Rozczarowana
29.10.2021 12:14
Jak to mówią: przychodzi się do firmy, a odchodzi od szefa. Na początku ma się dużo entuzjazmu i chęci do pracy, ale z czasem traci się motywację. Generalnie pracuje się za wieczną obietnicę podwyżek i rozwoju, których nie ma. Zdarza się, że wypłaty są po terminie i mam wrażenie, że gdybym się nie upomniała, to bym pieniędzy w ogóle nie zobaczyła. Wypłaty to "najniższy priorytet". Zdarzały się też kłamstwa, że przelew poszedł (chociaż wcale go nie puścili) albo że bank nie puścił przelewu.
Kolejna rzecz to psychiczne, powolne wykańczanie pracownika. Dopóki jesteście na stażu, to wszystko jest super (w końcu nie trzeba Wam płacić wynagrodzenia). Problem zaczyna się, gdy dostajecie umowę. Po jakimś czasie możecie usłyszeć, że nie zarabiacie na swoje
wynagrodzenie i nie przynosicie zysku firmie. Na początku wiadomo - człowiek bierze to do siebie i przykłada się bardziej do pracy. Po pewnym czasie jednak robi się coraz bardziej zmęczony, przepracowany, a wciąż słyszy to samo. I nagle zapala się lampka w głowie, że to nie Wy przecież ustalacie ceny za usługi. Jeżeli szef wycenia Waszą pracę na 300 zł od projektu, to musicie tych projektów ciągnąć naprawdę dużo, by "zarobić na siebie" i wtedy też dociera do Was, że czego byście nie robili, to i tak nie będziecie się kalkulować.
Szef lubi też wbijać takie drobne szpile. Zupełnie kulturalnie i miłym głosem potrafi wykazywać rozczarowanie tym, że coś, co zadeklarował sam zrobić, nie zostało przez Was zrobione. W zasadzie zostajecie postawieni w durnej sytuacji, bo jesteście świadomi, że
obiecał zająć się tematem, ale wina spada na Was. I powiedzenie tego na głos nic nie da, bo obróci kota ogonem - to zawsze będzie Wasza wina. Świetnie manipuluje także emocjami - doprowadzi Was do skrajności, niemalże do wybuchu, a później z uśmiechem powie, że nie rozumie Waszego zachowania i tego, czemu się denerwujecie, bo przecież tak miło sobie tu rozmawiacie. Ciężko na coś takiego stosownie zareagować.
Jeśli chodzi o pieniądze - mając już kilka lat doświadczenia i pracując w tej firmie dłużej, musicie być gotowi na to, że nowa osoba, która przyjdzie świeżo po studiach (lub nawet w trakcie studiów) dostanie takie samo wynagrodzenie, jak Wy macie po tych kilku latach.
Zdarzy się też zapewne tak, że usłyszycie od szefa, że można liczyć na jego pomoc i wsparcie, jednak w sytuacji kryzysowej pracownik jest zostawiony sam sobie i nawet jeśli sam znajdzie rozwiązanie, to szef wywróci wszystko do góry nogami. I to jest następne -
chaos w tej firmie to podstawa. Możecie próbować poukładać sobie pracę, ale i tak szef przyjdzie i rozwali cały plan. Przykładowo jednego dnia ustalacie, że dana rzecz zostanie zrobiona po innej (ta druga jest priorytetem), po czym następnego dnia musicie rzucić
wszystko i wrócić do projektu, który miał być odłożony w czasie. Niczego nie da się zaplanować.
Na wiele rzeczy ma się też bardzo mało czasu. Coś co normalnie zajmuje dwa lub trzy tygodnie, należy zrobić w kilka dni. Projekty są wtedy niedopracowane (bo kiedy je dopracować, skoro wszystko jest "na już") i nawet później nie ma czym się pochwalić w portfolio. Ogólnie motywacja leci na łeb, na szyję. Samoocena zresztą też - skoro niczego nie można zrobić dobrze, to jak można czuć się dobrze? Mówiąc o robieniu rzeczy na szybko - jeśli macie coś z krótkim deadlinem, to możecie się spodziewać, że w międzyczasie otrzymacie kilka kolejnych zadań i zamiast robić to, co wymaga dokończenia, skaczecie z projektu na projekt, próbując dokończyć cokolwiek.
Jedynym plusem tej firmy była ekipa - świetni ludzie, na których zawsze można było liczyć i dzięki, którym było trochę znośniej.
Gdy przyszłam tu do pracy, było naprawdę fajnie. Miałam super przełożonego, który dbał o to, byśmy się w firmie dobrze czuli. Tak było dopóki nie wyjechał do Warszawy. Później, gdy za zarządzanie zabrał się prezes, wszystko się posypało i praca w tej firmie stała się nie do
zniesienia.
Jeśli cenicie swoje zdrowie psychiczne - szukajcie innego miejsca.