Opinie Magellanum Gdańsk - 569 opinii - GoWork.pl

Opinie(569)

Praca i zarobki

Kontakt i przychody

Aktualne oferty pracy w pobliskich miastach

Opinie o firmach w pobliskich miastach

Katarzyna

18.09.2021 14:36

Inne

Nie polecam nikomu tej placówki. Ani młodzieży ani nauczycielkom. Prezes Akademickiego Liceum Ogólnokształcącego dla Młodzieży Magellanum ( szumna nazwa na wyrost) krzyczy na Rodziców a także swoich nauczycieli. Robi to w sposób chamski we obecności innych również młodych osób. Absolutnie nie panuje nad własnymi emocjami.(usunięte przez administratora)nie pojęcia o prowadzeniu placówki oświatowej, o jej specyfice. (usunięte przez administratora)to firma prawie taka sama y firma produkująca obuwie. Żenada. Jak zwykle we wrześniu Pani Prezes ma braki kadrowe i oczywiście to nie jej wina, przecież nauczycieli matematyki, fizyki, chemii nie ma na rynku pracy To Pani Prezes zrobiła wszystko co w jej mocy aby się pozbyć dobrych nauczycieli przedmiotowych. Do tego powołani przez Nią dyrektor i wicedyrektor to jej znajomkowie, więc nic dobrego z tego nie wyniknie. Szkoła na pewno nie jest przyjazna uczniom, nauczycielom i rodzicom w przeciwieństwie do oferty przedstawionej na stronie internetowej przez Magellanum. (usunięte przez administratora)

Prezes

13.10.2021 19:38

Pracownik

Z trudem łamię przyjętą przez siebie zasadę nie zaglądania i nie odpowiadania na zamieszczane tutaj komentarze, nie mogę jednak pozostać obojętna wobec zamieszczonych tutaj oskarżeń. W życiu staram się kierować zasadą wolności - oznacza to, że staram się respektować słowa, zachowania i emocje innych osób, tak jak chciałabym aby respektowano moje. Słyszę wasze emocje, akceptuję je, macie do nich prawo, skupmy się jednak na argumentach. Czy jest coś złego w traktowaniu prowadzonej przeze mnie działalności jak firmy? Rozumiem, szkoła, to działalność specyficzna, miejsce w którym spotykają się trzy, a nawet cztery różne grupy ludzi, uczniowie, rodzice, nauczyciele, oraz pozostali pracownicy. Szkoła ma edukować, opiekować się i pełnić rolę pomocniczą w zakresie wychowania w stosunku do rodziców. W Polsce płacenie za edukację jest konceptem większości osób obcym, w pełni rozumiem, że jeśli ktoś decyduje się na placówkę prywatną przychodzi z pewnymi wyobrażeniami i oczekiwaniami. I właśnie nad tymi oczekiwaniami należy się zastanowić. Szanuję emocje innych i prawo do ich wyrażania, jednakowoż ostatecznie jestem tylko człowiekiem - mam swoje limity wytrzymałości, tak jak każdy z nas. A niektóre oczekiwania, stawiane są na wyrost. Nie jestem cudotwórcą, jednak rodziców nie interesują uwarunkowania rynkowe. Jestem osobą młodą, dlatego też w niektórych sytuacjach polegam na doświadczeniu innych. Wkładam w prowadzenie tej placówki ogromną ilość pracy, niejednokrotnie przygotowując pewne rzeczy w późnych godzinach nocnych. Często jestem jednak stawiana w sytuacji, kiedy muszę zająć się daną sprawą sama. To prawda, nie mam tyle doświadczenia, ile mogłaby mieć osoba 50 letnia, ukończyłam jednak studia z zarządzania z wysoką średnią i obroniłam swoją pracę dyplomową na 5. Prowadzenie tej firmy stanowi dla mnie ogromne wyzwanie, ponieważ codziennie weryfikuje zdobytą przeze mnie wiedzę. Jako osobie prowadzącej, zależy mi na dalszym trwaniu i rozwoju tej szkoły. Jednakowoż powoduje to, że jako osoba, która nie rezygnuje, nie zabiera grabek i nie idzie do innej piaskownicy, na mnie spadają konsekwencje działań moich byłych współpracowników. Nie chowam się i nie ukrywam, jestem otwarta na rozmowę, nie oznacza to jednak, że jestem workiem do bicia. Co mam przez to na myśli? Jako osoba empatyczna i wrażliwa na emocje innych odpowiadam energią na energię - tak, ujawnia się tutaj mój młody wiek. Ciężko jest jednak zachować spokój, kiedy wylewane jest na mnie wiadro pomyj, w szczególności gdy przedstawiane pretensje nie są związane z moimi działaniami. Od stycznia br. podjęłam świadomą decyzję aby zamiast wycofywać się i usuwać w cień, angażować się z całą energią jaką mam w działanie szkoły, w brew niektórym głosom doradczym. Wymagało to ode mnie podjęcia wielu trudnych decyzji. Zmiany zawsze powodują opór, a trudności, ujawniają prawdziwy charakter. Jeśli zaś chodzi o braki kadrowe. Na "rynku nauczycielskim" kryzys trwa już od lat, ciężko jest powiedzieć czy w tym roku osiągnął swój szczyt, czy pędzimy po równi pochyłej. Trudności ze znalezieniem nauczycieli, posiadających odpowiednie doświadczenie i podejście, występują już od co najmniej 4 lat. W tym roku, trudności były tak ogromne, że nawet szkoły publiczne miały problem ze skompletowaniem kadry, a informacje na ten temat pojawiły się w mediach. W tej chwili, prawie udało nam się skompletować kadrę, brakuje nam tylko nauczyciela chemii, i nie będę temu zaprzeczać, dokładamy jednak wszelkich starań, aby zapełnić ten wakat jak najszybciej. Wracając do kwestii traktowania szkoły jak biznesu i mojego nastawienia na zysk - jeśli byłabym osobą, tylko i wyłącznie nastawioną na zysk, pobierałabym czesne w wysokości 3000 złotych. Taka kwota, pozwoliłaby mi na opłacenie wszystkich pracowników, danie im znacznych podwyżek, opłacenie mediów i budynku szkolnego oraz spełnianie życzeń i podawanie gwiazdek z nieba. Płacąc pracownikowi 2800 na rękę, łączny koszt pracodawcy wynosi 4635,16. By szkoła mogła funkcjonować i się rozwijać kasa musi się zgadzać - lwią część przychodów, oddaję swoim pracownikom. Najpierw myślę o zapłaceniu rachunków i pracownikom za wykonaną pracę, zapewnieniu uczniom warunków, a dopiero potem o sobie. Ostatecznie, jeśli macie Państwo odwagę, zapraszam do zostania konkurencją dla naszej placówki. Ostrzegam jednak, nie jest to takie łatwe. Łatwo jest przyjąć postawę wybujałego klientelizmu i oczekiwać cudu. Na sam koniec, sytuacja, w której zdarzyło mi się podnieść głos w stosunku do rodziców wystąpiła raz. W przypadku nauczycieli, taka sytuacja miała miejsce, tylko i wyłącznie w stosunku do jednej osoby. Warto też się zastanowić kiedy zazwyczaj ludzie podnoszą głos. Ma to zazwyczaj miejsce w przypadku, kiedy mamy poczucie, że nasze argumenty nie są wysłuchiwane. Ciepło pozdrawiam byłych współpracowników i życzę sukcesów w dalszej karierze poza naszą placówką. Czekam ze zniecierpliwieniem na historie o wspaniałych sukcesach godne adaptacji filmowej ;).

Prezes

13.10.2021 19:41

Pracownik

Dla jasności, wiem, że popełniłam błąd, nie dusząc swoich emocji i podnosząc głos. Proszę jednak o wyrozumiałość, jak już pisałam, każdy ma swoje granice i każdemu może się zdarzyć, że pęknie. Będę dokładać wszelkich starań, aby moje emocje, pozostały niewidoczne.

Zły to ptak, co własne gniazdo

01.10.2021 09:01

Pracownik

Od dłuższego czasu dręczy mnie myśl, że zawód jaki wykonuję jest coraz mniej ceniony. Że z coraz większymi oporami przychodzi mi powiedzieć w czasie przedstawiania się, że jestem nauczycielem. Coraz trudniej o poczucie elementarnego szacunku, nawet na lekcjach. Wprawdzie jeszcze mi kosza na głowę nikt nie zakłada, ale może to tylko dlatego, że mam 185 cm wzrostu i niewielu sięga. Mam wrażenie, że czasem zrobiliby to z dużą satysfakcją. I o dziwo nie licealiści, tylko uczniowie szkół podstawowych, w których mam godziny. Zastanawiam się skąd się to bierze, bo chyba nie można wszystkiego zwalić na gry komputerowe i telewizję. Jaka jest geneza zjawiska, które sprowadziło szanowany jeszcze „za komuny” zawód, do rangi drugorzędnego. Dotychczas podejrzewałem, że nie za wysokie płace powodują, że trafiają do zawodu niekoniecznie najwyższych lotów fachowcy. Sądziłem, że płace też świadczą o niskim prestiżu u innych. Dziś myślę, że pieniądze to jednak nie to. Był czas, gdy wydawało mi się, że to nasze władze i dziennikarze, na ich zlecenie, dążą do skłócenia poszczególnych przedstawicieli różnych zawodów. Wszakże najłatwiej rządzi się ludźmi skłóconymi wewnętrznie. A w Polsce napuszczenie jednych na drugich przychodzi zdumiewająco łatwo. Jednak dziś wydaje mi się to mocno naciąganą teorią spiskową. Podejrzewałem też rodziców moich „kochanych” uczniów. Zwłaszcza tych, których od co najmniej 20 lat wychowywaliśmy bezstresowo w poczuciu dużej swej wartości, bezkarności i ogromu należnych praw. Którym na każdym kroku mówiliśmy, że są super lub prawie super. Dla których przez lata jedyną karą były „chmurki” w zeszytach lub wyjazd do Francji zamiast do Kanady na zimowisko (autentyczny przypadek z mojego wychowawstwa). Bo jak mogą być dziś wymagającymi, konsekwentnymi rodzicami, gdy całe życie nie doświadczyli tego na sobie? Cieszę się, że nie słyszę komentarzy, jakie słyszą ich dzieci, gdy przyniosą jedynkę wystawioną przeze mnie - nauczyciela jakiś tam zajęć technicznych. Sądzę, że nie wzmocniłbym sobie tym poczucia własnej wartości. Jednak rodzice nie są przyczyną, a raczej efektem, tego co się w szkole wytworzyło. Więc gdzie szukać początku? Gdzie powód? Z pomocą przyszła mi dziś koleżanka, z którą miałem okazję krótko porozmawiać. Dosyć świeża mama, po urlopie wychowawczym, w czasie którego naczytała się różnych mądrych pozycji z pedagogicznej półki. Głownie z Zachodu, jak to na nauczyciela języka obcego przystało. Teorie o pełnej wolności dziecka i prawach do niczym nieskrepowanej kreatywności w szkole początkowo mnie zaskoczyły. Gromy ciskane w kierunku szkolnej dyscypliny i wymagań jakie stawiamy uczniom – oszołomiły. A informacja, że gdy ktoś odważy się od jej córki wymagać uważnego słuchania na lekcji i cichego siedzenia w ławce, spotka się z jej skargami do Kuratorium - wprost zatkała. Zaniemówiłem, ale przy okazji zapaliła mi się lampka z napisem „EUREKA”. Już wiem, że nie ma co szukać genezy braku szacunku do nauczycieli daleko od szkoły. To my sami jesteśmy sobie winni. Nie kto inny, tylko nauczyciele, często wymyślają różne dziwaczne teorie i zalecenia, z których efektami później z trudem sobie radzą. Nauczyciele wymyślili owe „słoneczka i chmurki” dla bezstresowego wychowywania dzieci. To my pokornie poddajemy się ocenie wygadanych rodziców, którzy szkołę czasem znają tylko z czasów własnej podstawówki czy zawodówki. Nie rzadko też my nauczyciele, biegamy na skargi wprost do nadzoru, gdy wydaje nam się, że dzieje się krzywda naszym prywatnym dzieciom. To my w czasie koleżeńskich imprez mamy tyle złego do powiedzenia o szkole, o dyrekcji, o efektach nauczania. Nie można oczekiwać szacunku od innych, gdy sami go do siebie nie mamy. W końcu to my, goniąc przeładowane programy, zarabiamy na korepetycjach mimochodem tworząc wrażenie, jak to szkoła mało uczy. Nam brak jest zawodowej solidarności i determinacji w walce o swoje. My wymyśliliśmy i wychowaliśmy to społeczeństwo, które dziś chętnie by nas… To wielu z nas kala własne gniazdo. Być może ja też właśnie przesadziłem. Może źle oceniam nasze środowisko. O! Jakbym chciał, aby tak było.