Idealny pracodawca.
Najpierw Otacza cię opieką i roztacza aurę wspierającą i niemal rodzinną. Ostatni etap rekrutacji to rozmowa z szefową z Francji. Po jednym zdaniu mówi, ze nie ma wątpliwości, ze mój francuski jest świetny i żeby nie przedłużać tych formalności, ze wita na pokładzie.
Potem dostajesz portfolio. Ambitne, jak na początek. Koleżanki i koledzy, bardziej doświadczeni, drapią się po głowie zdumieni, ze nowa a takich trudnych dyrektorów na początek dostałam. No i nie trzeba było długo czekać na pierwsze potknięcia, szkolenie okazała się bowiem niewystarczające. W ogóle mnóstwo rzeczy trzeba ogarniać samemu, ale muszę przyznać, ze wsparcie zespołu było ogromne.
No więc przy kolejnym „nie dam rady”, pomna zapewnień ze strony mojej przełożonej, składanych nieustannie od momentu rekrutacji, o możliwych zmianach portfolia jeśli okazałoby się ono zbyt trudne, zwróciłam się do niej o pomoc. „ Nie radzę sobie, mam za dużo rzeczy, w dodatku mam wrażenie, ze nie spełniam oczekiwań dyrektorki XY, czy możecie mi pomóc?”
Ufna w rychłe rozwiązanie mojego problemu, otrzymałam, tym samym głosem, niczym z jakiegoś seansu spirytystycznego, informację, ze muszę się bardziej postarać i ze moje problemy nie kwalifikują się do zamiany a jedynie do zwiększenia wysiłków z mojej strony.
To nic, że akurat wysilałam się ogromnie, co widzieli moi koledzy i dodawali mi otuchy, nie bardzo rozumiejąc po pierwsze, wg jakiego klucza dostałam akurat te trzy osoby do obsługi, które były bardzo wymagające i i miały opinię trudnych, a co dopiero na początkującego asystenta, a po drugie, ze nie dokonano żadnej interwencji.
Dodam, ze w trakcie pracy okazywało się, ze otrzymane szkolenie było niekompletne, i wiele z moich pytań do zespołu wynikało z braku takich informacji w moich treningach. Zespół tez nie zawsze umiał mi pomóc, bo akurat inni dyrektorzy mieli inną specyfikę.
Najbardziej kuriozalnym zarzutem były błędy w mojej korespondencji po angielsku, podczas, gdy zatrudniono mnie z francuskim, a o angielskim w ogóle nie było mowy. Mało to, kiedy zapytano mnie, już po zatrudnieniu, jak się „czuję z angielskim” uczciwie odparłam, że „nie tak świetnie jak z francuskim”: a mimo to dostałam anglojęzyczne obowiązki. Kiedy, wobec zarzutów o błędy w angielskim, przytoczyłam ten skromny fakt, moje przełożone natychmiast zaczęły mnie uspokajać, ze to nie są żadne ważne błędy językowe czy gramatyczne, które miałyby wpływ na zrozumienie treści maili. „Absolutnie nie! Jedynie drobne literówki, wynikające z niedokładnego sprawdzenia maila przed wysłaniem”.
„Ale to nie są kardynalne błędy, wystarczy troszkę się lepiej skoncentrować i będzie dobrze. Wdrażamy PROGRAM NAPRAWCZY, po pierwszym feedbacku.”, na kolejne 3 miesiące niestety nie możemy Ci dać jeszcze normalnej umowy tylko dalej próbną, pamiętaj tylko, ze DRUGI FEEDBACK BĘDZIE KLUCZOWY”
Zakasałam rękawy, zrobiłam głęboki wdech i Wdrożyłam ten cały program naprawczy. Minęły kolejne 2 miesiące a ja nie miałam żadnego nowego feedbacku. Wszystko układało się jak najlepiej. Nikt do mnie nie wrócił z informacją zwrotną, z jakimikolwiek uwagami na tak lub na nie. W błogiej niewiedzy pracowałam najlepiej jak umiałam przez kolejne tygodnie, odhaczając punkty do poprawy, aż zostały mi 14 dni do końca umowy. Troszkę zestresowana, Zwróciłam się do moich przełożonych o informację, jakie są plany wobec mojej skromnej osoby, bo robię co mi kazano, a nie mam pojęcia czy po powrocie z urlopu dalej będę tu pracować. Wszystko w miłej atmosferze, podświadomie pewna, ze udało mi się naprawić te moje błędy, jako że wypełniałam moje wytyczne naprawcze najlepiej jak umiałam. I tutaj wyczułam mały popłoch „na gorze”. Nagle zaproszenie w kalendarzu.
2 dniu później spotkanie 20 minutowe na Teams Tym razem nie ma mojej przełożonej, tej która mnie przyjmowała do pracy, są dwie inne. „Witaj, nie będziemy przedłużać, ale niestety nie podpiszemy z Tobą umowy.” Krótkie zdanie, które wywróciło moje życie do góry nogami. Ponieważ wtedy jeszcze zadziałała adrenalina, zadałam kilka pytań o przyczynę, ale usłyszałam tylko powtarzane jak mantrę „decyzja biznesowa”. Powiedziałam , co o tym myślę, ale obie panie milczały. Powtórzyły jedynie, ze one przyjmują do wiadomości moje uwagi ale ze to jest decyzja biznesowa.
Nie dano mi szansy. Nie wyjaśniono.
Kiedy żegnałam się z moimi dyrektorkami, dwie z nich zapewniały ze nigdy nie proszono ich o powtórny Feedback, nie były w ogóle świadome ze odchodzę. I ze dla nich to także oznacza kolejne zmiany asystentów, jakże uciążliwe w codziennym nawale obowiązków.
To było w lipcu. Minęły 3 miesiące, a ja wciąż zadaję sobie to pytanie: dlaczego? Dla czego nikt mi nie wytłumaczył, nie odpisał mi na SMS , pomimo, ze wcześniej korespondencja odbywała się normalnie, ze. Miałyśmy fajne stosunki a nagle nabrano wody w usta. Ten brak wyjaśnień bardzo zabolał i podciął skrzydła, ale tez dał mi niezwykłą nauczkę i pomógł podjąć decyzję, że nigdy więcej korpo.