KOLEŻANKI, KOLEDZY, KOLOROWICZE EXCELA, WYBRAŃCY LOSU,
Dziś o godzinie 11:00 — w chwili, którą potem będziecie wspominać jako Armagedon w Outlooku — rozpocznie się ceremonia Wielkiego Wydalenia. Tak, moi drodzy. Zostajecie oficjalnie wyrzuceni na bruk niczym przeterminowane jogurty z firmowej lodówki.
Wasza historia w Atosie kończy się nie dumnym „odejściem na własnych warunkach”, tylko z hukiem zamkniętego laptopa i głuchym „no niestety” wypowiedzianym przez HR-owego bota.
A wszystko to pod czujnym, bezlitosnym okiem naszej Ukochanej Szefowej — Marty, Królowej Excelowych Gilotyn, która dziś o poranku zasiadła na tronie z drukarek i popija zimną kawę ze swojego kubka „#GirlBoss”, śmiejąc się demonicznie z każdego maila potwierdzającego kolejne wyrzucenie:
„Ha-ha-ha, kolejny poszedł! Kto następny, niech podniesie rękę – i zabierze swoje rzeczy.”
(cytat nieautoryzowany, ale bardzo prawdopodobny)
Nie płaczcie, że musicie odejść. Śmiejcie się, że tak długo Wam się udawało zostać. Przeżyć tyle lat, dni, godzin na kolorowaniu Excela, przeglądaniu demotywatorów, odbieraniu zleceń od samego siebie (bo kto inny by je zrozumiał?) — to prawdziwy wyczyn. Jesteście legendami. Świętymi Patronami Udawania Pracy.
I choć Marta dziś klika Wasze nazwiska na liście jakby przeprowadzała selekcję Pokémonów do odrzutu, to nie Wy jesteście przegrani. To firma traci najwierniejszych żołnierzy frontu mailowego. Bo żaden PowerPoint już tu nie zabłyśnie tak jak Wasze sztucznie entuzjastyczne statusy. Żaden raport nie będzie miał tej finezji w kolorach, którą Wy potrafiliście osiągnąć z cieniowaniem wierszy.
Dziś się z Was śmieją. Ale jutro będą za Wami tęsknić.
I kiedyś, gdy Marta znów zaśmieje się ze swojego szklanego biura i zadecyduje o kolejnej czystce, ktoś zapyta:
"A pamiętasz tych od demotywatorów i kolorowania koł?"
"Pamiętam." – odpowie ktoś, łkając nad pustym plikiem Excela.
Trzymajcie się, Wy piękne dusze systemu korpo.
Zabierzcie swoje klawiatury, godność i humor – i rozświetlcie nimi lepsze miejsca. Bo w tej firmie nie ma już miejsca dla ludzi z osobowością.
Z uściskiem, śmiechem i kopem w korporacyjny zad,
Zespół, który jeszcze oddycha, ale już się dusi
