Postaram się z doświadczenia opisać plusy i minusy pracy researchera (z ang + dodatkowym językiem) w HireRight. Z racji tego, że nie mam dostępu do niektórych danych, np. zarobków w zespole, proszę ewentualnie doprecyzować w komentarzach.
Na plus: głównie miła atmosfera w zespole, komunikacja przeważnie bezproblemowa, wszyscy są raczej uczynni i pomocni - z drugiej strony, być może przez specyfikę pracy i model pracy zdalnej, nie ma poczucia, że zespół gra do wspólnej bramki, więc ta uprzejmość i pomoc są totalnie bezosobowe. Sama praca (podkreślam, chodzi mi wyłącznie o obowiązki), w teorii mało stresująca.
Zarobki: z tego, co mi wiadomo, HireRight nie wyznacza wysokości dodatku językowego na podstawie "niszowości" języka, z którym researcher jest zatrudniany, zresztą dodatek językowy nie jest w ogóle uwzględniony w kontrakcie. Dla pozycji Language Researcher (dalej LR) jest ustalona konkretna kwota, nie najgorsza, ale też mało konkurencyjna, jeśli chodzi o języki wyżej cenione na rynku pracy. Niektórzy pracodawcy zrekompensowaliby średniawą podstawę benefitami, HireRight w realiach post-pandemicznych takowych nie zapewnia, bo kartę lunchową ciężko nazwać czymś więcej niż symbolicznym artefaktem.
Sama idea LR to już za to śmiech na sali. Firma teoretycznie przypisuje researchera do konkretnego rynku, ale w praktyce wygląda to tak, że ktoś pracujący z j. arabskim dostaje dziennie połowę spraw z Rumunii, Węgier czy jakiegokolwiek innego kraju, w którym akurat jest "zapotrzebowanie", a osoba z serbskim męczy się w tym czasie z dokumentacją po arabsku, bo akurat w ten sam dzień wpadło jej 10 spraw z tamtego marketu. Zapotrzebowanie zmienia się więc najwyraźniej w zależności od tego, jak wypadnie kostka. Korzystanie z translatorów jest bezwzględnie zabronione, więc jedynym rozwiązaniem jest pisanie o pomoc do kogoś, kto z danym językiem pracuje (a dziwnym trafem zajmuje się akurat weryfikacjami z przeciwległego krańca świata), lub proszenie aplikantów o dokumenty po angielsku. Obie opcje czasochłonne i uciążliwe. Warto zauważyć, że przez mnogość procedur i wymagań nie tylko pracownicy, lecz również aplikanci nieraz kończą swoją przygodę z firmą straumatyzowani.
Workload: biorąc pod uwagę, że "doświadczony" LR dziennie pracuje na 80 sprawach, musi jeszcze ogarnąć sprawy do poprawki już po zatwierdzeniu (tzw. "reworki", które są notoryczne, bo aplikanci nagminnie dostarczają dokumenty/kontakty po czasie przeznaczonym na procesowanie, a researcher jest zobowiązany każdą taką sprawę zrewidować), plus zamykanie/aktualizowanie spraw po nieobecnych, na dzień wychodzi przynajmniej 100 "tasków" do zrobienia. Całkiem spora liczba, ale da się z nią uwinąć.
Tutaj punkt kolejny: kłamliwe jest stwierdzenie, zauważone w którymś komentarzu poniżej, że uwinięcie się z pracą = luz. Management pod płaszczykiem szlachetnego "team spirit" przemyca bardzo wyraźny sygnał, że jeśli ogarniasz swoją pracę, to twoim obowiązkiem jest robienie jej również za tych, którzy wolniej ogarniają swoje zadania, albo w ogóle nie są w stanie ich w danym dniu zrealizować. Tego typu nadproduktywność nie jest oczywiście w żaden sposób doceniana, ponieważ nie przekłada się na indywidualne statystyki.
Procesowo teoretycznie wszystko jest ogarnięte, ale jednak nie do końca. W systemach roi się od niedogodności, na które nikt nie ma wpływu, albo nie chce sobie zadać trudu, żeby ten wpływ mieć. Skądinąd archaiczne platformy są używane wyłącznie w HireRight, praca nie wyposaża zatem w żadne narzędzia, które mogłyby przydać się gdziekolwiek indziej. Codzienność LR składa się z dzwonienia, pisania maili (obie aktywności oparte na klepaniu formułek) i odczytywania kluczowych informacji z dokumentów. Ni to HR, ni customer service - zaryzykuję nawet stwierdzenie, że jedyną umiejętnością, jaką HireRight rozwija, jest zawracanie d*py, co może przydać się potem chyba tylko w przypadku mało prawdopodobnego awansu na stanowisko menedżerskie. Jeśli zresztą chodzi o staż, zauważalne są dwie tendencje: pracownicy albo rezygnują bardzo szybko, albo zacinają się w mechanizmach firmy i pozostają zaklinowani przez kilka lat. Z jednej strony jest wygodnie i ciężko się tej drugiej grupie dziwić, z drugiej strony, czy w chwili powrotu na rynek pracy będzie jeszcze do czego wracać?
Reasumując, pracę polecam raczej, jeśli w ogóle, jako opcję przejściową. Biorąc pod uwagę ogrom panujących w niej nielogiczności i to, że pod względem oceny pracy mamy do czynienia z typową korpo (głównie mam tu na myśli lustrowanie pracy pod każdym kątem, bezgraniczne oddanie klientowi z pominięciem interesu nie tylko pracowników, ale również poddawanych śledztwom aplikantów, analizowanie wszelkich „niedociągnięć zespołu”, najczęściej będących wynikiem czynników zewnętrznych - np. braku responsywności ze strony źródeł - oraz generowanie bzdurnych śmieciowych statystyk, które nie służą niczemu), jedyną opcją w przypadku dłuższego użerania się z wyżej wymienionymi wydaje się być dobrowolna lobotomia.