Pracowałam w jednym z salonów w Łodzi i szczerze — nie dało się normalnie pracować. Presja sprzedaży była nie do wytrzymania. Nieważne, czy klient chciał coś kupić — oczekiwano, że sprzedasz wszystko, co się da. Nawet jeśli się starałeś/aś, zdarzało się, że ludzie byli zwalniani za „za słabą sprzedaż” lub po prostu dlatego, że nie mieli „vibe” z kierowniczką.
Do tego pracowników non stop obserwowano na kamerach. Każdy ruch był sprawdzany, a nagrania wysyłane do kierownika sklepu jako „dowód” na błędy w pracy. To nie była kontrola mająca poprawić organizację pracy — to była czysta presja. Nawet jeśli tłumaczyłeś/aś, że klient przyszedł się tylko rozejrzeć, kierownictwo wyższego szczebla nie przyjmowało tego wytłumaczenia i wina i tak spadała na pracownika, który „niczego nie sprzedał”.
Na sklepie obowiązywał minimalny próg konwersji na poziomie 6%. Jeśli nie został osiągnięty, groziła reprymenda od kierownictwa. Zdarzało się wtedy sztucznie „nabijać” kilka par butów, żeby dobić konwersję, a towar zwracało się w kolejnym tygodniu.
Organizacja pracy była totalnym chaosem. Zadania były sprzeczne, decyzje zmieniały się z dnia na dzień, a winą za bałagan obarczano pracowników. Jako pracownik często musiałeś/aś sam/a odpowiadać za organizację pracy, ponieważ kierownictwo wprowadzało jeszcze większe zamieszanie. Zamiast realnego wsparcia, kierownictwo wybierało osoby, które bardziej przytakiwały niż faktycznie pomagały w organizacji pracy. Tak było z zastępczynią kierowniczki — jej rola polegała głównie na wysłuchiwaniu żali i przytakiwaniu, a nie na realnej pomocy w sklepie.
Atmosfera w sklepie była napięta i stresująca. Każda rozmowa z kierowniczką była wyzwaniem, bo nigdy nie wiadomo było, czego się spodziewać. Próby zgłaszania problemów były zazwyczaj obracane przeciwko osobie, która je zgłaszała. Nastawienie pracowników przeciwko sobie i brak profesjonalizmu dodatkowo pogarszały sytuację.
W ciągu prawie roku pracy przewinęło się w tym salonie około 20 osób, które ostatecznie odeszły. To najlepiej pokazuje, że problem nie dotyczył tylko mnie — w tym miejscu naprawdę nie da się normalnie funkcjonować.
Nawet podczas wolnego czasu pracownik musiał poświęcać go na absurdy typu wyliczanie dziennego celu lub 10-minutowe połączenia całej grupy, słuchając w kółko tego samego. Jeśli ktoś szuka pracy, z której chce po prostu wykonywać obowiązki bez ciągłego śledzenia wiadomości i telefonów od przełożonych, zdecydowanie nie polecam Ryłko.
