Dołączyłem do State Street 4 lata temu i z perspektywy czasu widzę, że był to jeden wielki eksperyment psychologiczny sprawdzający, ile człowiek zniesie, zanim straci entuzjazm do życia. Po studiach byłem pełen nadziei: dobra firma, zdobędę doświadczenie, może się rozwinę. Pierwszy rok faktycznie był w porządku - byłem szczęśliwy i naiwny. A potem zaczęło się prawdziwe „show”.
Już po kilku miesiącach pojawiły się szeptane komunikaty o „wewnętrznych kryzysach” i „restrukturyzacjach”, co w ogóle nie uspokaja, kiedy dopiero zaczynasz karierę. Ale wtedy myślałem jeszcze: „spoko, każda firma ma swoje problemy”. W drugim roku zaczęły się jednak prawdziwe atrakcje. Najpierw ogłoszono obowiązkowy powrót do biura na minimum 3 dni, bo podobno produktywność działa tylko wtedy, gdy siedzimy wszyscy w tym samym klimatyzowanym pudełku. W tym samym czasie przestali płacić za nadgodziny - oczywiście nie przestając ich wymagać. Genialna logika: pracuj więcej, zarabiaj mniej i dziękuj, że masz robotę.
W kolejnych miesiącach atmosfera robiła się coraz dziwniejsza. Wymagania dotyczące pracy z biura rosły do 4–5 dni, zależnie od humoru kierownictwa. Zarządzanie raz wyglądało jak chaos, raz jak faworyzowanie, a czasem jakby decyzje podejmowano na podstawie układu gwiazd. Bonusy przydzielano absolutnie bez sensu: ludzie, którzy harowali najbardziej, dostawali ochłapy, a lepsze premie magicznie pojawiały się tam, gdzie Excel akurat wyrzucił „szczęśliwy numer”.
O awansach nawet trudno mówić bez ironii - tempo przypomina erozję skał. Associate 1 przez dwa lata, potem Associate 2 z tą samą robotą i żałosną podwyżką, po kolejnych dwóch latach Senior z jednym dodatkowym zadaniem. A kiedy już myślisz, że coś osiągnąłeś, wjeżdża kolejna fala „optymalizacji” i okazuje się, że twoja rola jest komuś niepotrzebna. Podwyżki? Tylko jeśli planety się ustawią - w praktyce oznacza to coroczne „niestety nie możemy zatwierdzić korekty wynagrodzenia, ciesz się tym, co masz”.
Do tego dochodziła infrastruktura techniczna, która była absolutną tragedią. System lagował tak bardzo, że wykonywanie podstawowych zadań przypominało próbę uruchomienia Windowsa 98 na kalkulatorze. Każde kliknięcie miało sekundowe opóźnienie, a czasami nawet minutowe. Otworzenie raportu potrafiło zamienić się w sesję medytacji, bo i tak nie mogłeś nic zrobić, dopóki system nie raczył zaskoczyć. Sprzęt biurowy był równie fatalny - komputery stare, wolne, często zawieszające się w najgorszych momentach. Praca była trudna nie z powodu zadań, tylko przez to, że technologia była jak kotwica przywiązana do nogi.
Wisienką na torcie było biuro. Zlikwidowano strefy relaksu, kanapy, wszystko - żeby wcisnąć tam więcej biurek. Teraz wygląda to jak magazyn mebli: biurko, biurko, biurko, jeszcze jedno biurko i jedno samotne krzesło do masażu w kącie, z którego i tak nikt nie korzysta, bo trzeba o nie walczyć jak o bilety na koncert.
I tak wśród niekończącej się paplaniny o kryzysach, niepłatnych nadgodzin, wymuszonych powrotów do biura, ślamazarnych awansów, mikro–podwyżek, chaosu w zarządzaniu, fatalnej infrastruktury i biura przypominającego kurnik - naprawdę zacząłem się zastanawiać, gdzie te wszystkie „zalety”, o których niektórzy mówią. Bo serio, jeśli ktoś je widzi, to ja naprawdę proszę o mapę, instrukcję i współrzędne GPS.
Najlepsze w tym wszystkim jest to, że ostatecznie powiedziałem sobie „dość”, odszedłem i trafiłem do innej firmy. I teraz jestem po prostu szczęśliwy. Normalna atmosfera, normalni ludzie, normalny sprzęt, normalne zarządzanie. Nagle okazało się, że praca nie musi wyglądać jak survival.
I jedyne, czego żałuję, to że nie odszedłem wcześniej
