Kutangpan
24.08.2026 08:26
>### o Wielu Wodzach i Krainie Wiecznego ASAP-u ###<
czyli kronika Działu, w którym wszystko miało być na wczoraj
Słuchajcie, ludzie techniczni, konstruktorzy młodzi,
O krainie, gdzie projekt za projektem wchodzi.
Gdzie klient chce na piątek, choć dziś późna środa,
A kto spyta: „Jak zdążyć?” — temu biada, biada!
Tam Dział D&D stoi, niczym twierdza stara,
Gdzie zamiast dobrej mapy — presja oraz wiara.
Wiara, że gdy człowiekowi projektów dasz sześć,
To zrobi osiem.
A jak nie — trzeba go zjeść.
##################
>>> Pieśń I — O Trzech Wodzach
Trzech wodzów nad ludem sprawuje tam pieczę,
Każdy w inną stronę kieruje człowieka.
Pierwszy rzecze:
— Rób A! To priorytet!
Drugi:
— Zostaw A! B trzeba natychmiast!
Trzeci patrzy srogo:
— Dlaczego C jeszcze niegotowe?!
I stoi konstruktor pośrodku tej rady,
Patrząc w harmonogram jak prorok zagłady.
Bo wykonać A?
Wtedy B będzie źle.
Zrobić B?
Wtedy C spóźni się.
Zrobić C?
Za chwilę ktoś spyta:
— A KTO CI KAZAŁ ZOSTAWIĆ A?!
I tak oto powstał system doskonały,
W którym wszyscy rządzą, lecz nie wiadomo — kto właściwie.
Hierarchia istnieje.
Schemat organizacyjny również.
Tylko decyzja, biedaczka,
gdzieś po drodze umarła.
##################
> Pieśń II — O Najwyższym Głosie
Lecz ponad wodzami, niczym grom nad halą,
Unosi się siła szczególnie wspaniała.
Nie Excel.
Nie wiedza.
Nie planowanie.
Nie analiza ryzyka.
GŁOS.
Głos donośny, potężny, przez hale niesiony,
Co zastępuje proces źle zaplanowany.
Bo kiedy harmonogram zaczyna się walić,
Można przecież usiąść, przeanalizować,
sprawdzić zasoby, terminy poprawić...
Ale po co?
Można się wydrzeć.
Gdy projekt ma miesiąc, a klient chce tydzień,
Nie pytaj, czy realne.
Po prostu przewiduj cud.
A kiedy cud nie nastąpi w terminie?
Winny przecież nie będzie ten,
kto cud obiecał.
Winny będzie człowiek,
który cudu nie wykonał.
##################
> Pieśń III — O Świętym Harmonogramie
Harmonogram rzecz święta.
Choćby od początku
nie miał najmniejszego związku
z czasoprzestrzenią.
Klient pyta:
— Da się?
Odpowiedź brzmi:
— Oczywiście!
Inżynier gdzieś z tyłu nieśmiało liczy:
„Projektowanie trzy tygodnie,
części cztery,
montaż dwa,
próby tydzień…”
Razem dziesięć.
Termin?
Trzy tygodnie.
— Szefie, ale matematycznie…
— MA BYĆ ZROBIONE!
I oto dokonało się
największe odkrycie współczesnej inżynierii:
czas nie jest wielkością fizyczną.
Czas jest kwestią motywacji pracownika.
A jeśli osiem godzin nie wystarcza,
dzień najwyraźniej został źle wykorzystany.
Na szczęście doba ma dwadzieścia cztery.
##################
> Pieśń IV — O Tajemnicy Znikających Ludzi
Lecz pewnego dnia wydarzyło się coś dziwnego.
Zniknął konstruktor.
Potem drugi.
Potem technolog.
Potem ktoś, kto siedział tam lat kilka
i znał projekty lepiej niż własną lodówkę.
Kierownictwo zebrało się więc na naradzie:
— Dlaczego ludzie odchodzą?
Zapadła cisza.
Nikt nie wiedział.
Może rynek.
Może młodzież.
Może pokolenie.
Może Merkury wszedł w retrogradację.
Jedno było pewne:
na pewno nie sposób zarządzania.
Po odejściu pracownika jego projekty
nie znikały jednak wraz z nim.
O nie.
One przechodziły dalej.
Miałeś cztery?
Masz pięć.
Kolega odszedł?
Masz siedem.
Następny złożył wypowiedzenie?
Gratulacje.
Awansowałeś na właściciela dziewięciu projektów.
Bez zmiany stanowiska.
Bez dodatkowego człowieka.
Czasem również
bez dodatkowych pieniędzy.
Za to z dodatkowym pytaniem:
— DLACZEGO TO JESZCZE NIE JEST GOTOWE?!
##################
> Pieśń V — O Wielkiej Rekrutacji, Której Nie Było
Lud oczekiwał:
„Skoro tyle projektów przybywa,
zatrudnią ludzi.”
Lecz były to myśli naiwne.
Bo po co zatrudniać drugiego człowieka,
skoro pierwszy może robić dwa razy więcej?
A gdy pierwszy odejdzie?
Drugi może robić trzy razy więcej.
A kiedy drugi odejdzie?
Wtedy można zwołać zebranie
i zastanawiać się,
dlaczego nikt nie chce dziś pracować.
Tak narodziło się perpetuum mobile zarządzania:
mniej ludzi → więcej obowiązków → więcej presji → więcej odejść → mniej ludzi.
Mechanizm prosty,
elegancki
i niemal samowystarczalny.
##################
> Pieśń VI — O Inżynierze Wielozadaniowym
Nie myśl jednak, wędrowcze,
że konstruktor jedynie konstruuje.
Cóż za ograniczone myślenie!
Konstruktor jest istotą wszechstronną.
Dziś modeluje formę.
Jutro poprawia dokumentację.
Potem jedzie z paleciakiem.
Następnie bierze nożyk
i obcina wypływki.
Potem myje gotowe wyroby.
A później wraca do komputera,
bo klient czeka na zmianę konstrukcyjną.
I siedzi człowiek po studiach technicznych,
z doświadczeniem w automotive,
patrzy na swoją ścieżkę kariery
i myśli:
„To właśnie po to uczyłem się CAD-a.”