Pracowałam w Ryłko kilka dobrych lat i mam bardzo mieszane odczucia. Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda dobrze – znana marka, standardy, procedury. Ale im dłużej tam jesteś, tym bardziej widzisz, że coś tu nie gra. Największy problem? Totalne rozjechanie priorytetów. Teoretycznie sprzedaż i klient są najważniejsi, ale w praktyce… nie masz na to czasu. Cały dzień to: dostawy, rozkładanie towaru, zamówienia, VM, raporty, milion rzeczy „na już”. I serio – dochodzi do momentu, że obsługa klienta zaczyna przeszkadzać w pracy, bo wiesz, że jak się zatrzymasz na dłużej przy jednej osobie, to potem nie ogarniesz reszty. To jest chore, bo pracujesz w sprzedaży, a system robi wszystko, żebyś się na niej nie skupiał. Efekt? Ludzie się wypalają i – mówiąc brutalnie – zaczynają mieć dość klientów, nie dlatego że są „leniwi”, tylko dlatego, że są przeładowani obowiązkami. Atmosfera siada, frustracja rośnie i to się odbija na jakości obsługi. Myśle, że potwierdzi to każdy pracownik Rylko. Klienci również to widzą - wystarczy poczytać opinie o wybranych sklepach. Dopiero po zmianie pracy (nadal w handlu) odzyskałam motywację do sprzedaży.
Jeżeli chodzi o zarządzanie z góry - to jest model oparty na ciągłej kontroli i presji, a nie na realnym zarządzaniu ludźmi.
W praktyce wygląda to tak:
• kontakt z przełożonym to głównie wytykanie błędów, nie wsparcie,
• jesteś rozliczana z każdej godziny dnia, jakbyś była na smyczy,
• wyniki z całego tygodnia nie mają znaczenia, jeśli jeden dzień „siądzie”,
• komunikacja często odbywa się w tonie pretensji, a nie współpracy. Najbardziej problematyczne jest to, że wymagania są oderwane od realiów pracy na sklepie. Osoby zarządzające nie biorą pod uwagę:ilości obowiązków operacyjnych, braków kadrowych, realnego ruchu w salonie.
Liczy się tylko wynik — nieważne jakim kosztem.
I to prowadzi do jednego: rotacji.
Najbardziej absurdalne w tym wszystkim jest to, że firma sama traci ludzi, na których powinna budować wyniki. Doświadczeni sprzedawcy, którzy robili liczby, znali klientów i potrafili sprzedawać, dziś robią dokładnie to samo — tylko dla innych marek. Nie dlatego, że nie dali rady, tylko dlatego, że system ich po prostu wypchnął. To nie jest kwestia pojedynczych osób, tylko modelu zarządzania, który opiera się na presji zamiast na zaufaniu. W pewnym momencie ludzie przestają reagować na ciągłe wiadomości, kontrolę i napięcie — nie dlatego, że im przestaje zależeć albo się boją, tylko dlatego, że są zwyczajnie zmęczeni i znudzeni. Szkoda, bo potencjał jest duży — tylko został zmarnowany.
I na koniec: wyniki zawsze można wykręcić jeszcze raz. Zaufania i ludzi, którzy naprawdę chcieli je robić — już niekoniecznie.
