Odrodzona
06.10.2021 00:22
Czytam i czytam i chyba najbardziej dominującym uczuciem jest współczucie...
Sama, do niedawna, zasilałam szeregi Natury.
Przepracowałam w niej ponad 10 lat.
Teraz, z perspektywy nowej pracy i spojrzenia z boku, mogę spokojnie stwierdzić, że życie zaczyna się poza tą pracą.
Już wyjaśniam o co chodzi.....
Mechanizmy rządzące w firmie opierają się na sukcesywnym eliminowaniu pewności siebie podległego personelu.
Na początku, wizja współpracy jawi się bardzo obiecująco.
Wsiąkasz w atmosferę. Od czasu do czasu zostajesz mile połechtana pochwałą przez RMS i dajesz z siebie coraz więcej, bo cieszy Cię Twój pozorny sukces w pracy.
Zaczyna zacierać Ci się granica między zdrowym rozsądkiem a praniem mózgu, które funduje Ci firma w postaci, czasem bzdurnych i niepotrzebnych, procedur i zaleceń. Po oczach zaczynają Cię bić coraz bardziej kolorowe plakaty motywacyjne, dzięki którym masz poczucie, że musisz postarać się bardziej a na pewno będzie lepiej, bo przecież dyrektor cały czas rzuca Ci obietnice podwyżki, choć wymaga niemożliwego.
Zostajesz wystawiona na próbę swoich możliwości. Pod przykrywką pandemii, bogacą się najbogatsi, a Ty walczysz o przetrwanie, bo tak właśnie masz tłuczone do głowy, że jest mega kryzys i musisz pracować w pojedynkę w pocie czoła, najlepiej eliminując potrzeby fizjologiczne, bo w końcu jeść nie musisz, wypróżniać się też nie powinnaś (skoro nie masz czasu jeść i pić to i wydalanie jakby mniejsze ...).
W tym upodleniu żyjesz tydzień, dwa, miesiąc.... Słuchasz motywacyjnych gadek dyrektor sprzedaży i pomimo chwil wątpliwości, dalej pracujesz ponad swoje siły, bo nawet Twój menadżer, po ostrym praniu mózgu, zaczyna przemawiać do Ciebie słowami: "że zawsze może być gorzej i ciesz się, że w ogóle pracujesz".
Umiesz liczyć, wiesz że Twój sklep generuje wzrosty rok do roku. Zaczynasz mieć przebłyski, że firma wali Cię w bambuko. Zbierasz się, by wyrzucić z siebie żale i poprosić o pieniądze na godziwe życie, lub dołożenie chociaż pół etatu, a w odpowiedzi słyszysz, że jak zaczniesz starać się bardziej a Twoje plany zaczną osiągać kosmiczne założenia, to może ktoś jakiś ochłap Ci rzuci i kiedyś (bliżej nieokreślony nigdy tak naprawdę...) Twoja sytuacja ulegnie zmianie.
Tak mijają dni, tygodnie, miesiące .. Twoja wydajność spada, Twoje morale zalicza glebę, bo znów nie zrobiłaś planu, a byłaś tak bliski (uspokoję Cię.... Te plany są tak konstruowane, żebyś ciągle miała poczucie że mogłaś może lepiej popracować i uświadomić sobie, jak niewiele Ci brakło, więc musisz dać z siebie jeszcze więcej ...). W pewnym momencie dochodzisz do sytuacji, z której masz dwa wyjścia:
1. Poddajesz się i pozwalasz, żeby Twój mózg, za 2300zl na stanowisku kierowniczym wyprał się wraz z kolejnym webinarem wszechpanującej Dyrektor Mirosławy.
2. Zaczynasz się budzic z letargu, uświadamiając sobie, że Twoja kumpela ze sklepu z odzieżą, przy wypłacie ma 3 z przodu netto, a kierowniczka z Rossmana, zarabia co miesiąc przynajmniej dwukrotność Twojej pensji, zahaczając nawet o 5 z przodu netto, mając pracy mniej od Ciebie, bo firma inwestuje w innowacje ....
Uświadamiasz sobie, że kiedyś miałaś o sobie inne zdanie, tylko gdzieś swoje poczucie własnej wartości stłamszono w Tobie, czarując Cię wizja świetlanej przyszłości firmy już za miesiąc, rok, pięć lat.
Zauważasz ,że obietnice w tej firmie są bez pokrycia a paczka na święta zawiera produktu o wartości 20zl w cenach produkcji....
Uświadamiasz sobie, że socjal w Twojej pracy nie istnieje, że słowo: "postaraj się bardziej" wyparło powszechne " dziękuję! odwalilas kawał dobrej roboty".
A więc do brzegu drogie Panie ...
Macie ogromną wiedzę tylko brak Wam wiary w siebie, bo Natura skutecznie ją w Was zabiła.
Wasze długoletnie doświadczenie i niebywała wiedza oraz poświęcenie ponad normę, są więcej warte niż najniższa krajowa, która zarobicie wszędzie...
Zachowując resztki godności podnieście się z kolan i rozejrzyjcie za pracą, która da Wam satysfakcję i wynagrodzenie na miarę wykonywanych obowiązków.
Nie bójcie się zmian, bo te nie będą na pewno na gorsze, zważywszy na fakt, w jakim punkcie się znajdujecie.
Życzę Wam odwagi do zmiany, bo na Naturze świat się nie kończy.
Gwarantuje, że odzyskacie swoje życie i prawidłowe spojrzenie na wszystko, gdy znikną Wam sprzed oczu tabelki z koszykiem i planem, którego nie sposób wyrobić.
Życzę każdej z Was odwagi do zmiany.
Szkoda marnować życie na firmę bez przyszłości i pomysłu na rozwój.
Nigdy nie jest za późno, by zawalczyć o siebie.
Ja już wygrałam! Powodzenia na drodze do zmian na lepsze