NajlepsiejszyNagabywacDajrektu
20.03.2026 18:32
Powiem tak, najciekawszym spostrzeżeniem, jakim mógłbym się podzielić po jakimś czasie przepracowania tam jest przede wszystkim pewien rys ludzi tam pracujących... Nie ma co się rozgadywać o specyfice stanowiska, bo jak to w bankowości wpychasz kredyty i realizujesz cele pod presją rosnących oczekiwań (niektórzy, co ciekawe, wymagali np. maili z ilością leadów i wyjaśnieniem dlaczego tylko tyle... jak gdyby nie było oczywistym, że ludzie mają w to (usunięte przez administratora) a losowanie zainteresowanych albo naiwnych to wciąż losowanie. Szczęśliwie nie była to moja leaderka). Ogółem, jest to miejsce, gdzie zbiera się (co widać od samego, samego początku...) jak najwięcej osób o nieproporcjonalnie przerośniętym ego. I tak działa na ludzi "płaca w banku", bo bank to szmal, a jeśli jesteś wyzutym z intelektu czy jakichkolwiek wartości gamoniem — szmal jest dla ciebie wszystkim. Nie mówię, że nie ma ciekawszych, normalnych osób, bo i takie ostają się w tym zepsutym, co by nie mowic korporacyjnym tyglu i sama statystyka (przy tylu osobach i takiej rotacji) wymusza jakis procent normalności, oczywiste. Ale tyle osób, ile się tam przewijało wśród nowych dziewczynek bez jakichkolwiek wyników, a które chodziły jak na wybiegu z zadartą brodą i lustrowały w autobusach miejsca, gapiąc, jakby jeszcze należało im zwalniać miejsca, i chłopców, którzy wozili się w równie śmiesznej powadze... No ewidentnie praca w banku buduje tożsamość co biedniejszych tożsamością jednostek, tak. Typ karierowiczów pozujących do zdjęć na linkedinie i fantazujących o stanowisku lideła, a mozna nawet kiełownika. Można się zastanawiać, co ich tak buduje we wciskaniu ludziom kredytów na siłę... Ale to pytanie zakładałoby jakąś refleksyjność, a tego tam nie widać, przynajmniej nie u tych, których biorę na celownik. Jeszcze jak wychodzisz, to gadają na przystankach o kredytach, leadach, klientach... I, gwoli ścisłości, nie kłują mnie ludzie pewni siebie (nie o tym), a nawet egotopy, jeśli ktoś cokolwiek sobą reprezentuje, ale stosunek płaskości do napufienia/(usunięte przez administratora) ego — był tam niebywale niekorzystny... Na śmiech mi się zbiera, jak przypominam sobie te powazne facjaty co niektórych... A lokalne gwiazdeczki, znaczy się: ci osiągający najlepsze wyniki, to jak się okazywało zwykle osoby o najbanalniejszych motywacjach. I tak rozgadywali się o skuterach, nie skuterach, nartach, snowboardach, deskach elektrycznych, szmartfonach i innych dobrach materialnych, pierdołach, ktore motywowaly ich do wyrabiania premii (chciałoby się powiedzieć mitycznych, bo w sumie były rzadkie i skromne). Druga sprawa, najbardziej bawiło tłumaczenie leaderów, jak komuś nie szło (gorzej, jak się podłączali do kogoś i przy wszystkich biadolili wytykając, co się nie podoba; to juz bylo żenujące)... Nie idzie w ten sposób to spróbuj w inny — tak mozna to strescic. Nie tak? To zrob to tak, zapytaj o to, o tamto, sramto... i ujawniał się taki brak kompetencji w tych ludziach, brak jakiejkolwiek strategii, planów działania, spójności, jedynie takie gadanie jak uciskać mocniej. Nonsens rzucał się w oczy, jak odpowiadano, że właśnie tak wcześniej robili, ale nie szło, więc teraz robią w ten sposób.. A ci zapętlali się w tym bezsensie, który miał swoje źródło oczywiście w przekonaniu, że, no właśnie, jak ktoś nie jest zainteresowany kredytem, to masz uciskać mocniej... i będzie zainteresowany? Śmieszna sprawa. Myślę, zabawa dla naiwnych. Najlepszymi pracownikami, powiedziałbym, byliby (i są) w tym miejscu płascy, niezbyt inteligentni, raczej nie empatyczni, ani tym bardziej refleksyjni, ale rezolutni, dobrzy w gadce-szmatce, nawijaniu o niczym ludzie motywowani przede wszystkim szelestem siana, komunałami leadrów i banałami; takie w sumie normiki nie zadające sobie zbyt wielu pytań, ale wygadane. Dobrze, że mam ten rozdział zamknięty. Bankowość przyciąga, mam wrażenie, przede wszystkim małych ludzików, którzy chcą się poczuć ważni. I jak ludzie wszędzie bywają bardzo różni, tak tutaj pewne żałosne, patetyczne rysy przebijają się w tak wielu odsłonach. O pozytywach nie mówię, bo nie ma co się produkować, że całkiem przyjemne biuro, lokalizacja, pojedyncze sympatyczne osoby, płatność na koniec miesiąca... Banały.
(Mówię w każdym razie o swoim doświadczeniu sprzed iluś iluś miesięcy... Może nawet strzelił rok, nie liczę. Jak tam jest teraz — nie wiem, ale wątpie, żeby miało zmienić się coś poza szczegółami. Ironia, czy nawet lekka kpina, bywa najlepszym środkiem wyrazu dla mojego doświadczenia... Miejscami może być subiektywnie; nikogo nie przekonuje do swoich spostrzeżeń, ale dzielę się, bo wiem, że bywają użyteczne...!)