Igor Kanik
10.10.2026 18:04
Firma sprawia wrażenie, jakby była po uszy zawalona zleceniami, ale rzeczywistość zdaje się temu przeczyć. Z jednej strony słyszy się o dużej ilości pracy, a z drugiej obowiązuje zakaz pracy w soboty i robienia nadgodzin. Trudno zrozumieć tę logikę. Przy około 50 osobach łącznie w spawalni i dziale robotyki naturalnie nasuwa się pytanie, jak naprawdę wygląda portfel zamówień i stabilność produkcji. Jeśli pracy jest aż tak dużo, jak się przedstawia, dlaczego nie pozwala się jej realizować w dodatkowym czasie? Trudno oprzeć się wrażeniu, że deklaracje nie do końca pokrywają się z rzeczywistością.
Warto też przypomnieć, że kiedyś sama spawalnia zatrudniała blisko 130 osób. Oczywiście nie każdy był wysoko wykwalifikowanym fachowcem, ale co najmniej połowa potrafiła samodzielnie czytać i interpretować rysunek techniczny oraz wykonywać swoją pracę spawalniczą bez ciągłego prowadzenia za rękę. Byli to ludzie, którzy mieli konkretne umiejętności i doświadczenie zdobywane w praktyce. Niestety, przyszedł dzień, kiedy część z nich została wezwana na górę, żeby podpisać wypowiedzenia, słysząc przy tym lakoniczne: „Później zadzwonimy”. Trudno nie zadać sobie pytania, czy w ten sposób buduje się silną firmę i długofalowo zabezpiecza jej potencjał kadrowy. Doświadczonych pracowników nie da się odtworzyć jednym telefonem, kiedy nagle znów pojawi się więcej zamówień.
Dzisiaj, kiedy mówi się o rozwoju, nowoczesności i konkurencyjności, warto zastanowić się, ile wiedzy praktycznej i doświadczenia firma sama pozwoliła odejść. Maszyny można kupić, hale rozbudować, a nowe technologie wdrożyć, ale wykwalifikowany pracownik, który rozumie rysunek techniczny, zna proces produkcyjny i potrafi samodzielnie rozwiązywać problemy, jest wartością, której nie da się szybko zastąpić. To właśnie tacy ludzie często decydują o jakości, terminowości i rzeczywistej wydajności produkcji.
Kolejną kwestią jest zarządzanie. Rada prezesów sprawia wrażenie przywiązanej do starych metod i schematów, zamiast aktywnie szukać nowych kierunków rozwoju. Problemem nie jest sam wiek osób zarządzających, lecz brak widocznej świeżości w myśleniu, odwagi do zmian i konkretnych działań innowacyjnych. Doświadczenie jest wartością, ale tylko wtedy, gdy idzie w parze z otwartością na nowe technologie, zmieniające się potrzeby klientów i realia rynku. Samo zarządzanie według utartych zasad nie gwarantuje, że firma będzie konkurencyjna za kolejne kilka czy kilkanaście lat.
Najbardziej zastanawiające jest to, że z jednej strony ogranicza się możliwość pracy w dodatkowe dni, a z drugiej trudno ocenić, czy obecny potencjał kadrowy jest wykorzystywany w pełni. Czy firma ma rzeczywiście stabilny portfel zamówień? Czy posiada długofalową strategię? Czy inwestuje w ludzi i innowacje, czy jedynie reaguje na bieżące potrzeby? To pytania, na które pracownicy powinni móc znaleźć odpowiedź nie w hasłach, lecz w konkretnych działaniach.
Firma, która kiedyś miała około 130 osób na spawalni, a dziś funkcjonuje w znacznie mniejszej skali, powinna szczególnie dobrze wiedzieć, jak ważne są kompetencje, planowanie i utrzymanie wykwalifikowanej kadry. Nie chodzi o to, że większe zatrudnienie zawsze oznacza lepsze wyniki. Chodzi o to, czy zmiany prowadzą do rzeczywistego rozwoju, poprawy organizacji i większej stabilności, czy tylko do ograniczania zasobów bez widocznego pomysłu na przyszłość.
Można odnieść wrażenie, że firma ma większy potencjał, niż potrafi obecnie wykorzystać, a zarządzanie nie nadąża za możliwościami, jakie daje współczesny przemysł.** Rynek nie stoi w miejscu, konkurencja się rozwija, technologie idą do przodu, a doświadczeni pracownicy nie są zasobem, który można bez konsekwencji wymieniać w zależności od aktualnej sytuacji.
Ostatecznie o kondycji przedsiębiorstwa nie świadczą opowieści o liczbie zleceń ani same stanowiska zajmowane przez osoby zarządzające. Świadczą o niej konkretne wyniki, organizacja pracy, inwestycje, podejście do pracowników i perspektywy na przyszłość. **Jeżeli firma chce się rozwijać, powinna nie tylko mówić o swoim potencjale, ale przede wszystkim umieć go wykorzystać. Bo trudno budować nowoczesne przedsiębiorstwo, jednocześnie tracąc doświadczenie ludzi, ograniczając elastyczność pracy i pozostając przy sposobie zarządzania, który nie daje wyraźnych perspektyw na przyszłość.
Osobnym tematem jest kierownictwo w Siemiatyczach. Niestety, z perspektywy pracownika można odnieść wrażenie, że niektórym osobom na stanowiskach kierowniczych brakuje podstawowych standardów kultury osobistej i szacunku wobec ludzi, którymi zarządzają. Samo zajmowanie stanowiska nie czyni jeszcze dobrym przełożonym. Kierownik powinien posiadać nie tylko umiejętności organizacyjne, ale również wiedzę fachową, umiejętność rozwiązywania problemów i zdolność do normalnej, rzeczowej komunikacji z pracownikami.
Niestety, pojawiają się również wątpliwości, czy o obsadzaniu niektórych stanowisk decydują przede wszystkim rzeczywiste kompetencje, czy też znajomości.