Pracowałam w Publicis Groupe przy projektach Stellantis i Western Union (ten drugi był wówczas obsługiwany przez polski podzespół; nie wiem, jak wygląda to obecnie). Z tego okresu zapamiętałam przede wszystkim fatalne zarządzanie, nieadekwatnie niskie wynagrodzenia i lekceważący stosunek do specjalistów produkcyjnych.
Od grafików i developerów oczekiwano coraz więcej, najlepiej bez dodatkowego wynagrodzenia. Jedna osoba miała projektować, programować, wdrażać i przejmować zadania spoza swojej specjalizacji. Kompetencje i odpowiedzialność rosły, pensje niekoniecznie. W mojej ocenie firmie zależało raczej na oszczędzaniu na etatach niż na uczciwym wynagradzaniu pracowników.
Najbardziej absurdalna była sytuacja z jednym z Motion Designerów. Zaproszono go na spotkanie, lecz był na L4, więc nie mógł w nim uczestniczyć. Podczas tego spotkania poinformowano mnie, że zostanie zwolniony, a jego obowiązki przejdą na mnie — programistkę. Po rozmowie ten sam kolega zapytał mnie, czego dotyczyło spotkanie. Nie wiedział jeszcze o decyzji dotyczącej jego własnego zatrudnienia, choć ja już zostałam o niej poinformowana! Postawiono mnie w wyjątkowo niezręcznej sytuacji i jednocześnie potraktowano dwie różne specjalizacje tak, jakby były wymienne. Trudno o lepszy przykład braku szacunku i chaotycznej organizacji pracy.
Na Stellantisie graficy i developerzy początkowo sami odbierali briefy od klienta, prowadzili korespondencję, ustalali szczegóły i realizowali materiały. Okazuje się, że specjaliści techniczni potrafią również mówić i pisać — i jeszcze wykonać to, za co klient płaci. Mimo to miałam wrażenie, że Client Service jest w tej firmie znacznie bardziej ceniony niż produkcja. Osoby przekazujące briefy były traktowane jak kluczowe ogniwo, a twórcy finalnych materiałów — jak tani zasób, któremu można bez końca dokładać obowiązków.
Największe zastrzeżenia mam jednak do stylu zarządzania Ewy. Rozmowy z nią były długie, pełne ogólników i zapewnień, ale rzadko kończyły się konkretnymi odpowiedziami. Podwyżka? Może. Zmiana organizacji pracy? Zobaczymy. Rozwiązanie problemu? Zależy od „góry”. Dużo słów, mało decyzji, jeszcze mniej efektów. W moim odczuciu był to styl zarządzania polegający przede wszystkim na stwarzaniu wrażenia aktywności, bez rzeczywistego rozwiązywania problemów zespołu.
Miałam również poczucie, że interesy kierownictwa i Client Service, z którego wywodziła się Ewa, były dla niej ważniejsze niż potrzeby produkcji. Nie widziałam z jej strony dostatecznego zrozumienia pracy developerskiej, choć podejmowała decyzje dotyczące osób posiadających specjalistyczne kompetencje techniczne. Wieloletni staż w korporacji sam w sobie nie czyni nikogo dobrym menedżerem. Nie wystarczy sprawnie prowadzić rozmowy — trzeba jeszcze potrafić podejmować decyzje, udzielać rzetelnych odpowiedzi i szanować pracowników.
Najgorsze wydarzyło się po tym, jak spokojnie i rzeczowo wyraziłam swoje zastrzeżenia do organizacji pracy. Dowiedziałam się od innej osoby, że Ewa miała później, pod moją nieobecność, podważać moje kwalifikacje i sugerować, że z takim doświadczeniem nigdzie nie znajdę zatrudnienia. Jeśli rzeczywiście tak zareagowała na krytykę, uważam to za wyjątkowo małostkowe i nieprofesjonalne. Ocenianie cudzych perspektyw zawodowych w taki sposób nie jest oznaką kompetencji menedżerskich, lecz braku szacunku do pracownika, który odważył się mieć własne zdanie.
W moim doświadczeniu Publicis Groupe to firma, w której bardziej opłacało się mówić o pracy niż posiadać umiejętności konieczne do jej wykonania. Niskie płace przy wysokich wymaganiach, dokładanie obowiązków innych specjalistów, niejasna komunikacja i przełożeni, którzy nie potrafią przyjmować krytyki — tego nie powinno się sprzedawać jako profesjonalne środowisko pracy. Nie polecam, zwłaszcza developerom, grafikom i Motion Designerom.