Pracuję w Stowarzyszeniu od jakiegoś czasu i naprawdę śmieszą mnie te wszystkie komentarze, że jest ciężko. Z mojej strony wygląda to tak: Jako kierowca, mam do przebycia kilka kursów dziennie - podjeżdżam uczestnikom pod domy, zabieram ich do busa i wracam na miejsce. Ot, cała filozofia. Osobie na wózku trzeba pomóc wjechać do środka. Wow, ale ciężko.
Co jeszcze robią kierowcy? A no różnie. Od drobnych napraw różnych rzeczy na terenie PSONI, po - uwaga - posprzątanie samochodu i tankowanie. Faktycznie ciężka sprawa. Kierowców znam, każdy z nich ma inny fach i to szefowa wykorzystuje we współpracy. Bo głupie by to było, gdyby ktoś z zawodem elektryka miał siedzieć na (usunięte przez administratora) przez 4 godziny, kiedy jego umiejętności mogą się przydać. OCZYWIŚCIE wszystko jest w umowie, nie ma tu żadnego zaskoczenia w trakcie pracy, jak to zdarza się w Januszexach. Poza tym, jako pracownik w administracji i chyba osoba najbliżej współpracująca z szefową mogę powiedzieć, że jest to przemiła osoba, która w momencie, kiedy zauważy zaangażowanie i odrobinę wiedzy u pracownika, będzie go rozwijać i dawać mu bardzo cenne wskazówki. Oczywiście, jest wymagająca. Ale kto by nie był, mając pod sobą ponad 100 pracowników. Jeśli ktoś zastanawia się nad pracą w Stowarzyszeniu - nie polecam, jeśli nie zamierza się przykładać do pracy, a tylko odpracowywać swoje kilka godzin dziennie. Pamiętajmy, że ta praca to przede wszystkim chęć pomocy niepełnosprawnym i wyrównywanie im szans w społeczeństwie - a to w naszych czasach nadal nie jest łatwe.
Wszystkich chętnych do pracy i prawdziwego rozwijania swoich umiejętności zapraszam serdecznie. Nie zawiedziecie się!
