Opinie o castorama.pl - Castorama Polska sp. z o.o. w Warszawa

GoWork nie weryfikuje opinii przed publikacją...

Opinie(7059)

Praca i zarobki

Kontakt i przychody

Aktualne oferty pracy w pobliskich miastach

Opinie o firmach w pobliskich miastach

Castodramat

13.05.2025 03:36

Pracownik

30 lat psu pod ogon - Dawno, dawno temu, zanim nastała era wszechobecnych karierowiczów i geniuszy PowerPointa, istniała sobie Castorama – firma, która miała czelność nazywać siebie liderem rynku. I, o dziwo, przez chwilę rzeczywiście nim była. Najpierw dzięki rozmiarowi, potem – o zgrozo – dzięki temu, że dbała o... pracowników. Tak, wyobraźcie to sobie – zamiast planów, targetów i KPI-ów ważniejszy był człowiek. Bo przecież zadowolony pracownik to pracownik zmotywowany, a ten z kolei sprawiał, że klient wychodził ze sklepu z uśmiechem – i z paragonem, co nie było bez znaczenia. Firma szczyciła się czymś, co nazywała swoim „DNA”. Krążyła nawet anegdota, że gdyby na czole regału powiesić kiełbasę krakowską, to i tak by się sprzedała – bo tu nie chodziło tylko o produkt, ale o to „coś”, co Castorama miała w genach. A pieniądze? Owszem, ważne – ale nie najważniejsze. Przynajmniej wtedy. Lata jednak płynęły, a Castorama z gracją nosorożca tańczyła wokół kluczowych zmian, przegapiając jedną po drugiej. Zamiast realnych decyzji, zajmowano się arcypilnymi sprawami w stylu „przestawmy to tu, a tamto tam, bo szef regionu lubi zmiany – jakieś, byle były”. Nie liczyło się, czy to sensowne – ważne, że wyglądało jak akcja. W międzyczasie rynek, niewdzięcznik, nie czekał. Liderzy oddalili się jak ekspres z peronu, a Castorama – no cóż – została na peronie z bagażem pełnym slajdów i pustych deklaracji. I wtedy nastąpiła wielka mobilizacja. Czyli – wielka panika. Zamiast DNA, wstawmy do sklepu maszynę do popcornu. No przecież popcorn się sprzedaje, a klient doceni ten zapach nowoczesności. Rozmowa z doradcą? Fachowa pomoc? Phi, przestarzałe koncepcje. Lepiej zwolnić połowę zespołu, połączyć dziesięć działów w trzy, a obsługę sklepu powierzyć trzem nieszczęśnikom z resztkami godności. Żeby dopełnić obrazu nędzy i rozpaczy, po sklepach zaczęło krążyć indywiduum – importowane z Amazona – głoszące, że „handel to handel” i wszystko można sprzedać przez internet. No tak. Bo przecież wszyscy marzymy, by przez ekran monitora dobrać odpowiedni nóż do kosiarki albo przed zakupem sedesu nie rozmawiać z nikim kompetentnym. A i ostrzyc się w internecie też już przecież można – wystarczy zamówić sobie wirtualne nożyczki. Są rzeczy których przez internet nie da się sprzedać, pomoc, fachowość i ludzkie wsparcie ,tego ,uwaga niespodzianka! – nie da się wcisnąć do castomatu. Ostatecznie 30-letnia historia tej firmy zmierza ku końcowi – w rytm popcornowego aromatu i klików w pustych sklepach. Happy endu raczej nie będzie, ale na szczęście ci, którzy dołożyli do tego rękę, nie będą musieli patrzeć na finał. Ich przygoda potrwa akurat tyle, ile trwa przeciętne szkolenie z „nowoczesnego zarządzania zmianą” – czyli pół roku. ....i to by było na tyle , chyba niczego nie pominąłem. Autor: kokoszalin Źródło: https://forum.gazeta.pl/forum/w,88604,178879010,178879010,30_lat_psu_pod_ogon.html

wiatrak

13.05.2025 07:07

Inne

fajnie wygenerowane z chata gpt

BONUS

03.05.2025 01:50

Były pracownik

Refleksja nad doświadczeniem pracy w Castoramie Z przykrością stwierdzam, że moje doświadczenia z Castoramą pozostawiają wiele do życzenia, choć z pełną świadomością przyznaję, że każdy może mieć odmienną perspektywę na pracę w tej firmie. Dla mnie jednak był to czas gorzki, nacechowany poczuciem niesprawiedliwości i głębokiego rozczarowania. Firma ta, pod płaszczykiem tymczasowego zatrudnienia, wdraża wyjątkowo nieuczciwy model pracy – oparty na tzw. „umowach śmieciowych” zawieranych za pośrednictwem agencji pracy tymczasowej. Umowy miesięczne, odnawiane według widzimisię pracodawcy, pozbawiają pracowników elementarnego poczucia bezpieczeństwa i stabilności. Zarobki? Minimalne. Obowiązki? Fizycznie wyczerpujące, nierzadko wykonywane w warunkach urągających godności. W okresie zimowym, kiedy tam pracowałem, niemal codziennie zmagałem się z ciężkimi paletami, workami soli i ziemi, układaniem towaru w magazynie czy segregacją śmieci – wszystko to w kilkunastostopniowym mrozie, ubrany jedynie w polar. Gdy nadchodziła odwilż, nie było lżej – praca przez osiem godzin w deszczu zdawała się dla kierownictwa całkowicie normalna. Próby rozmowy, prośby o zrozumienie czy zwyczajne ludzkie traktowanie trafiały w pustkę – nikt nie słuchał, nikt nie odpowiadał. Dojazd do pracy również stanowił wyzwanie. Do Castoramy miałem daleko, a komunikacja miejska nie oferowała dogodnych połączeń. Często musiałem pokonywać niemal godzinny dystans pieszo lub przyjeżdżać z wyprzedzeniem sięgającym czterdziestu minut – za czas ten nikt oczywiście nie płacił. Mimo statusu studenta nie mogłem liczyć na żadne ulgi czy zrozumienie. Pracowałem sześć dni w tygodniu, po osiem godzin, w trybie zmianowym. Wraz z kolegą – również studentem zatrudnionym przez inną agencję – wykonywaliśmy dwukrotnie więcej pracy niż etatowi pracownicy. Podczas gdy oni spędzali pół godziny na przerwie, my mieliśmy jedynie piętnaście minut na złapanie oddechu. Pracownicy etatowi, a zwłaszcza kierownicy, zdawali się bardziej zainteresowani towarzyskimi pogawędkami niż rzeczywistym zaangażowaniem. Pamiętam dzień, gdy z powodu nadciśnienia i kołatania serca poprosiłem kierowniczkę o wcześniejsze wyjście. Odpowiedziała chłodno, że „to nie przedszkole” i kazała mi wziąć tabletkę oraz wracać do pracy. Podobne przejawy bezduszności nie były odosobnione. Zdarzało się, że stawałem się obiektem szyderstw i złośliwości – któregoś dnia kilku pracowników otoczyło mnie, twierdząc, że jestem „nikim” i „do niczego się nie nadaję”. Po tej moralnej egzekucji kazano mi wrócić do pracy jak gdyby nigdy nic. Kierownik nieustannie rzucał pod moim adresem złośliwe uwagi – że się ociągam, że nie spełniam oczekiwań, że mam „odciążyć zespół”. Gdy przypominałem o moich prawach, słyszałem tylko, że nie jestem „pracownikiem Castoramy”, lecz figuruje na umowie zlecenia z agencją – a więc moje miejsce w hierarchii było dla nich z góry określone jako najniższe. Kulminacją tego wszystkiego był telefon z agencji na trzy dni przed wygaśnięciem umowy. Poinformowano mnie, że Castorama nie zamierza jej przedłużyć. Żaden z kierowników nie miał odwagi, by powiedzieć mi to osobiście. Gdy tylko usłyszałem tę wiadomość, całkowicie straciłem zapał – gdybym wcześniej wiedział, że tak to się zakończy, nigdy nie poświęciłbym się tej pracy z taką intensywnością.

Swarzędz A.

04.05.2025 12:52

Inne

Absolutnie nie. Tak samo jak wykształcenie nie powinno wykluczać mądrości , czego często niestety osobom z papierem pod tytułem " wyższe " brakuje. Czy się to komuś podoba czy nie mądrość nie zawsze idzie w parze z wykształceniem wyższym. Naprawdę są zarówno kierownicy jak i zastępcy, którzy swoją wiedzą rozkładają na łopatki i osoby z papierem " wyższe " nie sięgają im często do pięt. Ktoś kto ma klasę nie musi machać swoimi papierami, tylko swoją pracą jest w stanie pokazać swoją wiedzę.

Samo-życie

04.05.2025 15:33

Inne

No jprdl narzekasz na dojazd, a co Casto ma z tym wspólnego? Dotarcie do pracy to Twój obowiązek, możesz i spacerować nawet 2h. W czym problem? Nie odpowiada Ci bo nie ma połączenia? To Twój problem. Witaj w prawdziwym świecie. Umowy śmieciowe - narzekasz że na jej podstawie jesteś zatrudniony. A czy ktoś cię do tego zmusza? Czy ktoś cię zmusił do podpisania umowy która opiewa na okres miesiąca ? Przecież miałeś świadomość co podpisujesz. Nie odpowiada? To nara. Witaj w prawdziwym życiu #2 To że kierownik nie powiedział Ci że nie przedłuża umowy - to nie jest jego obowiązek, to agencja Cię zatrudnia i z nią rozmawiasz!