Świadomy znaczenie mych słów i odpowiedzialności przed prawem z ubolewaniem informuję o przebiegu naboru na stanowisko inspektora ds. Zamówień publicznych. Mianowicie w dniu dzisiejszym miała miejsce następująca sytuacja: wszyscy uczestnicy zaproszeni do rozmowy kwalifikacyjnej przybili i stawili się przed godz. 10.00 poza wyjątkiem jednej kobiety, która przybyła, spóźniona o godz. 10.10, która została następnie zaproszona jako pierwsza do przeprowadzonej rozmowy. Po wyjściu z komisji rekrutacyjnej składającej się m.in. z Dyrektora Szpitala zapytała, gdzie może udać się do kadr, po odpowiedzi jednej z kandydatek i zapytaniu, czy otrzymała pracę odpowiedziała z całym przekonaniem i powagą, iż została przyjęta na w.w. stanowisko. Być może był to szczęśliwy zbieg okoliczności, koincydencja czy też bliżej nieokreślony przypadek. Natomiast ja nie wierzę w takie przypadki, gdy wynik naboru zostaje oznajmiony prze kandydatkę w ten sam dzień przed przeprowadzeniem rozmów z pozostałymi kandydatami i umieszczeniem wyników naboru w Biuletynie Informacji Publicznej. Z trudem szukać tutaj odpowiedzi, aczkolwiek z całą pewnością odpowiedź zna tylko komisja rekrutacyjna. Po wystąpieniu owej farsy i zaistniałych okoliczności, co najmniej wątpliwa pozostaje obiektywna i bezstronna ocena komisji rekrutacyjnej. Nie pozostaję mnie nic więcej niż podziękować za utracone korzyści (sporządzenie dokumentacji do naboru, poświęcony czas oraz naukę) i udać się do odpowiednich organów. Potrafiłbym zrozumieć tą sytuację w sektorze prywatnym, gdzie wybór pracownika leży w gestii przedsiębiorcy, lecz nie potrafię znaleźć słów odnośnie zaistniałej sytuacji w szpitalu publicznym utrzymywanym i finansowanym przez Państwo oraz związki komunalne. Chylę czoła w kierunku Dyrekcji Szpitala i dziękuję uprzejmie za możliwość zaproszenia do nieodpłatnego pokazu buty i polskiego zatrudniania pracowników w sektorze publicznym.