Ciężko powiedzieć, od czego zacząć. Może od tego, że praca tutaj byłaby może i fajna, gdyby nie ogólnie pojęte kierownictwo i dyrektorstwo, gdzie pomiędzy poszczególnymi osobami panują bardzo bliskie relacje, tzw kolesiostwo, przez co nie można liczyć na wsparcie i merytoryczne podejście do problemów. Niektórzy spijają sobie z dzióbków i ogólnie fatalnie to wygląda. Firma łamie podstawowe prawa pracownicze, nakazując pracę w soboty a jednocześnie nie wyrażając zgody na odbiór za nią dnia wolnego. Dodatek finansowy za pracę w sobotę jest tak śmieszny, że w głowie się to nie mieści. W dziale permanentnie zatrudnionych jest za mało osób, nadmiar roboty spada więc na tych co są, co tylko wzmaga frustrację reszty pracowników. Oczywiście owe problemy zgłaszane koordynatorce zamieniają się w obietnicę poprawy sytuacji, z tym, że rekrutacja jest tak opieszale prowadzona, że zanim zostanie zatrudniona dodatkowa osoba, to odchodzą kolejne dwie, sfrustrowane i zmęczone całą sytuacją. Ciągle ktoś jest na zwolnieniu, urlopie, opiece, tacierzyńskim, macierzyńskim, tak, że non stop trzeba wykonywać za kogoś pracę. To jest żenujące, a mogłoby być szybko załatwione, gdyby koordynatorka choć w 1% nadawała się do pracy na tym stanowisku. Jest to osoba toksyczna, leniwa, zrzucająca swoje obowiązki na innych. Wiecznie spóźniona, zazwyczaj wychodząca szybciej z pracy, potrafiąca nagle z dnia na dzień wziąć nż czy urlop, lub to, co lubi najbardziej - rzekome "home office", które jest zwyczajnym dniem wolnym, żeby nie marnować urlopu, ponieważ wtedy i tak nie jest praktycznie dostępna. Oczywiście gdy pracownik chce skorzystać z nż, nagłego urlopu czy home office - jest to wielki problem, jest to bardzo źle widziane i w zasadzie nierealne. Cóż, jak widać co wolno wojewodzie...i tak dalej. Taka postawa powoduje tylko ironiczne uśmiechy na ustach innych pracowników, bo KAŻDY to widzi i jest zażenowany. Od koordynatorki nie uświadczysz wsparcia, a o swoich problemach lepiej nie mówić, bo może się to obrócić przeciw tobie. Jest to marionetka prezesa i zarządu, która tańczy jak jej zagrają, nigdy nie broni swoich pracowników, byleby tylko jak najdłużej utrzymać się na ciepłym stołku, za niezłą kasę przy praktycznie zerowym wysiłku. Większej hipokryzji nie uświadczysz, jak żyjesz.
Ogólnie w całej firmie jest teoretycznie fajna atmosfera i na pierwszy rzut oka jest super, natomiast jak się przyjrzeć bardziej, to zauważalna jest różnica w podejściu czy traktowaniu niektórych działów i pracowników. Prezes A.M. wita się z szerokim uśmiechem jak kumpel tylko z konkretnymi osobami/działami, inne są pomijane. Układy i kolesiostwo. Pracownicy są nierówno traktowani, począwszy od pensji, gdzie rzekomo jest klarowny model wynagrodzeń i premii, a w praktyce każdy pracownik dostaje od koordynatorki dodatkowe pieniądze jak jej się podoba, za to że bardziej ją lubi, bo jest liderem itp. Pracownicy rozmawiają ze sobą i dokładnie wiedzą jak jest.
Oczywiście są też naprawdę fajne osoby i można się zaprzyjaźnić na linii pracownik-pracownik, ale to tyle. Uczciwie mówiąc, jak na motoryzację Dobygowski płaci nienajgorzej, natomiast jest to okupione nerwicą, depresją i rozstrojem zdrowotnym.