Przyszedłem do Astek w 2021 roku w maju, dolną granicą widełek było 13 tys złotych brutto na umowie o pracę. Po przejściu rozmowy kwalifikacyjnej osoba ogarniająca moją rekrutację od razu spytała się czy nie byłbym w stanie pracować jednak za 12200 brutto na uop. Zły start.
Na początku opiekunem moim i innych testerów byli inni testerzy, w stopniu naprawdę senioralnym, ale szybko, jakoś po półtorej roku mojego stażu odeszli ponieważ zrozumiale, nic z tego nie mieli, a jeszcze musieli ogarniać swoje obowiązki w projektach.
No ale nic, muszę siedzieć, firma jak to się mówi, "nie urywa (usunięte przez administratora) wypłata przychodzi regularnie, jakoś to będzie. Nową opiekunką jest jakaś dziewczyna która nie ma pojęcia co się dzieje, nawet nie testerka, trudno, mam znajomych seniorów, od nich się czegoś nauczę jeśli będzie trzeba.
Dzięki mojemu przyłożeniu do pracy i znajomości angielskiego mój projekt zostaje zaproszony na warsztaty do San Francisco, zgłaszam Astek że będzie podróż służbowa. I zgłaszam, i zgłaszam, myślę sobie "fajnie, posiedzę z moim zespołem w pokoju hotelowym, wypijemy coś, pośmiejemy się, rano pojedziemy do pracy, fajnie będzie". Od razu daję informację o hotelu w którym będzie nocować większa część mojego zespołu, w zespole jestem jedyny z Astek. Daję informację o locie który już mają ogarnięty. Mijają dni i tygodnie. Brak informacji o hotelu. Dalszy brak informacji o moim locie. Całą podróż ogarnia ktoś z "młodego dynamicznego zespołu" - dynamicznego bo ciągle się ten zespół zmienia, bo wszyscy ciągle odchodzą, w ogóle go nie znam, nie wiem czy moja podróż dojdzie do skutku.
I po chyba trzech mailach z zapytaniem czy ta podróż się odbędzie dostaję odpowiedź: lecę sam, co nie jest takim problemem, ale widzę że Astek zarezerwował mi hotel na Tenderloin - tak, tym odpowiedniku los angelesowskiego Skid Row, filadelijskiego Kensington. Miejsca w których jest dozwolone ćpanie na chodniku i gdzie znajdują martwe ciała za przystankami. Jedyne co mogę powiedzieć to że będę miał o czym opowiadać.
Przez tydzień warsztatów i jakby nie było, podróży życia do USA, spałem może 3 godziny dziennie, mam pokój na trzecim piętrze, ćpuny za oknem do trzeciej w nocy puszczają rap z głośnika bluetooth, krzyczą coś do ludzi którzy dawno już nie żyją, krzyczą pytania kto ma crack albo fentanyl, policja usuwa śpiących z miejsc parkingowych, tubylcy za potrzebą po prostu ściągają spodnie i załatwiają się na schody przed moim hotelem. Powrót z hotelu w którym śpi mój zespół to wycieczka survivalowa.
Chcę spróbować taco - muszę ukrywać że mam przy sobie gotówkę. Idę zwiedzić okolicę - i jestem świadkiem napadu na sklep z telefonami komórkowymi. Świetna przygoda.
Astek trochę się zreflektował tym że po powrocie uzyskał moją dietę bez części paragonów, których czasami naprawdę nie miałem jak wziąć ponieważ ćpuny już patrzały czy mam jakąś gotówkę w portfelu.
Już nauczyłem się że "mówi się trudno", i tu następna akcja: od sierpnia mówię Astek że mój projekt się skończy i będę potrzebował kolejnego. "Ok, ok". Wrzesień, październik, ciągle przypominam że mój projekt się skończy, w listopadzie dostaję rozwiązanie umowy o pracę z winy pracodawcy, którą notabene muszę pomóc osobie z kadr sam sobie wysłać, ponieważ jej Outlook nie współpracuje z pdfem z podpisem zaufanym i nikt z trzech osób na callu nie wpadł że można to wysłać przez przeglądarkę.
Mówią mi że załatwią mi nowy projekt i rozwiązanie będę mógł odwołać, nie mam ochoty zmieniać firmy więc czekam, czekam. I czekam i czekam i dostaję projekt - w Pythonie. Którego w ogóle nie znam, mam osiem lat doświadczenia w Javie i sześć w Typescriptcie. I który absolutnie nic mnie nie obchodzi. Pytam o zwiększenie stawki, ponieważ jest rok 2026 a jestem na stawce z roku 2021. "Zarabiasz wysoką stawkę". Więc odszedłem. Czasy możliwe że nadchodzą turbulentne, wolę być zaopiekowany przez kogoś z większą dbałością o detale.
Jakbym miał podsumować Astek w kilku słowach byłoby to (usunięte przez administratora) nie urywa i możesz popatrzeć jak ktoś załatwia się przed hotelem".