9 lat pracy w jednej firmie to naprawdę kawał życia. Miałam okazję poznać wielu kierowników sklepów, regionalnych i zobaczyć, jak Martes Sport funkcjonuje od środka. Przez lata dawałam tej firmie szansę, angażowałam się i wykonywałam swoje obowiązki najlepiej, jak potrafiłam. Dzisiaj, pół roku po odejściu, moja ocena to 2/10.
Zacznę od plusów, bo nie zamierzam udawać, że ich nie było. Wypłata zawsze była na czas, a największym plusem byli ludzie, których spotkałam na swojej drodze. Pracowałam ze świetnymi ekipami, które potrafiły się wspierać nawet w najtrudniejszych sytuacjach. Dobrze wspominam również jednego kierownika z mojego ostatniego sklepu. To właśnie współpracownicy sprawiali, że mimo wszystkiego chciało się przychodzić do pracy. Niestety, na tym kończą się moje pozytywne doświadczenia.
Największym problemem jest brak docenienia pracownika. Możesz się starać, dbać o klientów, towar, ekspozycję i wygląd sklepu, a zamiast pochwały często usłyszysz kolejne pretensje. Wymagania rosną, obowiązków przybywa, standardy obsługi są coraz wyższe, ale wynagrodzenie i podejście do pracownika nie idą z tym w parze. Człowiek ma dawać z siebie coraz więcej, ale w zamian niekoniecznie otrzymuje szacunek.
Podwyżki przez 9 lat? Praktycznie żadnych adekwatnych do zdobytego doświadczenia, rosnących kosztów życia i coraz większych wymagań. 9 lat pracy powinno coś znaczyć. Pracownik z takim stażem zna firmę, procedury i klientów. Niestety, można odnieść wrażenie, że lojalność i doświadczenie niewiele znaczą. Wymaga się coraz więcej, ale docenienia nadal brakuje.
Kolejna sprawa to asortyment. Przez te wszystkie lata można było odnieść wrażenie, że w kółko ogląda się praktycznie to samo, tylko z roku na rok w coraz wyższych cenach. Jednocześnie sklep ma wyglądać idealnie, a obsługa być na najwyższym poziomie. Za tymi wymaganiami stoją jednak ludzie, którzy mają ograniczony czas i możliwości. Nie da się bez końca dokładać obowiązków i oczekiwać coraz lepszych rezultatów bez odpowiedniego wsparcia.
Atmosfera to kolejny ogromny minus. Ciągłe pretensje z góry, presja, nieprzyjemna komunikacja i sytuacje odbierane przeze mnie jako zastraszanie skutecznie odbierały chęć do pracy. Zamiast wsparcia często pojawiał się stres i obawa przed kolejnym telefonem czy e-mailem. Praca nie powinna wiązać się z ciągłym strachem przed przełożonymi.
Szczególnie źle wspominam współpracę z kierownikiem regionalnym odpowiedzialnym za część mazowieckiego. Z mojego doświadczenia jego sposób komunikacji był trudny do zaakceptowania. Zdarzało się, że podczas rozmów telefonicznych padały wulgaryzmy, kiedy sprawy nie układały się po jego myśli. Jego zachowanie odbierałam jako manipulacyjne i toksyczne. Żadne stanowisko nie daje nikomu prawa do obrażania innych czy traktowania ich bez szacunku. Można wymagać i rozliczać z wyników, ale nadal można zachowywać kulturę osobistą. Kierownik powinien umieć rozmawiać z ludźmi, a nie pokazywać swoją siłę przez telefon czy e-mail. Współczuję wszystkim, którzy nadal muszą z nim współpracować.
Nie rozumiem również podejścia do zatrudniania i zwalniania pracowników. Zdarzały się decyzje, które z mojej perspektywy były zupełnie nieproporcjonalne do sytuacji. Można było odnieść wrażenie, że najważniejsze jest uzupełnienie grafiku, a nie znalezienie odpowiednich osób. Pamiętam podejście, według którego kandydat miał po prostu mieć ręce i nogi. Trudno w takich warunkach budować zgrany, doświadczony zespół, a później wymagać od wszystkich idealnych wyników. Zwalnianie ludzi za rzeczy, które wydają się błahe, buduje strach, a nie lojalność.
Przez długi czas sama bałam się odejść. Po dziewięciu latach trudno po prostu zamknąć za sobą drzwi. Człowiek przyzwyczaja się do pracy, zna obowiązki, ma relacje ze współpracownikami i boi się zmian. Czasem zostaje się nie dlatego, że jest dobrze, ale dlatego, że strach przed nieznanym okazuje się silniejszy.
Dzisiaj wiem, że nie warto poświęcać własnego spokoju dla miejsca, w którym człowiek nie czuje się doceniany. Od pół roku nie pracuję już w Martes Sport i w końcu czuję się wolnym psychicznie człowiekiem. Dopiero po odejściu zrozumiałam, jak bardzo potrzebowałam tej zmiany. Żadna praca nie powinna kosztować tyle stresu i nerwów.
Nie żałuję ludzi, których poznałam, bo wielu z nich będę wspominać bardzo dobrze. Żałuję natomiast, że dziewięć lat mojego życia zawodowego pozostawiło po sobie tak duże rozczarowanie. Dwa punkty przyznaję za terminowe wypłaty i wspaniałych współpracowników. Za resztę trudno mi znaleźć argumenty za wyższą oceną.
Mam nadzieję, że firma kiedyś zrozumie, że to pracownicy tworzą sklepy, obsługują klientów i odpowiadają za codzienne funkcjonowanie placówek. Ludzi nie zatrzyma się samymi wymaganiami, pretensjami i strachem. Potrzebne są uczciwe warunki, godne wynagrodzenie, wsparcie i zwykły szacunek.
Ja swoją decyzję już podjęłam i wiem, że było warto. Od pół roku oddycham spokojniej i nie zamieniłabym tego na powrót do tamtej rzeczywistości.