śmieszna firma
18.01.2025 18:23
do napisania tej opinii zainspirowała mnie moja nowa koleżanka z pracy, która uciekła z innej firmy z big4 i słuchając jej opowiadań, wyzwoliła się we mnie ogromna ochota na podzieleniem się swojej historii.
na drugim roku studiów magisterskich aplikowałam na stanowisko asystenckie (czy ogólny, SSC czy GFS - pewnie się domyślicie w trakcie czytania, hehe). nie przyszłam w tym masowym wrześniowym rzucie, tylko dwa miesiące później - w listopadzie. i o zgrozo, mam nadzieję, że te zagubione myszeczki, które teraz to przeżywają - be strong, to nie mija. musicie uciekać.
po pierwsze, po pierwszym dniu szkolenia pod kątem: hej, jesteśmy firmą taką i taką, a poza tym to mamy takie technologie i takie, ale nie powiemy wam nic więcej na ten temat. poszczycimy się nimi. that’s all. 4 następne dni to nauka poruszania się na wszystkich strona, czytanie prezentacji, nagrań. tyle, że tych nagrań było na 2 tyg oglądania (tyle, ile trwa wdrożenie świeżaków), a dla mnie były smutne 4 dni. od przyszłego tygodnia nowy projekt, na którym byłam jedyną asystentką. wymarzony początek.
buddy to smutny mit. pewnie kwestia szczęścia, ale moja w pierwszy dzień pokazała mi gdzie toaleta i kuchnia i to była nasza jedyna rozmowa w ciągu pierwszego tygodnia. w sumie, następna rozmowa miała miejsce pół roku później, bo przypadkiem trafiłam na tę nadąsaną salamandrę. teraz, z wyliczeń, powinna być na ostatnim seniorze - współczuje osobom, które robią projekt pod jej nadzorem. ja nie uzyskałam nigdy od niej za wiele informacji, skoro nie potrafiła mi powiedzieć, gdzie jest drukarka w biurze, to pewnie niechętnie Wam też poopowiada o procedurach.
ludzie? smutni, niechętni do rozmów. większość to osoby, dla który praca w EY to pierwsza praca, więc nie znają innego, lepszego życia. np. kończenia pracy o 17. oni się szczycą tym, że pracują do późna. last modifed - 6h ago. bardzo często można spotkać takie info na canvasie o 8. z biura, będąc asystentką, wychodziłam pierwsza. czułam się strasznie niereformowalna, zabierając płaszczyk o 18:30. seniorzy to zaparci asystenci, którzy pracują najwięcej i nie mają czasu sobie przypomnieć, jak to było być zagubioną owieczką na A1. obiecujesz sobie, że nigdy nie będziesz jak twój ex senior, a i tak kończysz jako (usunięte przez administratora), odpisujący po 2h „napisz do x, ona ci pomoże”. x nic nie pomaga, a ty na statusie rzucasz do asystenta „kiedy mogę sprawdzić twoje pliki? jak to nie są jeszcze gotowe?”. senior wam niewiele pomoże, nauka opiera się na patrzeniu na pliki z PY, ale wiecie, jak robicie coś pierwszy raz, proces zrozumienia trochę zajmuje.
partnerzy? trochę w nawiązaniu do buddy, bo nigdy mi nie powiedziała za wiele, zarezerwowałam sobie kiedyś miejsce, jakieś losowe, gdzieś przy oknie. okazało się, że to niepisane miejsca partnera jakiegoś, kazał mi iść i następnym razem dowiedzieć się, czy mogę tu siedzieć XD
kasa słaba. tzn. nie jest zła, ale pamiętajmy, że w przeliczeniu na realne godziny pracy, to wychodzi bardzo żałośnie. tyle samo ci dadzą na seniorze w księgowości, co na pierwszym seniorze w audycie, a nie masz czasu wyprowadzić psa pod blok na zdalnym, żeby załatwił potrzebę.
wytrwałam A1, bo miałam nadzieję, że na A2 będzie łatwiej. i praca oczywiście ciekawa, nie odejmuje jej. na A2 jednak dostajesz po prostu 3x więcej pracy, wiesz co robić, ale jest tego więcej. ale chyba łatwiej niż na A1. nie czujesz się już tak głupi.
seniorem byłam tylko 8 miesięcy. siedziałam jak głupia do 24 czasem przed laptopem, a menago kręcił nosem, że no jak to nadgodziny wszystkie chcesz wpisać…… no i szala goryczy się przelała, gdy z całego busy seasonu mogłam wpisać tylko 16h nadgodzin, a tyle to ja zrobiłam w tydzień XD
2.5 roku najgorsze w całym moim życiu. wolne w wakacje nie rekompensują tego, jakim wrakiem człowieka byłam od grudnia do maja. życie prywatne? mój chłopak zaczął biegać z nudów i teraz biega maratony. może to na dobre wyszło.
pozdrawiam, dziś mam fajną pracę, kończę o 16, a po zamknięciu laptopa nie myślę o pracy. kocham normalne życie poza big4. a wiedza, jaką wyniosłam, zostanie ze mną na zawsze ;) tak jak i trauma.