Sizeer Sosnowiec
Nawet nie wiem od czego zacząć. Może od samej firmy: umowa zlecenie traktowana jako zupełna śmieciówka. Zero profitów, premii czy zniżek. Nawet bonów świątecznych nie przewidziano (dla umowy o pracę owszem). Na kasie jeden profil sprzedawcy o nazwie ADMIN, na którym pracowali wszyscy na zleceniu. Gdy umowa o pracę miała słabe paragony, nabijała je na admina, żeby nie psuć sobie wyników - psując wyniki nam. Jednak tym nikt z góry się nie przejmował.
Druga sprawa - szkolenia elearningowe. Masa materiału z BHP, reklamacji, trendów itp przez internet, które trzeba zrobić w wolnej chwili w domu. Nie jest za to w żaden sposób płacone.
A co do samego kierownictwa sklepu, tu zaczyna się robić ciekawiej. Brak człowieczego podejścia kierowniczki, zero szacunku do życia prywatnego. Masz do 20? Nie ma opcji, zostaniesz dłużej bo to KONIECZNOŚĆ (1 klient na sklepie, 5 pracowników) Wydzwanianie o 7 rano z pytaniem, czy przyjdzie się do pracy. Zmiany w grafiku bez informowania nas o tym. Nie możesz przyjść? Przewracanie oczami i docinka, że na Ciebie nigdy nie można liczyć. Jesteś studentem i oferują Ci elastyczny grafik? W pierwszy miesiąc może, lecz gdy w drugim dasz dyspozycyjność to słyszysz, że szkoła szkołą, ale praca jest ważniejsza. Nie masz czasu na elearning bo np się uczysz do sesji? Nie ważne, elearning to priorytet. Organizowanie konkursów z nagrodami - bez rozstrzygnięć no i nagród. Brak umiejętnego przekazania informacji/zadania, zakręcenie, wydawanie sprzecznych poleceń, nieumiejętność zorganizowania pracy (przerwa o 20), NIE SŁUCHANIE PRACOWNIKA. Mówiąc do kierowniczki, miałam wrażenie, że mówię do ściany. Słuchała tylko tego, co chciała, a kiedy powiedziało się coś nie po jej myśli, to zamykała się na mówcę i brnęła dalej w swoje. Jak nie wyszło, to zaczynała być złośliwa. Każda rozmowa na podsłuchu i wyciąganie z niej własnych, najczęściej mylnych wniosków. „Kierownik ma pierwszeństwo” do zakupu nowej rzeczy z dostawy, do urlopu jako pierwszy, do dnia wolnego. Najwyraźniej też ma takie uprzywilejowania jak 2/3 razy dłuższa przerwa lub załatwianie swoich prywatnych spraw w czasie pracy (np. prywatne, ponad dwugodzinne rozmowy przez telefon na magazynie, wychodzenie na zakupy, czy zapraszanie partnera żeby przymierzył sobie ciuszki i spędzenie z nim czasu w przymierzalni). Bardzo mocne do odczucia uprzywilejowanie osób przez kierownictwo lubianych i na odwrót. W pewnym momencie do tego stopnia, że inni pracownicy unikali rozmowy ze mną, bojąc się konsekwencji jakie kierowniczka może wyciągnąć. Kiedy tylko po przerwie kierowniczka pojawiała się na sklepie, wszyscy uciekali z jej widoku, żeby czasem się do czegoś nie przyczepiła. Wymyślanie jakichkolwiek zadań „żeby się nie nudziło” dla lubianych mniej - np zlecenie wycierania półek o godzinie 20:50 (reszta stoi i gada). Jako doradca klienta, byłam oczywiście sprawdza a pod kątem wyników i wiele razy została mi zwrócona uwaga o małą liczbę paragonów - co było skutkiem wykonywanej zleconej mi pracy porządkowej na sklepie. Upominanie na każdym kroku - obsługuj klienta, nie opieraj się, mów dzień dobry głośniej, nie sprawdzaj wyników na komputerze, nie stój w tym miejscu tylko dwa metry dalej, to że dałam Ci jakieś zadanie nie znaczy, że w międzyczasie nie masz obsługiwać klientów, dlaczego to nie jest skończone.
Podejście kierownictwa do klientów też pozostawia wiele do życzenia. Samo to, że podczas reklamacji ODMAWIAJĄ zwrotu pieniędzy wciskając bony, jest moim zdaniem jakąś pomyłką.
To naprawdę niewiele, co mnie spotkało w ciągu 4miesięcy pracy tam. Podsumowując i już się nie rozdrabniając, praca tam była moim najgorszym wyborem. Obiecano mi rozwój a nie nauczyłam się niczego. Kwestia leży przede wszystkim w zarządzaniu pracownikami, w złym podejściu do nich, nie traktowaniu wszystkich na równi i braku szacunku! Dniówki bez kierownictwa na sklepie były naprawdę w porządku i mogę powiedzieć, że aż się chciało pracować. Jednak w większości był to ciągły stres, nacisk na wyniki (chociaż jako zlecenie i tak z tego nic nie miałam) i nagminne upominanie o wszystko. Nigdy nie czułam się tak źle w miejscu pracy, wielokrotnie wychodziłam z pracy z łzami w oczach. Mam tylko nadzieję, że kierowniczka nie wybierze sobie nowego „kozła ofiarnego” po moim odejściu.