzy dyktują własne warunki. a) Monopol na niezastępowalność: Dyżurni z autoryzacją na konkretne stacje i okręgi nastawcze doskonale wiedzą, że dyrekcja zakładu nie ma dla nich żadnej alternatywy. Brak rąk do pracy dał tej grupie absolutną władzę nad grafikami. b) Karuzela nadgodzinowa i planowe L4: Mechanizm jest prosty i powtarzalny. Gdy zbliża się limit nadgodzin uruchamia się system awaryjny. Pracownik idzie na zaplanowane zwolnienie lekarskie, a koledzy z układu bez problemu przejmują jego godziny. Potem następuje rotacja. Pieniądze z nadgodzin zostają w zamkniętym kręgu, a podatki i limity kodeksowe są sprytnie omijane. c) Odsiew nowej kadry: Młodzi pracownicy spoza układu, zamiast być wdrażani i motywowani, są marginalizowani lub wypychani na podrzędne posterunki. Układ celowo blokuje sukcesję, aby utrzymać pozycję negocjacyjną i wysoką wycenę własnych godzin. d) Autocenzura i strach dyrekcji: Dyrektorzy i naczelnicy w zakładach doskonale wiedzą o tym procederze. Przymykają jednak oko i sankcjonują patologię, ponieważ „święty spokój” i brak opóźnień pociągów w raportach wysyłanych do centrali są ważniejsze niż transparentność. Na dodatek w kuluarach mówią, „nie mamy na to wpływu”. Wszyscy udają, że problemu nie ma, dopóki wykresy są zielone. Zarząd z wiceministrem Malepszakiem na czele żyje w iluzji, że drastyczne cięcia płacowe i korporacyjny gorset uzdrowią firmę. System nie runie z powodu buntu mas. Pęknie, gdy biologia wygra z tym zamkniętym układem. Średnia wieku dyżurnych drastycznie rośnie. Kiedy ta kasta ostatecznie odejdzie na emerytury, centrala obudzi się w próżni: bez ludzi, bez następców i z paraliżem sieci, którego nie da się przypudrować żadnym Excelem.

The Economist

09.06.2026 17:01

Pracownik

Dyscyplina budżetowa w spółkach państwowych oznacza po prostu odgórny zakaz lub sztywny limit na pensje, którego zarządy nie mogą przekroczyć. Rząd woli zachować wypracowane pieniądze w kasie państwa lub wydać je na inwestycje, zamiast oddawać je pracownikom w postaci dużych podwyżek.

Nina

12.06.2026 23:26

Inne

A jak to wygląda w PKP jeżeli chodzi o dodatki za wysługę lat, czy wszystkich pracowników ten dodatek obowiązuje?

Ehh

09.06.2026 08:17

Pracownik

Jubileusz 25-lecia PLK: Przepalanie budżetu i oficjalna segregacja. Podręcznikowy pokaz korporacyjnej hipokryzji, bezczelności i pogardy centrali dla ludzi z terenu. Zamiast realnego docenienia załogi, dostajemy imprezę skrojoną pod lans decydentów, która bezlitośnie obnaża strukturę feudalną w spółce. Jawna dyskryminacja i podziały: „Plenerowe spotkanie integracyjne” z reglamentowaną pulą zaproszeń. Tworzenie kasty „najbardziej zasłużonych” oficjalnie dzieli załogę na elitę i gorszy sort, który ma zostać na sieci i tyrać. To ordynarna dyskryminacja większości pracowników liniowych na rzecz biurokracji. Sektor VIP kontra reszta załogi: Znając realia PLK, na miejscu czeka nas tradycyjny spektakl: ogrodzone strefy z cateringiem premium dla zarządu, dyrektorów i naczelnikowni. Podczas gdy zmęczona podróżą reszta pracowników dostanie najtańszą kiełbasę i postoi na trawie, decydenci będą pić zdrowie spółki we własnym, zamkniętym gronie. Ta impreza nie ma integrować – ma pokazać miejsce w szeregu. Bezkarne przepalanie budżetu: W czasach, gdy brakuje pieniędzy na realne podwyżki, narzędzia czy modernizację zaplecza socjalnego na nastawniach, spółka lekką ręką topi miliony w jednodniową pokazówkę pod Warszawą. Te fundusze powinny trafić bezpośrednio do kieszeni pracowników, a nie zasilać konta agencji eventowych dla zaspokojenia ego Biura Promocji. Logistyczny koszmar kosztem wolnego czasu: Organizacja imprezy w sobotę 27 czerwca to bezczelna kradzież prywatnego czasu. Dla ludzi z regionów ta „atrakcja” oznacza pobudkę o 4:50 rano, spędzenie ponad 10 godzin w autokarze w obie strony i powrót w nocy. Wszystko bez żadnego ekwiwalentu, tylko po to, żeby zrobić sztuczny tłum i frekwencję pod warszawskie KPI. To nie jest święto pracowników Polskich Linii Kolejowych. To kosztowny, głęboko dzielący ludzi festiwal próżności centrali, zorganizowany za publiczne pieniądze kosztem wolnego czasu załogi.

Komputerki

11.05.2026 15:52

Pracownik

Praca w jednym z zakładów PKP PLK przypomina dziś próbę zarządzania nowoczesną infrastrukturą przy użyciu muzealnych eksponatów. Codzienność zaczyna się od walki z ośmioletnim komputerem, który każdą kolejną aktualizację systemu przypłaca całkowitym paraliżem. Zamiast płynnego działania, słychać tylko rzężenie konających dysków twardych i regularne raporty o awariach płyt głównych, które po prostu nie wytrzymały próby czasu. W tle krążą mityczne opowieści o nowych laptopach, które od miesięcy mają trafić do pracowników, ale na ten moment pozostają jedynie narzędziem do uciszania narastającej frustracji. Kiedy sprzęt ostatecznie odmawia posłuszeństwa, zaczyna się wielodniowe oczekiwanie. Na całe województwo przypada zaledwie dwóch informatyków, z czego jeden swoją postawą i brakiem elementarnej wiedzy sprawia wrażenie osoby, która znalazła się tam przez pomyłkę. W efekcie pracownicy przez kilka dni patrzą w czarne ekrany, bo nie ma komu usunąć usterki. Absurd dopełnia brak tak podstawowych rzeczy jak karty do drukarek czy tonery, co w firmie o takiej skali wydaje się ponurym żartem. Komunikacja mobilna to osobny rozdział tego dramatu. Telefony służbowe to modele sprzed kilku lat, w których baterie puchną do tego stopnia, że stwarzają realne zagrożenie, a pakiety internetowe kończą się po kilku większych załącznikach. Wszystko to spina sieć komputerowa, która jest tak wolna i niestabilna, że każda próba wysłania dokumentu staje się testem cierpliwości. To obraz kolosa na glinianych nogach – firmy, która zarządza tysiącami kilometrów torów, ale technologicznie utknęła w poprzedniej epoce, narażając na szwank nie tylko komfort pracy, ale i elementarne bezpieczeństwo.

Kolejova Supernova

13.05.2026 01:35

Pracownik

I oni chcą BIM tam wdrożyć... A prawda jest taka, że wdrażają go z perspektywy biurka w Centrali na Targowej. Zero spotkań, szkoleń dla Centrum Realizacji Inwestycji i zakładów. Jak ludzie mają się do tego wszystkiego przekonać jak są traktowani jak ułomni, którym nie trzeba przecież nic tłumaczyć? Komputer, który wiesza się podczas pracy w wordzie!

Jowita

20.05.2026 12:10

Inne

Ale jak wam to wprowadzą to chyba jakieś przeszkolenie muszą zrobić, a nie tylko polegać na tym, że jakoś to ogarniecie... Nie mieliście jakiegoś oficjalnego info w tej sprawie? Może powinniście sami o to poprosić

Obserwator komentator

13.05.2026 07:10

Pracownik

Komentarz na temat wprowadzania BIM w PLK zainspirował mnie do czegoś dłuższego: Wdrażanie technologii BIM z perspektywy biurek w warszawskiej Centrali na Targowej przypomina próbę sterowania nowoczesnym lotniskowcem za pomocą instrukcji wysyłanych gołębiem pocztowym. Na górze, w zaciszu gabinetów, wszystko wygląda na uporządkowany proces, jednak w jednostkach terenowych, w biurach CRI i Zakładach Linii Kolejowych, rzeczywistość boleśnie weryfikuje te wizje. Ludzie, którzy na co dzień mają stać na straży tej cyfrowej rewolucji, czują się traktowani jak ułomni wykonawcy, którym nie trzeba niczego tłumaczyć, a jedynie narzucać kolejne, często nielogiczne procedury. Obecny model edukacji o nowych systemach to w rzeczywistości smutna fikcja. Teamsowe spędy, trwające po dwie czy trzy godziny, stały się symbolem marnowania czasu, gdzie kluczowym elementem nie jest transfer wiedzy, lecz odhaczenie listy obecności. Prowadzący zazwyczaj operują na środowiskach testowych, które są kompletnie niedostępne dla zwykłego pracownika, co sprawia, że po zakończeniu połączenia każdy zostaje sam z „żywym organizmem” projektu, bojąc się popełnić błąd na systemie, którego nie zna. To absurd, że w dobie tak ogromnych inwestycji firma żałuje funduszy na rzetelny plan szkoleń wyjazdowych. Ludzie z całej Polski muszą się w końcu poznać i spotkać osobiście, co w każdej nowoczesnej korporacji jest traktowane jako standardowy benefit i narzędzie budowania efektywności. Gdyby kolejarze z Olsztyna, Krakowa czy Wrocławia znali się osobiście, czas pracy przestałby uciekać na wielogodzinne wyważanie otwartych drzwi. Jeden krótki telefon do kolegi z innego miasta rozwiązałby problemy, nad którymi dzisiaj całe działy głowią się w izolacji. Zamiast tego, serwuje się im narzędzia, które zamiast pomagać, stają się „narzędziami szatana”. Flagowym przykładem jest system EPM, który w teorii miał automatyzować, a w praktyce sprawił, że wprowadzanie zamknięć torowych zajmuje dziś więcej czasu i jest bardziej frustrujące niż kiedykolwiek wcześniej. To systemowa ironia: wdrażamy BIM, podczas gdy służbowe komputery wciąż potrafią zawiesić się podczas zwykłej edycji tekstu w Wordzie. Mimo szumnych haseł o cyfryzacji, sercem firmy wciąż pozostaje Outlook i Excel, a codzienna praca polega na budowaniu kolejnych, ręcznie wypełnianych tabelek. Ten specyficzny kult „ręcznej automatyzacji” zmusza fachowców do ciągłego powielania tych samych danych w coraz to nowych arkuszach, zamiast generować raporty jednym kliknięciem z centralnej bazy. Dopóki Centrala nie zrozumie, że innowacji nie da się zadekretować bez szacunku do ludzi i ich narzędzi pracy, BIM pozostanie tylko drogim napisem na papierze, a potencjał świetnych fachowców będzie dalej uciekać w niekończące się kolumny Excela.

nick

16.05.2026 23:18

Były pracownik

Chłopie jaki BIM? Jak tam większość osób to ma problem ze zgłoszeniem rano obecności w elektronicznym systemie xd Już widzę jak osoby 60+ ochoczo uczą się cyfrowego zarządzania dokumentacją hahaha O komputerach to nawet nie warto wspominać, zwykłe zwiększenie pamięci RAM zajmuje tam z 6 miesięcy zanim pół zarządu podklepie wniosek

Kolejova Supernova

19.05.2026 14:18

Pracownik

...bo niekompetentni ludzie ten BIM wdrażają, którzy chcą budować własne kariery i wyrwać dyrektorskie benefity jeszcze przed wyborami xD Autorytarne zapędy i ton nieznoszący sprzeciwu pewnej osoby szkodzi całemu procesowi.

Cenzura to bzdura

13.05.2026 08:05

Inne

Do działu „Cenzury i Relacji Ludzkich” na Targowej: Prawdy nie da się „zgłosić” do usunięcia Zauważyliśmy waszą nową aktywność – tropienie niewygodnych faktów na GoWork i w sieci. Zanim klikniecie „zgłoś naruszenie” pod tym wpisem, zadajcie sobie kilka pytań, które i tak wracają do was każdego wieczora przy wyłączonym służbowym laptopie. Poczucie misji czy rola sprzątacza? Jak to jest być specjalistą ds. HR, którego głównym KPI stało się zamiatanie pod dywan dowodów na nieudolność zarządzania? Czy na studiach i szkoleniach uczyli was budowania kapitału ludzkiego, czy pełnienia funkcji cyfrowego ciecia, który usuwa komentarze, bo góra nie potrafi rozmawiać z dołem? Weryfikacja rynkowa: Zadajcie sobie pytanie: dlaczego jesteście tutaj, w strukturze, która żałuje na wszystkim i marnuje potencjał fachowców? Odpowiedź jest bolesna: prawdziwi eksperci od HR i komunikacji budują strategie w firmach, gdzie rotacja nie jest tematem tabu, a budżety pozwalają na realny rozwój. Skoro waszą jedyną metodą na „poprawę atmosfery” jest gumka myszka, to znaczy, że na prawdziwym, konkurencyjnym rynku pracy po prostu byście sobie nie poradzili. Syzyfowa praca: Każdy usunięty komentarz to trzech nowych pracowników, którzy właśnie stracili do was resztki szacunku. Nie usuwacie hejtu – usuwacie wczesne ostrzeżenia o fatalnych nastrojach w firmie. Cenzura to narzędzie słabych, którzy boją się konfrontacji z własnym odbiciem w lustrze Lojalność wobec kogo? Chronicie system, który traktuje was jak narzędzia do „brudnej roboty”. Kiedyś przyjdzie czas rozliczeń za blamaż waszych projektów kadrowych, nikt w Zarządzie nie podziękuje wam za czysty GoWork. Zostaniecie z opinią ludzi, którzy zamiast budować firmę, zajmowali się niszczeniem wolności słowa własnych kolegów z biurek obok. Możecie usunąć ten tekst, możecie wiele. Ale nie usuniecie faktu, że wszyscy wiemy, dlaczego to robicie. To nie lojalność – to strach i brak alternatyw zawodowych. (Jeszcze jedno: każdy widział ten niedawny filmik promujący zarząd spółki. Nakręcony nieudolnie i bez pomysłu tanim smartfonem. Wstyd na cały kraj)

Wielki

09.03.2026 15:47

Pracownik

Dramat. Tylko tak można opisać obecną sytuację w spółce. Mam wrażenie, że historia zatacza koło i dzieje się to, to co mówili starsi koledzy jak było kiedyś. Układy, układziki. Zwierzchnicy Twoim wrogiem. Niestety. Nie mam dużego stażu w spółce bo jakieś 12 lat, ale im młodsze osoby zajmują wyższe, decyzyjne stanowiska, tym gorzej dla podwładnych.. A w zakładzie łódzkim to już w ogóle cyrk. Szkoda, że budynek zakładu Łódzkiego nie jest okrągły bo idealnie by tam pasował. Groźby, szantaże, widzimisie naczelników, ignorancja, mobbing. Ale ta bańka kiedyś pęknie jak ludzie w końcu zaczną jawnie składać zawiadomienia do inspekcji pracy, dyrekcji i mediów. Prędzej czy później ludzie nie wytrzymają nerwowo takiego jadowitego środowiska i atmosfery. Praca ma sprawiać przyjemności. Chociażby w minimalnym stopniu ale jednak. Owszem, każdy powie zwolnij się, po co tam pracujesz bla bla bla. Myślę, że chociaż 50% osób pracujących w spółce to ludzie z pasją, zaangażowaniem, tradycjami rodzinnymi i praca na kolei jest dla nich spełnieniem marzeń. Większych, mniejszych ale marzeń. A jak ktoś jest tam z przypadku to już inna sprawa. A na pewno takie osoby są w Warszawie 🙃 Pamiętam jak się zatrudniłem. Niektóre narzędzia z lat, których ja nie pamiętam. Stopniowo coraz wszystko szło do przodu. Nawet była tutaj jakaś Pani, która zbierała informacje i przekazywała to gdzieś wyżej, naprawdę dobrze to działało. Ale od chyba 2-3 lat to jest coraz gorzej. Tykająca bomba dosłownie. Ale jeszcze jest odrobina nadziei, że gdy zmieni się władza to może też zmienią się osoby w dyrekcjach, sekcjach, a tym samym zmieni się nieco obecna, napięta atmosfera.

Kolejova Supernova

14.03.2026 13:54

Pracownik

PIP się z chęcią zainteresuje działaniami biura ds pracowniczych, dyrektorka pierwsza mobberka, poniżajaca ludzi. Mówi jedno, ale na umowie znajdziesz drugie. Powinna wylecieć.

Observateur

14.03.2026 19:53

Pracownik

Dyrektor biura ds. pracowniczych to niech jeszcze bardziej uwydatnia dekolt na posiedzeniach sejmowych, jeszcze bardziej będzie malał jej autorytet. Ta Pani już za czasów swojej kadencji w CRI pokazywała co potrafi. Twarz nieskalana myśleniem. Ponoć jej nienawiść z Grażyną były legendarne. Grażka na emeryturze z Krzychem podróżują po świecie a Magdalena nie wie gdzie tu jeszcze uciąć pracownikom bo nawet przekupne związki na więcej nie pozwolą a zarząd ciśnie. Nie zazdroszczę. To 15000zł na rękę nie daje spać po nocach, wpędza w koszmary. Jest to koronny przykład tego, do czego prowadzi pogoń za pieniądzem i tylko za tym…

Cisza przed burzą - cd.

01.03.2026 13:34

Pracownik

Spójrzcie uważnie na to, co dzieje się na samym szczycie. Tam nie ma przypadku. Jest za to układ idealny: minister-figurant, ideolog-chirurg i hobbysta, który za Wasze pieniądze buduje sobie „prywatną makietę”. 1. Minister Klimczak: Kapitan bez pojęcia. Dariusz Klimczak (PSL) lubi powtarzać w mediach frazesy o „dobrej współpracy”: „Dobrze mi się współpracuje z Piotrem Malepszakiem... na tym polega dobra współpraca, żeby wypracować najlepsze rozwiązanie”. Szkoda tylko, że Minister nie dodaje, że te „najlepsze rozwiązania” polegają na kompletnym oddaniu sterów ludziom, którzy PLK traktują albo jak pole do radykalnych cięć, albo jak prywatny plac zabaw. Klimczak, który o planowaniu sieci kolejowej wie tyle, co o lotach w kosmos, jest idealną zasłoną dymną. Podpisałby rewitalizację torów na Księżyc, gdyby mu powiedzieli, że to „nowoczesne”. Jego brak kompetencji to polisa ubezpieczeniowa dla szkodliwych pomysłów jego podwładnych. 2. Piotr Malepszak: Wielki „Optymalizator” bez hamulców. Wiceminister Malepszak daje ideologię – on chce „optymalizować”, czyli wycinać rozjazdy i likwidować zakłady w Skarżysku czy Ostrowie, bo twierdzi, że kolej musi być „szczupła” i „efektywna”. To on stoi za morderczymi cięciami w utrzymaniu, które odczuwacie codziennie na swoich sekcjach. Każda złotówka zabrana z Waszego funduszu socjalnego czy z remontu ważnej magistrali to dla niego „sukces menedżerski”. 3. Paweł Pleśniar: Hobbysta z ołówkiem pełnomocnika: I tu wchodzi postać, o której mówi się za mało: Paweł Pleśniar, pełnomocnik zarządu ds. planowania rozwoju i utrzymania. On nie bierze udziału w brudnej robocie cięć – on ma od tego ludzi. Jego rola jest „przyjemniejsza”: on wymyśla projekty, które przepalają budżet PLK na realizację jego prywatnych fascynacji. Sztandarowy przykład? Linia 256 Szymankowo – Nowy Dwór Gdański. Ten sam zarząd, który płacze, że nie ma pieniędzy na administrację i narzędzia w Waszych zakładach, planuje wpompować setki milionów w reaktywację tej linii! Dlaczego? Bo Pan Pleśniar to wielki pasjonat Żuławskiej Kolei Dojazdowej (wąskotorówki), a Nowy Dwór Gdański to jej serce. To jest czysta „zabawa w kolej” za publiczne pieniądze! Planują rewitalizację odcinka, po którym pojadą może cztery pary pociągów na dobę, tylko dlatego, że pełnomocnik zarządu ma do tego miejsca sentyment. 4. Mechanizm niszczenia: Wy tniecie, ja wydaję. To jest najbardziej oburzający podtekst: * Malepszak tnie utrzymanie w strategicznych węzłach, osłabia bezpieczeństwo i likwiduje zakłady, żeby „Excel” w ministerstwie świecił się na zielono. * Pleśniar przejmuje te „zaoszczędzone” na Waszej ciężkiej pracy miliony i przesuwa je na projekty-widmo, które nic nie wnoszą do systemu krajowego, ale cieszą oko hobbysty. * Klimczak uśmiecha się do kamer i mówi o „wypracowywaniu rozwiązań”, kompletnie nie rozumiejąc, że właśnie zatwierdza budowę „prywatnego pomnika” Pleśniara na trupie likwidowanej kolei regionalnej. Bracia i siostry kolejarze, to nie jest rozwój – to jest przepalanie budżetu na zachcianki. Podczas gdy Wy martwicie się o dojazdy do pracy po 150 km, oni planują linię turystyczną dla pasjonata z zarządu.

DEPECH

02.03.2026 17:22

Były pracownik

Nawet PZPR nie wydymał tak narodu (usunięte przez administratora),mało tego naród chce jeszcze, wystarczy spojrzeć co zrobili z PKP Cargo...

Kolejova Supernova

14.03.2026 13:45

Pracownik

Zapominasz o pewnym scyzoryku bez własnego zdania, który ślizga się trzymając się stołka, promując przy okazji niekompetentne i zakompleksione dyrektorki. Nagle Kielce zyskały nowe inwestycje. Kielecki przydupas.

Cisza przed burzą!

27.02.2026 17:16

Pracownik

Temat jesiennych protestów pod Ministerstwem i walki o nasze zakłady wydaje się odległym wspomnieniem. Jeśli dzisiaj śpicie spokojnie, to znaczy, że dajecie się nabrać na najbardziej wyrafinowany numer w karierze Łukasza Górnickiego i Piotra Wyborskiego. 1. Jak nas rozegrali: Przypomnijcie sobie październik 2025. Wtedy działali w amoku, chcieli przepchnąć likwidację 6 zakładów w 3 miesiące. Dlaczego? Bo myśleli, że jesteśmy masą, którą można urobić ładnymi slajdami o „standardach europejskich”. Kiedy poczuli opór, kiedy parlamentarzyści zaczęli zadawać niewygodne pytania, a związki zagroziły paraliżem sieci, Wyborski z Górnickim zrobili krok w tył. Ale uwaga: to był krok w tył, żeby wziąć większy rozbieg. Zatrzymanie procesu integracji było decyzją czysto PR-ową. Wyborski musiał ratować twarz przed Malepszakiem, a Górnicki musiał schować swój „topór” do teczki, bo za bardzo błyszczał w światłach jupiterów. Ale cele zarządu się nie zmieniły. Zmieniła się tylko metoda! 2. Dlaczego Górnicki to najgroźniejszy gracz? Musimy wrócić do tego, co wydarzyło się na słynnej Podkomisji nr 12. Tam, w sali sejmowej, Łukasz Górnicki – człowiek, który o kolei wie tyle, ile wyczyta w tabelkach, a o służbie tyle, ile usłyszy w korporacyjnym bufecie – pokazał swoje prawdziwe oblicze. Kiedy strona społeczna i posłowie punktowali brak logiki w dojazdach pracowników po 150 km, Górnicki rzucił słowa, które powinny być wyryte jako ostrzeżenie na każdej stacji: „Strona społeczna nie musi zgodzić się na te zmiany, to jest decyzja zarządu.” To nie było przejęzyczenie. To jest fundament jego filozofii zarządzania. Ta determinacja do ignorowania głosu ludzi, którzy od 30 lat utrzymują tę infrastrukturę przy życiu, scementowała jego opinię jako osoby skrajnie niebezpiecznej dla stabilności zatrudnienia. Górnicki udowodnił, że dla niego kolejarz to tylko „pozycja kosztowa”, którą można wykreślić jednym pociągnięciem pióra, nie mrugając okiem. On nie boi się konfliktów – on traktuje nas jak przeszkodę w procesie „optymalizacji”, którą trzeba po prostu usunąć. 3. Plan B: Skoro nie udało się zlikwidować zakładów jednym dekretem, tandem Wyborski-Górnicki realizuje plan „tylnymi drzwiami”. Spójrzcie uważnie na to, co dzieje się w Waszych jednostkach w tym miesiącu: * Sztuczna niewydolność (Blokada etatów): We wszystkich IZ trwa cichy zakaz zatrudniania. Ludzie odchodzą na emerytury, a ich obowiązki spadają na pozostałych. Górnicki czeka, aż system pęknie. Za kilka miesięcy wróci i powie: „Widzicie? Te zakłady nie realizują zadań, musimy je natychmiast połączyć z silniejszymi ośrodkami”. * Wyprowadzanie decyzyjności: Zauważyliście, że lokalni dyrektorzy mają coraz mniej do powiedzenia? Że każda zgoda na zakup śrubki czy naprawę drezyny musi przejść przez „weryfikację” w Centrali? To celowe ubezwłasnowolnienie. Zakład, który nie może o niczym decydować, staje się wydmuszką. * „Gwarancja pracy” jako bilet w jedną stronę: Nadal słyszymy, że „nikt nie zostanie zwolniony”. Ale plany Górnickiego są jasne: każdemu zaproponujemy pracę, ale w takiej lokalizacji i na takich warunkach, żeby sam poprosił o odejście. To jest zwolnienie grupowy ukryte pod maską „indywidualnych rozmów”. 4. Wyborski – Dobry gliniarz: Podczas gdy Górnicki tnie koszty pod stołem, prezes Wyborski bryluje na konferencjach. Mówi o „nowoczesnej kolei”, o „bezpieczeństwie” i „dialogu”. Ale nie dajcie się zwieść tej retoryce. Wyborski potrzebuje Górnickiego, żeby ten wykonał „brudną robotę”. To jest klasyczny tandem: jeden czaruje opinię publiczną, drugi w tym czasie demontuje fundamenty Waszych miejsc pracy. Wyborski przymyka oko na bezwzględność Górnickiego, bo liczy, że dzięki temu „Excel będzie się zgadzał” przed Radą Nadzorczą. 5. Co musimy zrobić? To nie skończyło się w październiku. Teraz weszło w najbardziej niebezpieczną fazę – fazę partyzancką. * Nie wierzcie w „oficjalne komunikaty”: Jeśli słyszycie, że „nic się nie dzieje”, to znaczy, że dzieje się najwięcej. * Monitorujcie etaty: Każdy brak przyjęcia na miejsce emeryta w Waszym zakładzie to mały krok Górnickiego w stronę likwidacji Waszej jednostki. Zgłaszajcie to związkom, piszcie o tym tutaj! * Wspierajcie swoich dyrektorów i naczelników: Tych, którzy mają odwagę stawiać się Centrali, Górnicki będzie chciał usunąć jako pierwszych pod pretekstem „audytów” i „nieprawidłowości”. * Pamiętajcie słowa Górnickiego o „decyzji zarządu”: To jest ich broń. Naszą bronią jest solidarność i to, że bez nas te pociągi nie ruszą. Jeśli oni myślą, że mogą zarządzać koleją z poziomu Targowej, ignorując ludzi w terenie, to znaczy, że nie mają pojęcia o tym zawodzie. Zakończenie lutego 2026 to czas przebudzenia. Wyborski i Górnicki liczą na Waszą sklerozę i zmęczenie. Nie dajcie im tej satysfakcji. Jeśli pozwolimy im po cichu „zoptymalizować” jeden zakład, jutro przyjdą po następny. Udostępniajcie ten wpis. Niech dotrze do każdego kto nosi kolejarski mundur. Niech wiedzą, że ich plany nie są tajne i że nie damy się wygasić po cichu!