Niby elitarnie, niby prestiżowo, ale! Mój staż pracy w OW można liczyć w latach, nie miesiącach, więc moja opinia jest dość mocno uzasadniona. Nie powiem, że OW to samo zło. Ale tak kolorowo jak na początku (albo na rozmowach kwalifikacyjnych) to zdecydowanie nie jest. Najlepsze co jest to zdecydowanie klienci i początkowe traktowanie. Każdy podkreśla, jakich to nie masz perspektyw, jakie plany na twój rozwój są gotowe... ale na tym się kończy.
Awanse są przyznawane w sposób losowy – czasami duży zakończony projekt na rozmowie okresowej jest podsumowany jako „zauważamy, fajnie” i koniec, a mało znacząca porażka jest rozwlekana przez 15-20 minut. Po dobrym okresie można odnieść wrażenie, że no niby było dobrze, ale jednak raczej nie.
Pensje – no dramatu nie ma, ale zdecydowanie rewelacji też. Za minimalną się nie pracuje, ale jak minimalna idzie do góry, to na stanowiskach C2/C3 (associate) człowiek jakoś tak zaczyna się oglądać za siebie, bo minimalna goni. Premie okresowe? Jak dobrze pójdzie to od stanowiska senior 3 (zaraz przed menedżerskimi), niżej? Zapomnij.
No i największa wada – menedżerami są głównie osoby, które za dawnych lat dołączyły i już zostały w organizacji. Miękkie skille tych osób to przeważnie mrzonki, a krytyczne spojrzenie działa tylko w jedną stronę. Nikt nie zbiera ocen od osób „na dole łańcucha”.
Ostatnimi czasy w firmie panuje ponadprzeciętna rotacja, wzrosła też presja czasu i, jak lubi mówić Rafał Olesiński – „każde pięć minut waży”. Okej, ale szkoda że waży tylko, jeśli to ktoś czegoś od ciebie oczekuje, a mało kiedy działa to też w drugą stronę.
Na plus? Zdecydowanie ludzie z tego samego szczebla co ty! Są życzliwi, pomocni i da się ich lubić! Niektórzy trafią też na dobrego menedżera, który popchnie ich do góry i pomoże im się rozwinąć.
