No to i ja się podzielę. Myślałem, że napiszę coś śmiesznego chociaż, ale przeczytałem powyższe wpisy i Elavon wcale nie jest śmieszny. Na szczęście, spotkanie z Elavon nie było zbyt bliskie i dobrze że się tak skończyło. Ale po kolei, wysłałem CV na jakieś ogłoszenie - jedno z tych co miesiącami wiszą na portalach z pracą. Dostałem maila z odpowiedzią, że pani, której nazwisko składało się z 3 członów będzie do mnie dzwonić i rozmawiać w języku obcym. Delikatnie zasugerowałem inną godzinę na co dostałem odpowiedź: "Nie pomaga mi Pan!" ok. niech będzie. Zadzwoniła, chciała po angielsku porozmawiać, a proszę, zrobiła więcej błędów niż zdań powiedziała. Po tym się jeszcze zaczęła o jakieś pierdoły z życiorysu dopytywać ale tak pro forma bo i tak wiedziała lepiej, więc nie poprawiałem, przytaknąłem. Po 2 dniach zadzwoniła jakaś inna i pyta czy ja wciąż zainteresowany jestem (ciekaw jestem, ilu wymięka po pierwszej rozmowie) A ja że tak, no to zapraszamy na rozmowę a jakże pełen prestiż tuż obok Galerii Mokotów.... o hooo... wielki świat pomyślałem, odwłok umyłem, bieliznę świeżą wzułem i udałem się na Mordor. Oczywiście pani ważna nie zajmuje się takimi sprawami jak podanie informacji, którymi drzwiami należy wejść a co... pobłądziłem trochę ale i tak przed czasem byłem. Wchodzę, kłaniam się, i tyle - żadnego tu spocząć można, żadnego kawunia, woda itp. Siedzę i patrzę a tam młodzież jakaś taka świeżo jakby po maturze i stadami chodzą - po trzech, po pięciu. Przyszły dwie panie, nie wiem, czym się która w pracy zajmowała , ale po kształtach mogę mniemać, że po godzinach obie zajmują się przyjmowaniem nadprogramowych kalorii. Prowadzą przez open space, gdzie najbardziej przestrzeni brakuje - biurka bardziej szkolne ławki przypominają, żadnej nawet przegródki nie ma. Ludzi też tak ciasno poupychanych jak w rocznikach wyżu demograficznego w tysiąclatkach. Wchodzimy do pomieszczenia za przezroczystymi drzwiami (ściana też ze szkła, że wszystko widać) czuję się trochę jak w akwarium. No i pani niższa ta co miała włosy zrobione opowiada, o co chodzi w tej pracy. Ano trzeba maile do klientów wysłać i przypomnieć o aktualizacji danych. Maile wysyłane ręcznie bo tak sobie nacialstwo życzy, ale "niech pan się nie martwi, dostanie pan templejta" ok...a pani dalej czy ja mam doświadczenie pracy na targetach? Jakakolwiek dyskusja z paniami nie miała jakiegokolwiek sensu... znów pojawiała się fraza "nie pomaga mi pan" (czy ja kurna harcerz jestem?) Pytam delikatnie, czy ta praca na targetach to jakaś specyficznie trudna i doświadczenie takie unikatowe. Na co pani zdawkowo tłumaczy, że trzeba dziennie "target" wyrobić (bo słowo norma jest passe). Odpowiadam, że to nie jest chyba wyprawa na księżyc i jak wiem, ile mam zrobić, to robię i koniec. A pani bardziej zrobiona mówi: no nie, bo tutaj cały tim jest rozliczany. Aha, to ja za innego nieroba po łapach mam dostawać? Dziwnie się robiło, więc nie zamierzałem udawać, że jest inaczej. Na pytanie co skłoniło pana do 'zaaplikowania' na tę ofertę odpowiedziałem zgodnie z prawdą: ogłoszenie. No i znów padło: "Nie pomaga mi pan!" Robiło się coraz dziwniej, panie dały do rozwiązania test, który spokojnie w miarę ogarnięty szóstoklasista zrobiłby na 100%, i sobie poszły. Wróciły po jakimś czasie i powiedziały, że dziękują. W sumie to bardzo smutnie doświadczenie. Taki folwark tylko na Mordorze, nie obory tylko biurowce, ale Fornal dalej jest Fornalem.
