Opinie o PKP Polskie Linie Kolejowe Warszawa

GoWork nie weryfikuje opinii przed publikacją...

Opinie(3777)

Praca i zarobki

Kontakt i przychody

Aktualne oferty pracy w pobliskich miastach

Opinie o firmach w pobliskich miastach

Putas

28.07.2026 12:47

Były pracownik

Po 4 latach pracy w tym wytworze chętnie się wypowiem na temat charakterystyki pracy w tej firmie, natomiast bez zbędnych wywodów. Mam 25 lat no więc należę do młodego pokolenia (chyba 😃). Jak tu trafiłem? Oczywiście po znajomościach. Co jest ciekawe, bo żeby się tu dostać do pracy biurowej często trzeba znajomości albo sporego wykształcenia wyższego, a zarobki są tak śmieszne, że aż przykre. Odchodząc po tylu latach pracy miałem trochę więcej niż 5 tysięcy na rękę i weźmy pod uwagę, że wkręcono mi w sumie 2 etat bo jak osoba z działu poszła na macierzyńskie to nie przysłano żadnej osoby zastępującej, tylko jej obowiązki spadły na mnie. ale wynagrodzenie oczywiście nie poszło proporcjonalnie w górę. A jak zaczynałem 3 lata temu to moja pierwsza wypłata była w wysokości 3900 netto w XI wieku w Warszawie😂 Śmiechu warte. To mój kolega dosłownie robiąc absolutne minimum w prywatnej firmie zarabiał na początku tyle co ja pod koniec pracy w tym wytworze. Nic dziwnego, że z kolejarzy jest beka i zresztą całkowicie słuszna, bo większość to leśne dziadki które tam siedzą i ledwo klepią przyciski na klawiaturze. I mimo tych różnic młodych, ambitnych, chcących się rozwijać i wprowadzać zmiany na lepsze się nie premiuje, tylko tych, którzy wchodzą w (usunięte przez administratora) naczelnikom (z czego większość też należy do w/w leśnych dziadków). Dosłownie znałem gościa, który nic nie robił bo miał tam z rok czy dwa do emerytury a wiem, że brał MINIMUM dwukrotność mojej pensji. Ale co ciekawe takiego gościa nie można wyrzucić bo przecież zasłużony pracownik kolei😂 (czyt. darmozjad i degenerat). Takiej patologii jak tu nie ma chyba nigdzie. To jest firma idealna do pracy dla takich właśnie ludzi, którzy nie wiele oczekują od życia i tym samym nie chcą, aby od nich coś oczekiwano, dla takich, którzy nie mają potrzeby rozwoju - aby było na przeżycie. Potem wpadnie stażowe, jubileuszówki podwyżki do podstawy i za 20 lat będę mieć spoko pensję, czyli typowy przedstawiciel postawy reaktywnej. Dodatkowo całkowity brak szans na jakikolwiek rozwój - nigdy nie miałem żadnych szkoleń (bo oczywiście nie było pieniędzy), nigdy nie zostałem awansowany (zresztą nie ma na to żadnej perspektywy, bo na stanowisko naczelnika jest już zaplanowana osoba 10 lat przed😆). Jedyny plus jaki tu zauważam to to, że można po prostu nabrać doświadczenia tak jak w moim przypadku i potem odejść do innych spółek z sektora prywatnego po lepsze pieniądze. Można by się jeszcze wiele napisać na temat absurdów pracy w tej firmie, ale to co napisałem to myślę że i tak wyczerpuje temat 😊 Pozdrawiam wszystkich "normalnych", albo uciekajcie albo nie dajcie się stłamsić w tym molochu.

Gabriel

28.07.2026 15:58

Inne

No niby taki co nic nie oczekują od życia, a jednak potrzeba znajomości. To tak średnio bym powiedział.

Obserwator komentator

13.05.2026 07:10

Pracownik

Komentarz na temat wprowadzania BIM w PLK zainspirował mnie do czegoś dłuższego: Wdrażanie technologii BIM z perspektywy biurek w warszawskiej Centrali na Targowej przypomina próbę sterowania nowoczesnym lotniskowcem za pomocą instrukcji wysyłanych gołębiem pocztowym. Na górze, w zaciszu gabinetów, wszystko wygląda na uporządkowany proces, jednak w jednostkach terenowych, w biurach CRI i Zakładach Linii Kolejowych, rzeczywistość boleśnie weryfikuje te wizje. Ludzie, którzy na co dzień mają stać na straży tej cyfrowej rewolucji, czują się traktowani jak ułomni wykonawcy, którym nie trzeba niczego tłumaczyć, a jedynie narzucać kolejne, często nielogiczne procedury. Obecny model edukacji o nowych systemach to w rzeczywistości smutna fikcja. Teamsowe spędy, trwające po dwie czy trzy godziny, stały się symbolem marnowania czasu, gdzie kluczowym elementem nie jest transfer wiedzy, lecz odhaczenie listy obecności. Prowadzący zazwyczaj operują na środowiskach testowych, które są kompletnie niedostępne dla zwykłego pracownika, co sprawia, że po zakończeniu połączenia każdy zostaje sam z „żywym organizmem” projektu, bojąc się popełnić błąd na systemie, którego nie zna. To absurd, że w dobie tak ogromnych inwestycji firma żałuje funduszy na rzetelny plan szkoleń wyjazdowych. Ludzie z całej Polski muszą się w końcu poznać i spotkać osobiście, co w każdej nowoczesnej korporacji jest traktowane jako standardowy benefit i narzędzie budowania efektywności. Gdyby kolejarze z Olsztyna, Krakowa czy Wrocławia znali się osobiście, czas pracy przestałby uciekać na wielogodzinne wyważanie otwartych drzwi. Jeden krótki telefon do kolegi z innego miasta rozwiązałby problemy, nad którymi dzisiaj całe działy głowią się w izolacji. Zamiast tego, serwuje się im narzędzia, które zamiast pomagać, stają się „narzędziami szatana”. Flagowym przykładem jest system EPM, który w teorii miał automatyzować, a w praktyce sprawił, że wprowadzanie zamknięć torowych zajmuje dziś więcej czasu i jest bardziej frustrujące niż kiedykolwiek wcześniej. To systemowa ironia: wdrażamy BIM, podczas gdy służbowe komputery wciąż potrafią zawiesić się podczas zwykłej edycji tekstu w Wordzie. Mimo szumnych haseł o cyfryzacji, sercem firmy wciąż pozostaje Outlook i Excel, a codzienna praca polega na budowaniu kolejnych, ręcznie wypełnianych tabelek. Ten specyficzny kult „ręcznej automatyzacji” zmusza fachowców do ciągłego powielania tych samych danych w coraz to nowych arkuszach, zamiast generować raporty jednym kliknięciem z centralnej bazy. Dopóki Centrala nie zrozumie, że innowacji nie da się zadekretować bez szacunku do ludzi i ich narzędzi pracy, BIM pozostanie tylko drogim napisem na papierze, a potencjał świetnych fachowców będzie dalej uciekać w niekończące się kolumny Excela.

Kolejova Supernova

19.05.2026 14:18

Pracownik

...bo niekompetentni ludzie ten BIM wdrażają, którzy chcą budować własne kariery i wyrwać dyrektorskie benefity jeszcze przed wyborami xD Autorytarne zapędy i ton nieznoszący sprzeciwu pewnej osoby szkodzi całemu procesowi.

Hajbicz

21.07.2026 17:09

Pracownik

Opinia, do której się odnosisz chyba została usunięta. Tak się boją przyznać, że ten BIM w PLK to jeden wielki blamaż i pomyłka?

Hahahehe

19.06.2026 14:08

Pracownik

Jubileusz 25-lecia PLK: Upadek elitarnej iluzji i panika centrali Centrala zderzyła się ze ścianą. Pierwotny plan zorganizowania ekskluzywnej imprezy poniósł sromotną klęskę z powodu braku chętnych. W efekcie Biuro Komunikacji wpadło w panikę. Masowe maile i rozwieszane w pośpiechu plakaty to desperacka próba ratowania frekwencji w „Malowanej Zagrodzie”. Od segregacji do łapanki statystów. Jeszcze niedawno obowiązywała reglamentowana pula zaproszeń, tworząca sztuczny podział na elitę i resztę załogi. Gdy wytypowani goście zignorowali wydarzenie, organizatorzy nagle przypomnieli sobie o pracownikach liniowych. To nie jest zaproszenie. To ordynarna rekrutacja darmowych statystów. Spółka potrzebuje sztucznego tłumu, aby decydenci nie przemawiali do pustych ławek, a budżet wytransferowany do agencji eventowej miał pokrycie w statystykach. Żenująca oferta rekompensaty i festiwal kurzołapów. Oczekiwanie, że ludzie z regionów poświęcą prywatną sobotę na kilkanaście godzin w autokarach, obnaża całkowite oderwanie organizatorów od rzeczywistości. Zamiast realnego docenienia załogi, spółka oferuje: - Tanie gadżety zamiast podwyżek: Zapowiadany „pamiątkowy upominek” to zapewne standardowy zestaw zapchajdziur: najtańsza smycz, kubek i długopis. To zbędne kurzołapy, z którymi po powrocie nie ma co zrobić, od razu wylądują w koszu na śmieci albo rzucisz je w kąt w biurze w , byle tylko pozbyć się problemu. - Przymusowa „odzież robocza” do zdjęć: Istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że każdy na wejściu dostanie tanią koszulkę z logo, którą będzie musiał obowiązkowo założyć. Wszystko po to, by wykreować zunifikowany, uśmiechnięty tłum do wyreżyserowanego „zdjęcia rodzinnego” na potrzeby biuletynu promocyjnego. - Infantylne rozrywki: Strefy rękodzielnicze i sportowe jako prowizoryczne zapychacze czasu dla dorosłych inżynierów i specjalistów. - Masowy catering: Tania gastronomia na trawie, podczas gdy strefa dla zarządu i dyrekcji z pewnością pozostanie odizolowana. Bezkarne przepalanie budżetu W dobie chronicznych braków finansowych na podstawowe narzędzia i utrzymanie infrastruktury, miliony złotych topnieją w jednodniowej pokazówce. Te fundusze powinny trafić bezpośrednio na konta pracowników lub na poprawę warunków pracy na nastawniach, a nie zasilać zewnętrznych podwykonawców. Impreza w Kawęczynie to wyłącznie kosztowny festiwal próżności. Puste listy zgłoszeniowe stanowią bezlitosny dowód na to, że załoga przejrzała na oczy i nie zamierza legitymizować tej korporacyjnej farsy własnym czasem wolnym.

Nie jest dobrzr

05.06.2026 09:13

Pracownik

Układ zamknięty na nastawniach. Gorzka prawda o nadgodzinach i fikcji w PKP PLK. Podczas gdy centrala w Warszawie pasjonuje się tabelkami w Excelu, audytami i blokowaniem 500 złotych podwyżki dla specjalistów pod hasłem „dyscypliny budżetowej”, w terenie kwitnie alternatywna rzeczywistość. Prawda o prowadzeniu ruchu w PLK jest taka, że spółka stała się zakładnikiem oligarchii dyżurnych ruchu, którzy dyktują własne warunki. a) Monopol na niezastępowalność: Dyżurni z autoryzacją na konkretne stacje i okręgi nastawcze doskonale wiedzą, że dyrekcja zakładu nie ma dla nich żadnej alternatywy. Brak rąk do pracy dał tej grupie absolutną władzę nad grafikami. b) Karuzela nadgodzinowa i planowe L4: Mechanizm jest prosty i powtarzalny. Gdy zbliża się limit nadgodzin uruchamia się system awaryjny. Pracownik idzie na zaplanowane zwolnienie lekarskie, a koledzy z układu bez problemu przejmują jego godziny. Potem następuje rotacja. Pieniądze z nadgodzin zostają w zamkniętym kręgu, a podatki i limity kodeksowe są sprytnie omijane. c) Odsiew nowej kadry: Młodzi pracownicy spoza układu, zamiast być wdrażani i motywowani, są marginalizowani lub wypychani na podrzędne posterunki. Układ celowo blokuje sukcesję, aby utrzymać pozycję negocjacyjną i wysoką wycenę własnych godzin. d) Autocenzura i strach dyrekcji: Dyrektorzy i naczelnicy w zakładach doskonale wiedzą o tym procederze. Przymykają jednak oko i sankcjonują patologię, ponieważ „święty spokój” i brak opóźnień pociągów w raportach wysyłanych do centrali są ważniejsze niż transparentność. Na dodatek w kuluarach mówią, „nie mamy na to wpływu”. Wszyscy udają, że problemu nie ma, dopóki wykresy są zielone. Zarząd z wiceministrem Malepszakiem na czele żyje w iluzji, że drastyczne cięcia płacowe i korporacyjny gorset uzdrowią firmę. System nie runie z powodu buntu mas. Pęknie, gdy biologia wygra z tym zamkniętym układem. Średnia wieku dyżurnych drastycznie rośnie. Kiedy ta kasta ostatecznie odejdzie na emerytury, centrala obudzi się w próżni: bez ludzi, bez następców i z paraliżem sieci, którego nie da się przypudrować żadnym Excelem.

The Economist

09.06.2026 17:01

Pracownik

Dyscyplina budżetowa w spółkach państwowych oznacza po prostu odgórny zakaz lub sztywny limit na pensje, którego zarządy nie mogą przekroczyć. Rząd woli zachować wypracowane pieniądze w kasie państwa lub wydać je na inwestycje, zamiast oddawać je pracownikom w postaci dużych podwyżek.

Nina

12.06.2026 23:26

Inne

A jak to wygląda w PKP jeżeli chodzi o dodatki za wysługę lat, czy wszystkich pracowników ten dodatek obowiązuje?

Ehh

09.06.2026 08:17

Pracownik

Jubileusz 25-lecia PLK: Przepalanie budżetu i oficjalna segregacja. Podręcznikowy pokaz korporacyjnej hipokryzji, bezczelności i pogardy centrali dla ludzi z terenu. Zamiast realnego docenienia załogi, dostajemy imprezę skrojoną pod lans decydentów, która bezlitośnie obnaża strukturę feudalną w spółce. Jawna dyskryminacja i podziały: „Plenerowe spotkanie integracyjne” z reglamentowaną pulą zaproszeń. Tworzenie kasty „najbardziej zasłużonych” oficjalnie dzieli załogę na elitę i gorszy sort, który ma zostać na sieci i tyrać. To ordynarna dyskryminacja większości pracowników liniowych na rzecz biurokracji. Sektor VIP kontra reszta załogi: Znając realia PLK, na miejscu czeka nas tradycyjny spektakl: ogrodzone strefy z cateringiem premium dla zarządu, dyrektorów i naczelnikowni. Podczas gdy zmęczona podróżą reszta pracowników dostanie najtańszą kiełbasę i postoi na trawie, decydenci będą pić zdrowie spółki we własnym, zamkniętym gronie. Ta impreza nie ma integrować – ma pokazać miejsce w szeregu. Bezkarne przepalanie budżetu: W czasach, gdy brakuje pieniędzy na realne podwyżki, narzędzia czy modernizację zaplecza socjalnego na nastawniach, spółka lekką ręką topi miliony w jednodniową pokazówkę pod Warszawą. Te fundusze powinny trafić bezpośrednio do kieszeni pracowników, a nie zasilać konta agencji eventowych dla zaspokojenia ego Biura Promocji. Logistyczny koszmar kosztem wolnego czasu: Organizacja imprezy w sobotę 27 czerwca to bezczelna kradzież prywatnego czasu. Dla ludzi z regionów ta „atrakcja” oznacza pobudkę o 4:50 rano, spędzenie ponad 10 godzin w autokarze w obie strony i powrót w nocy. Wszystko bez żadnego ekwiwalentu, tylko po to, żeby zrobić sztuczny tłum i frekwencję pod warszawskie KPI. To nie jest święto pracowników Polskich Linii Kolejowych. To kosztowny, głęboko dzielący ludzi festiwal próżności centrali, zorganizowany za publiczne pieniądze kosztem wolnego czasu załogi.

Komputerki

11.05.2026 15:52

Pracownik

Praca w jednym z zakładów PKP PLK przypomina dziś próbę zarządzania nowoczesną infrastrukturą przy użyciu muzealnych eksponatów. Codzienność zaczyna się od walki z ośmioletnim komputerem, który każdą kolejną aktualizację systemu przypłaca całkowitym paraliżem. Zamiast płynnego działania, słychać tylko rzężenie konających dysków twardych i regularne raporty o awariach płyt głównych, które po prostu nie wytrzymały próby czasu. W tle krążą mityczne opowieści o nowych laptopach, które od miesięcy mają trafić do pracowników, ale na ten moment pozostają jedynie narzędziem do uciszania narastającej frustracji. Kiedy sprzęt ostatecznie odmawia posłuszeństwa, zaczyna się wielodniowe oczekiwanie. Na całe województwo przypada zaledwie dwóch informatyków, z czego jeden swoją postawą i brakiem elementarnej wiedzy sprawia wrażenie osoby, która znalazła się tam przez pomyłkę. W efekcie pracownicy przez kilka dni patrzą w czarne ekrany, bo nie ma komu usunąć usterki. Absurd dopełnia brak tak podstawowych rzeczy jak karty do drukarek czy tonery, co w firmie o takiej skali wydaje się ponurym żartem. Komunikacja mobilna to osobny rozdział tego dramatu. Telefony służbowe to modele sprzed kilku lat, w których baterie puchną do tego stopnia, że stwarzają realne zagrożenie, a pakiety internetowe kończą się po kilku większych załącznikach. Wszystko to spina sieć komputerowa, która jest tak wolna i niestabilna, że każda próba wysłania dokumentu staje się testem cierpliwości. To obraz kolosa na glinianych nogach – firmy, która zarządza tysiącami kilometrów torów, ale technologicznie utknęła w poprzedniej epoce, narażając na szwank nie tylko komfort pracy, ale i elementarne bezpieczeństwo.

Kolejova Supernova

13.05.2026 01:35

Pracownik

I oni chcą BIM tam wdrożyć... A prawda jest taka, że wdrażają go z perspektywy biurka w Centrali na Targowej. Zero spotkań, szkoleń dla Centrum Realizacji Inwestycji i zakładów. Jak ludzie mają się do tego wszystkiego przekonać jak są traktowani jak ułomni, którym nie trzeba przecież nic tłumaczyć? Komputer, który wiesza się podczas pracy w wordzie!

Jowita

20.05.2026 12:10

Inne

Ale jak wam to wprowadzą to chyba jakieś przeszkolenie muszą zrobić, a nie tylko polegać na tym, że jakoś to ogarniecie... Nie mieliście jakiegoś oficjalnego info w tej sprawie? Może powinniście sami o to poprosić

Cenzura to bzdura

13.05.2026 08:05

Inne

Do działu „Cenzury i Relacji Ludzkich” na Targowej: Prawdy nie da się „zgłosić” do usunięcia Zauważyliśmy waszą nową aktywność – tropienie niewygodnych faktów na GoWork i w sieci. Zanim klikniecie „zgłoś naruszenie” pod tym wpisem, zadajcie sobie kilka pytań, które i tak wracają do was każdego wieczora przy wyłączonym służbowym laptopie. Poczucie misji czy rola sprzątacza? Jak to jest być specjalistą ds. HR, którego głównym KPI stało się zamiatanie pod dywan dowodów na nieudolność zarządzania? Czy na studiach i szkoleniach uczyli was budowania kapitału ludzkiego, czy pełnienia funkcji cyfrowego ciecia, który usuwa komentarze, bo góra nie potrafi rozmawiać z dołem? Weryfikacja rynkowa: Zadajcie sobie pytanie: dlaczego jesteście tutaj, w strukturze, która żałuje na wszystkim i marnuje potencjał fachowców? Odpowiedź jest bolesna: prawdziwi eksperci od HR i komunikacji budują strategie w firmach, gdzie rotacja nie jest tematem tabu, a budżety pozwalają na realny rozwój. Skoro waszą jedyną metodą na „poprawę atmosfery” jest gumka myszka, to znaczy, że na prawdziwym, konkurencyjnym rynku pracy po prostu byście sobie nie poradzili. Syzyfowa praca: Każdy usunięty komentarz to trzech nowych pracowników, którzy właśnie stracili do was resztki szacunku. Nie usuwacie hejtu – usuwacie wczesne ostrzeżenia o fatalnych nastrojach w firmie. Cenzura to narzędzie słabych, którzy boją się konfrontacji z własnym odbiciem w lustrze Lojalność wobec kogo? Chronicie system, który traktuje was jak narzędzia do „brudnej roboty”. Kiedyś przyjdzie czas rozliczeń za blamaż waszych projektów kadrowych, nikt w Zarządzie nie podziękuje wam za czysty GoWork. Zostaniecie z opinią ludzi, którzy zamiast budować firmę, zajmowali się niszczeniem wolności słowa własnych kolegów z biurek obok. Możecie usunąć ten tekst, możecie wiele. Ale nie usuniecie faktu, że wszyscy wiemy, dlaczego to robicie. To nie lojalność – to strach i brak alternatyw zawodowych. (Jeszcze jedno: każdy widział ten niedawny filmik promujący zarząd spółki. Nakręcony nieudolnie i bez pomysłu tanim smartfonem. Wstyd na cały kraj)