Szczerze mówiąc, mam wrażenie, że z pracy w tym banku zrobił się ostatnio jeden wielki bałagan. Kiedyś poszczególne działy miały dużo bardziej konkretny zakres obowiązków i człowiek mniej więcej wiedział, za co odpowiada. Teraz wszystko zaczyna się ze sobą mieszać.
Dobrym przykładem jest obsługa klienta zamożnego. Tacy klienci mają przecież swoją dedykowaną infolinię, dawny Select, własne procesy i różne indywidualne rozwiązania, których często nawet nie ma na oficjalnej stronie. Zwykły doradca ich nie zna, bo po prostu nie pracuje w tym obszarze. Mamy wiedzę o standardowej ofercie dostępnej dla wszystkich i tyle. Mimo to klient zamożny, kiedy chce coś zamknąć, nagle trafia do zwykłego działu utrzymania i to my mamy go przekonywać do pozostania. Tylko jak mam sensownie rozmawiać z kimś o utrzymaniu, skoro klient wspomina o jakichś indywidualnych warunkach czy rozwiązaniach, o których pierwszy raz słyszę? Wychodzi z tego trochę improwizacja.
Sam dział utrzymania też już niewiele ma wspólnego z samym utrzymaniem. Na początku sprzedaż była raczej dodatkiem. Potem pojawiło się konto, karta, a teraz dochodzą kolejne rzeczy: limit, kredyt, ubezpieczenia, kantor, program poleceń i inne produkty. Do tego są konkretne ilości do wyrobienia. Problem w tym, że okres, w którym sprzedaż przypisuje się doradcy, został tak skrócony, że czasami naprawdę trzeba mieć szczęście, żeby cokolwiek się policzyło. Możesz zainteresować klienta produktem, on faktycznie go później otworzy, bank na tym skorzysta, ale jeśli zrobi to trochę za późno, dla twojego wyniku ta rozmowa właściwie nie istnieje.
Jeszcze lepiej wygląda sytuacja z niektórymi produktami, które mamy sprzedawać, mimo że nie było do nich porządnego szkolenia. Na przykład mamy proponować debet w koncie, ale wiedza o szczegółach oferty jest bardzo podstawowa. Dopóki klient nie dopytuje, jakoś to wygląda. Jak zacznie zadawać bardziej szczegółowe pytania, szybko się okazuje, że wymagania sprzedażowe są większe niż wiedza, którą wcześniej pracownikom przekazano. Trochę trudno profesjonalnie coś sprzedawać, kiedy samemu ma się poczucie, że zna się tylko ogólny zarys produktu.
Do tego dochodzi ogromna liczba zwykłych tematów obsługowych. Część możemy zrobić, ale wiele spraw i tak wymaga przekazania do właściwego działu, bo nie mamy odpowiednich uprawnień albo dostępu do systemów. Najbardziej frustrujące są bardziej nietypowe problemy. Klient przez kilka minut tłumaczy sytuację, człowiek próbuje w ogóle ustalić, czego sprawa dotyczy, a na końcu okazuje się, że i tak trzeba go przełączyć. Ktoś pracujący na co dzień w zwykłej obsłudze prawdopodobnie od razu wiedziałby, o czym klient mówi, bo spotyka takie przypadki regularnie. U nas często najwięcej czasu zajmuje samo rozgryzienie problemu.
Kiedyś przełączenia między działami też wyglądały sensowniej. Najpierw można było skonsultować sprawę z drugim doradcą, wyjaśnić mu, z czym klient dzwoni, i dopiero wtedy połączyć rozmowę. Teraz, przez kolejki, klienta często przekazuje się od razu i zostawia notatkę. Tylko że nie zawsze jest to zrobione prawidłowo. Zdarza się, że klient był już zidentyfikowany, a po przełączeniu jego dane w ogóle się nie pojawiają. I wtedy musisz identyfikować go ponownie, klient jest zirytowany, bo przecież „już wszystko podawał”, a ty tak naprawdę nie masz na to żadnego wpływu.
Najbardziej daje się jednak odczuć liczbę połączeń. Kontakt kończy się i praktycznie od razu wpada następny. Nie ma chwili, żeby zebrać myśli, zrobić sobie minutę przerwy od rozmów czy po prostu przestawić głowę z jednego tematu na drugi. A w ciągu jednego dnia możesz mieć zamknięcie konta, potem jakiś problem techniczny, później skomplikowaną sprawę obsługową, za chwilę klienta zamożnego, a pomiędzy tym wszystkim pamiętać jeszcze o sprzedaży kilku różnych produktów.
Do tego dochodzą problemy techniczne. Systemy potrafią się zawieszać, niektóre funkcje nie działają prawidłowo, w części działów dochodzi jeszcze obsługa wideo. I wszystko to dzieje się w momencie, kiedy kolejki są duże, więc nie ma nawet przestrzeni, żeby spokojnie coś sprawdzić.
Kiedy zaczynałam, ta praca naprawdę była dużo przyjemniejsza. Zakres był bardziej konkretny, tempo było normalniejsze i człowiek miał poczucie, że zajmuje się tym, do czego faktycznie został zatrudniony. Teraz jest trochę utrzymania, trochę zwykłej obsługi, trochę sprzedaży, trochę przekierowywania spraw i trochę improwizowania na tematach, do których nie ma się pełnej wiedzy ani narzędzi.
Ja osobiście doszłam już do momentu, w którym zaczynam rozglądać się za czymś innym. Nie dlatego, że nagle przestało mi się chcieć pracować, tylko dlatego, że ten sposób organizacji pracy zwyczajnie mnie wyczerpał.