Opinie Indyk Mazury Ostróda - 125 opinii - GoWork.pl

Opinie(125)

Praca i zarobki

Oferty pracy(5)

Kontakt i przychody

Aktualne oferty pracy w pobliskich miastach

Opinie o firmach w pobliskich miastach

Jert

12.05.2026 11:55

Inne

19. „Rodzinna firma”, w której nie wiadomo, kto kogo trzyma na sznurku a bałagan jest przysłowiowy. Krycie jest wzajemne a system, często dynastyczny chroni się systemowo ( w tym towarzystwie nie wolno o tym głośno mówić ). Zamiast coś z tym zrobić, szukamy sposobu, jakby tu komuś zamknąć buzię. Mądrego inaczej, czyli cwanego, uzurpatora-wczasowicza ułaskawiać można w przód, w tył i w kosmosie, bo jego pozycja jest bliska nieśmiertelności a ocena merytorycznych możliwości zbędna, jeśli ktoś uważa, że Gott mit uns, że jest namaszczony, najlepszy w całym pokoju a jego głównym atrybutem jest to, że może na biegu robić co chce, nie widzieć innych ludzi i być zawsze niewinnym, bo jest filarem takiego zespołu. Filar jest bardzo łasy na kasę a ryzyko epistemologiczne jest tu małe. To jest jedna z brzydszych cech, ale nikt się nad tym nie pochyla, zamiast się z tego oczyścić, rozkłada się nad tym złoty parasol. Gniazdka szykowane są tam, gdzie są łakocie, najcenniejsze kawałki i kreatywnie podchodzi się do rozliczania pracy. Osoby napchane kaszanką w postaci grubej kasy stać na kupowanie różnych bzdetów i tak to sobie funkcjonuje. Nikt nie jest zainteresowany oszczędzaniem, ale podłączeniem się do kasy. Grupa bohaterów opatrznościowych, biorących udział w ustawce nie jest dekompletowana. Wszyscy dobrze o sobie myślą, cuda, cuda ogłaszają ! „ Świadka spraszasz, gdy chwalić siebie chcesz, a gdy już ułudzisz go w dobre o tobie mniemanie, sam o sobie dobrze myśleć zaczynasz ( …).” F. Nietzsche. Zwykli pracownicy są popychadłami a ich indywidualne pojmowanie wolności i przyzwoitości nie w każdym momencie jest do pogodzenia z wartościami, które wyznaje grupa. Podstawą zaufania do siebie samego jest intelektualizm, natomiast zaufanie w grupach, oparte jest na informacji fraktalnej, na intuicji. Naprzeciwko masz zawsze intuicję i wartości tych, którzy chcą w tej dziurawej łódce przetrwać kolejny rok, za wszelka cenę i tak naprawdę to jest silnie wiążące, pseudo-lojalnościowe podglebie. Jak jesteś samobójczynią i widzisz starego profesjonalistę, „mocnego człowieka”, który szydzi ze wszystkich a sam niczego się nie dotyka, to nie powinnaś mieć ochoty aby się sprawdzać. Starość może dla kogoś nie istnieć, jeśli uważa, że nie warto iść na emeryturę, bo po co swoją mądrość nieść dalej w świat, lepiej przytulać publiczną kasę. Realizacja tego popędu jest na swój sposób odczuwana jako „należna” i polega zazwyczaj na pozbyciu się z psychiki napięć związanych z właściwie okazywaną w otoczeniu empatią, czyli z naszym wspólnym istnieniem a nawet na przeniesieniu self na kasę i przedmioty, które stają się alternatywnymi dla świadomości self. Mogą to być : lepsze auto, nie potrzebne sprzęty, salony kosmetyczne, last-minute wycieczki, „różne uciechy”, energo-lego-landie, parki miniatur sakralnych i inne, tym podobne super atrakcje, ale również zdjęcie z wakacji wysłane koleżankom i kolegom, które jest ważniejsze od jakiegokolwiek doświadczenia emocjonalnego i estetycznego w trakcie zwiedzania nowego miejsca. Duma opiera się tu na mechanizmach analnych, gdzie gromadzenie dóbr i uciechy mają zastąpić poczucie bycia kochanym. Fantazje o analnym bogactwie wzmacniają poczucie siły i niezależności. Zawiść również zawiera elementy analne. Często mamy do czynienia z przekonaniem, że do bycia „kimś”, do przetrwania niezbędna jest kombinacja dumy, urazy, zawiści i nienawiści. Jak widać, istnieje taki świat za kotarą, w którym praktycznie wszyscy wiedzą, że czegoś takiego jak dobro publiczne praktycznie nie ma. Jeżeli myślisz inaczej to jesteś frajerem. Jeśli mówisz o tym głośno, to groźby tych, którym zostało coś powierzone zasadzają się zawsze na tym, że tam gdzie chcesz sięgać po jakiekolwiek instrumenty kontroli, albo bezstronnego osądzenia, tam pojawia się interpretacja, że są to bezpodstawne pogróżki i zastraszanie i że sam sobie jesteś winny. Generalnie, osoba inaczej myśląca to wróg systemu, który daje napęd do wzajemnego miziania i lizania, których to czynności nie można przerwać, bo jest to wspólnie podjęta mini-walka. Człowiek nie zawsze polemizuje z prawdą. Jeśli w swoim myśleniu nie zawiera właściwych ludzkich nadziei i obaw, to jego odczuwanie wstydu i poczucia winy staje się dla niego wręcz niestosowne. Broni własnej spójności i gotówki, a nie prawdy i to samo może dotyczyć grupy, bo poprzez taką cenzurę przykład może stać się zaraźliwy. Brak wstydu sprawia, że nie można liczyć na jakikolwiek umiar w destrukcji. Zwyczajni, kreatywni ludzie a nawet bliscy są zbyt słabi, żeby przyjść z pomocą takim osobom. Nikt wewnątrz nie jest zainteresowany, żeby wyjaśnić co się dzieje. Po co, skoro można załatwiać swoje sprawy. „ Lecz jako kieł dzika niechaj słowa me będą i niech wam dusze aż do dna rozerwą; lemieszem chcę wam być. Wszystkich skrytości waszych głębi na światło dobędę, a gdy tak lemieszem przeorani i skruszeni na słońcu legniecie, wówczas kłamstwo wasze od prawdy łacno się oddzieli” F. Nietzsche.

Sieć obywatelska

20.08.2026 13:32

Kandydat

D. „Niech się między sobą jako chcą pasują, ale co im winna Ojczyzna, żeby ją swemi emulacjami gubili, czy nie reflektują się przecież nad tym, że gdy Rzpltą zgubią i oni z nią sami zginą, i jakaż korzyść im będzie” bp inflancki Antoni K. Ostrowski na Radzie Senatu w 1762 r. Milczenie może być formą nieuczciwości. Napięcie pomiędzy przekonaniem, że o najważniejszych rzeczach trzeba milczeć, a nie możnością milczenia stanowi podstawę uczciwości. Opór materii może być na tyle duży, że sami z siebie nie jesteśmy w stanie wykrzesać faktów, które łamią utrwalone interesy. Robią więc to obcy. Jeśli chcesz zobaczyć, jakim ktoś jest człowiekiem, daj mu władzę i publiczne pieniądze. Jeśli ktoś nie ocenia realnie rzeczywistości, słyszy zerojedynkowe rzeczy ale robi wbrew logice, to widocznie uważa, że za uczciwość zapłaci zbyt dużą cenę. Nie działa dla Polski, działa dla grupy. Pokazuje, że wszystkie nieprawidłowości to są same frytki. Taka osoba nie reprezentuje już kogokolwiek, lecz wszystkich kompromituje, choć instytucja „żyje” i co więcej, śni o potędze. Prędzej czy później będzie twarda pobudka, bo to się pojawi w taki sposób, że tego już nie da się ukryć. Peryferyjność aksjologiczna zaczyna się w naszym własnym myśleniu a z człowiekiem niemądrym jest jak z martwym. Martwy nie ma problemu, wszyscy wokół mają z nim problem. Słabi ludzie z kompleksami udający mocnych muszą udowadniać kim są. Jeśli ktoś nie zna własnych ograniczeń kompetencyjnych i ma problem z tym, żeby spytać mądrzejszego jak dobrać ludzi, to dobór działa jak kolejna zamiana starego szeląga na nowy. Osoba rozgląda się dokoła, aby wytłuc tych bardziej kompetentnych, bo przyzwyczajona jest do tego, że bezkarnie rozjeżdża ludzi i nie ponosi odpowiedzialności, gdy tylko musi znaleźć kogoś, komu chce przykleić swoją niekompetencję. Obnaża swój charakter, wypytuje, pozwala oceniać, szczuć i stygmatyzować, zleca, niszczy ludzi, którzy mówią prawdę choćby wyrywkowo, co uznawane jest za zdradę. Jedyny sens dla niej to sianie zamętu i karmienie kompleksów agresją. Ktoś za to płaci i tak to funkcjonuje. Nie można przebić tego sufitu i albo się dopasujesz albo wyp…j, bo to jest już obszar prywatny, wszyscy znają się od lat i nie pozwolą sobie zrobić krzywdy. Ktoś może komuś dowalić jeśli to są rozgrywki prywatne ale nie systemowe. Uczciwość staje się funkcją wielkości pokusy, zwłaszcza jeśli stopień zadowolenia z siebie jest odwrotnie proporcjonalny do stanu wiedzy i umiejętności. To prymitywny instynkt samozachowawczy i jeśli nawet ktoś odniósł sukces to ta słabość często i tak bierze górę. Wartości nie mają tu żadnego znaczenia ( ma być spokój, przecież wszyscy tu jesteśmy dla pieniędzy ). Wszyscy kombinują więc jak tu włożyć sobie do kieszeni. Grupa złożona jest na zasadzie kumoterstwa, gromadzenia starych i nowych ludzi zaufanych, nielotnych lizusów oraz skrupulatnym usuwaniu osób merytorycznych. Główną zaletą jest to, że z kimś się znasz. Brak koryta powoduje, że kumple przestają być kumplami. Napoleon siódmy będący połączeniem narcyza i tchórza nie chodzi do pracy ale prześladuje ludzi, którzy mogą mu zagrozić, bo są inteligentniejsi i uczciwsi. Zdarza się, że zostanie nakryty na gorącym, ale nie ma takiej możliwości, żeby lawina ruszyła, żeby władza go ukarała, kiedy pogrywa sobie w 3 litery pisane w cztery. Fizycznie przecież nic nie widać i nikt nie zadaje tego pytania, jeśli nie łapie się swoich. Kontrola jest karykaturą kontroli, dlatego, że nie ma odpowiedzialności. Jest kontrola, swój leży na plaży i nie ma z tym problemu. Takich spraw nie ściga się chociażby w zamian za „ popierać, ale nie przeszkadzać”. Przychodzisz na kwadrans, wychodzisz i nikt nie widzi problemu ( umożliwiono ci to samo, ale ty nie chciałaś ). Jeżeli ktoś pisze, że był w pracy a nie był, to jest to ewidentne przestępstwo. Nie może być tak, że są osoby nietykalne, to jest chore i ponure. W Chinach zagrożone jest to karą śmierci. Jak można w ogóle mieć zaufanie do takich osób ?. To nie są elity, to są urzędnicy, którzy pilnują się, żeby nie wypaść z tego kręgu. Jeżeli takie grupy nie są odpowiedzialne za swoje czyny, to nie mamy już do czynienia z państwem prawa. Jeżeli nie będzie szacunku do prawa to wszystko tak będzie wyglądało. Albo budujemy społeczeństwo obywatelskie, gdzie wszyscy czują się współgospodarzami, albo rządzi nami ktoś, kto ma jakiś swój prywatny interes. Uważa, że ma już takie umieszczenie, że nie można o tym nawet mówić i nie można w ogóle robić takich prowokacji. Jeżeli jest tak umieszczony, jest silniejszy i brutalniejszy i może panoszyć się i nie ponosić odpowiedzialności to przecież bez problemów zrobi każdego na szaro. Wszyscy wokół są lojalni, bo są lojalni wobec siebie i nie rozumieją innej wzajemności. To psuje relacje społeczne, które naprawia się latami. Jeżeli ktoś protestuje przeciwko złodziejstwu, jest sekowany. Nie można wybrnąć z tego bez opcji rozwiązania i coś w końcu w tym „nie pyknie”, wkurzenie wokół jest ogromne.

Sieć obywatelska

20.08.2026 13:34

Kandydat

F. Jeśli zrobiono coś przeciwko prawu to jest to nagrane, bo od pewnego momentu należy wszystko nagrywać. Jeśli padłaś ofiarą intrygi osoby uznawanej za „swoją”, szarej eminencji, której pozwala się na wszystko, to wiadomo, że ona nie atakuje ot tak sobie. Chce ostentacyjnie pokazać, że idzie po układzie i może wszystko. Może dorabiać, mieć kilka etatów, może robić co chce, choć jest osobą która nie potrafi kontrolować się nawet na imprezie w remizie. Dostaje najlepszą pracę a od reszty oczekuje, aby zachowywali się jak jego chłopi pańszczyźniani. Jest poniżej pewnego poziomu, ale pozwala się jej uzupełniać braki intelektualne i zarabiać większe pieniądze nawet jeśli sypie słoiki korników na fotel zarządcy. Nie reaguje się nawet na zerojedynkowe zawiadomienia z dokumentów. Są tacy, którzy bez żadnej żenady nadal bronią tych osób i zachowują się jakby nic się nie działo. To jest podwójnie żenujące, jeśli ktoś nie rozumie tego, jak to jest żenujące. Kasta nie ściga swoich, bo sama uważa, że chodzi po wodzie. Pytanie, czy taka elita w ogóle do czegokolwiek jest zdolna jest właściwym pytaniem. Elity takie nie powinny zarządzać nawet schowkiem na szczotki, jeśli nie rozumieją co to jest uczciwość i uważają, że nikt tego nie widzi. Aby kogoś zaszczuć, ubiera się diabeł w ornat i ogonem na mszę dzwoni. Szykuje scenariusz, wymyśla koncepcję koleżeńskiego wywiadu, a to co dosłyszał z założenia kogoś dyskwalifikuje. Zarzuty mają za zadanie nie tylko usunięcie, ale i zamkniecie komuś drogi na przyszłość. Mam władzę, dlatego cię załatwię, ale od tyłu, nie wyrzucę cię, żebyś nie mogła powiedzieć, że zostałaś wyrzucona. Jasne, jeśli w pewnym momencie nikt z tobą nie rozmawia, oznacza to, że ciebie tam już nie ma. Taka „współpraca” to przecież musi być pewien mariaż, forsowanie i asekurowanie przy obsadzaniu w zamian za zapobieganie wyciekom informacji. Wybrana bierka nie chodzi do pracy, może nawet być recydywistą, jeśli jest ucholem przyzwyczajanym do pilnowana zdobyczy rewolucji. Lepiej mieć ją w środku namiotu sikającą na zewnątrz, niż mieć ją na zewnątrz namiotu, sikającą do wewnątrz. Łatwo przykleja się do kasy jak glonojad do szkła w akwarium i mamy oczekiwany spokój. Gdyby jednak przypilnować godzin to nagle wyglądałaby jakby dowiedziała się, że ma raka, a w następnym miesiącu musiałaby żyć za swoje z kupki. Tego typu rzeczy jest mnóstwo i trzeba to rozmontować śrubka po śrubce. Powoli kończy się ten etap, kończy się ta talia kart i niedługo wyciągną tę wtyczkę, bo ślad gówniany, który się za tym ciągnie nie będzie już komuś na rękę i przestanie to się podobać i opłacać. Na razie, zanim opiniodawca zostanie zatopiony, odgrywa się jeszcze na kim może. Problem tej grupy jest taki, że ta solidarność zawodowa jest wbrew jej interesom i warto, żeby ci ludzie to sobie uzmysłowili. Nie pomaga się tego typu osobom wbrew interesom państwa, jeśli ktoś ordynarnie działa wbrew przepisom. Wszyscy o tym wiedzą i potwierdzają jeśli zapytać, ale nadal postępują wbrew prawu. Udają, że nic nie widzą, niech mi podpiszą na kolejny rok, a ktoś inny niech sam sobie z tym walczy. Takie instytucje trzeba oczyścić też z osób, które boją się mówić prawdę o tym co się dzieje, po to, żeby łamiący prawo nie myśleli, że są całkowicie bezkarni. Osoby, które starają się być uczciwe ale są tchórzami, wspomagają system zaszczuwania. Nawet w sądach, gdzie mają obowiązek mówić prawdę, nie chcą jej wyjawić. Mentalność ta jest podobna do mentalności ludzi w Niemczech w latach 30-tych. Ja tego się nie dotykam, niech oni sobie robią co chcą, ja chcę spokojnie żyć i dużo zarabiać, żeby dobrze się poczuć. Mają prawo zaprotestować, ale stoją i nic nie zrobią dla Polski bo to wymaga od nich pewnych parametrów uczciwości i odpowiedzialności, które są w zaniku. Jeżeli zastanawiają się, czy pewne rzeczy można powiedzieć, czy nie można, to zapewne obawiają się o bezpieczeństwo i źle pojęty wizerunek. Polacy tolerują takich strachliwych ludzi. Bezprawie, pieniądze lepią się do rąk, ale nie ważne, że to zagraża istnieniu państwa i bezpieczeństwu narodu. To właśnie jest prowokowanie tej rozbiorowej tragedii. Uczciwi Polacy pracują na nierobów, na osoby, które notorycznie łamią prawo i nic z tym się nie robi. Na szczytach piramid mamy klany mające władzę. Wokół klanów mamy równoległą rzeczywistość, czyli „ciemny lud”, który ma zasuwać i ma zamknąć mordę za przeproszeniem. To jest to walenie nas wszystkich po buzi, gdzie my mamy płacić podatki na tych, którzy uważają nas za idiotów. Oni natomiast mogą robić co im się podoba i dzieją się historie naprawdę mrożące krew w żyłach. Nie przestrzegane są podstawowe zasady, więc w końcu nawet roweru nie będzie można zostawić na dole, bo go te elity podpiepszą. Jeśli ktoś myśli, że w tym systemie wystarczy być patriotą i dobrze wykonywać swoją pracę, to nie ma racji. Ma wiele możliwości popełnienia błędu, jeśli straci zimną krew. Ma wiele możliwości, żeby stać się wrogiem systemu.

JERT

12.05.2026 11:53

Inne

18. Umniejszanie osobom kreatywnym, tolerancyjnym, jest formą wyprojektowania tej pseudo-wyższości, tej aury świetności, tych elitarnych zalet przyćmiewających wszystko wokół. Ciało nie odpuszczone raz, dalej odpuszcza sobie już samo. Poczucie nie zaspokojonych osobistych ambicji, brak możliwości kontrolowania innych, poczucie małości w zestawieniu z własnym obrazem siebie, brak kontaktu z pozytywną atmosferą staje się normą ( do tego potrzebne jest nie tylko poczucie ale i oko tej osoby ! ). Z czasem coraz bardziej zdajemy sobie sprawę z wrogości wobec naszej osoby i naszej pracy, nienawiści z powodu naszych relacji z ludźmi, gdy ktoś widzi, że są one fundamentem naszej pracy. To jest właśnie to coś, czego ktoś nie potrafi, co wzbudza w nim zawiść i zazdrość. Jeśli do tej zawiści dołączy się sytuacja „niespodziewanej niesprawiedliwości” ( więcej pracy, mniej kasy ), natężenie tej destrukcyjności niewspółmiernie wzrasta. Mamy więc poczucie, że to nas rani. Jeśli wrodzone zdolności radzenia sobie z zawiścią zawodzą, mamy właśnie do czynienia z metodami opartymi na poczuciu wszechmocy. Brakuje tu tolerancji aby zobaczyć siebie jako małego, nie dojrzałego, słabego i niezorganizowanego, ponieważ taki stan oznacza bezradność. Nagła świadomość takiej odrębności może być przecież odczuwana jako niespodziewane, brutalne wyrzucenie z bezpiecznego miejsca, gdzie rok po roku byliśmy przez całe życie. Wizja upokorzenia oraz lęk przed utratą kasy staje się kwestią przeżycia. W tej sytuacji polem zmagań staje się przestrzeń między rzeczywistością i moralnością, ponieważ to co według kogoś stanowi sprawiedliwe rozwiązanie, czyli jego pastwisko, wchodzi w konflikt z rozwiązaniem opartym na prawdzie. Dlatego ktoś zwraca się ku własnemu światu, zaludnionemu przez ludzi kierowanych chęcią odwetu, postaci karzących. Korzysta z tego mechanizmu po to, by ustanowić równowagę psychiczną zabezpieczającą przed zmianą. Poprzez rozgrywanie znajduje postacie skłonne przyjmować pewne role, mające źródło w fantazji tej osoby. Rozgrywane osoby stają się w ten sposób elementem obron osoby, która zaczyna wierzyć, że dzięki nim jest wystarczająco silna, aby przetrwać zagrożenie wobec możliwości zmiany panującego dotychczas status quo. Celem jest uniemożliwienie dostrzegania rzeczywistych zdarzeń. Taki „projekt” w realnym świecie zyskuje często pierwszeństwo przed dążeniami umożliwiającymi porozumienie, bo taka osoba żywi się chaosem i łowi w brudnej wodzie. Trzeba uważać cały czas, aby nie dać się sprowokować. Nadmiar negatywnych bodźców, chaos, z którym nawet Herkules by sobie nie poradził, służy kontroli, wywieraniu wpływu na innych. Triangulacje i inne manipulacje są ucieczką od odpowiedzialności. Merytoryczne i jawne postępowanie męczy taką osobę. Tolerancja ludzi kreatywnych w takich sytuacjach często zawodzi i skłania do częściowego rozegrania w działaniu. „Super”ego może być przecież dla ego elementem destrukcyjnym, kiedy ktoś jest widzianym w niejasnym związku między wstydem i zawiścią. Przypisywanie sobie moralnej wyższości bez żadnych moralnych zasad łączy się właśnie ze zjawiskiem zawistnego ogałacania wszystkich wokół ze wszystkiego co w ludziach dobre. Zalety przypisywane niezniszczalności i własnej mocy twórczej, w rzeczywistości przynależą do kogoś innego. Widać to zwłaszcza w podmiotowym momencie, kiedy dochodzi do odwetu lub konfrontacji dotyczącej posiadania a szczególnie dotyczącej sprawowania władzy, jeśli brakuje Gajowego lub ogon macha psem. W interpretacji osoby zawstydzonej wynika to z poczucia własnej wyjątkowości. Nic tu w czymkolwiek nie przeszkadza, oprawca może czuć się niewinny, jeśli w organizacji na każdym poziomie liczy się to, że ma być spokój, liczy się przetrwanie i to czy nasz wygrał. Nie istotne, że w ludzkim kontekście przegrał z kretesem. Przykład : „Piękny masz zegarek Jarku - mówi Franek do Jarka. Dziękuję Franku, mój ojciec mi go sprzedał kiedy umierał”.

Lidaa

06.04.2026 07:24

Inne

W Ameryce posługiwano się wynalazkiem Colta. Ten, kto był szybszy i trafił pierwszy, ten wygrywał, bo w pierwszej chwili siła i szybkość zawsze wygrywają z inteligencją. W Europie reguła była bardziej zniuansowana i zawiła, wymagała bardziej złożonego myślenia, uwzględnienia w swoich decyzjach reakcji drugiej strony. Jeśli ktoś był niecierpliwy i pomylił się, to tracił swoją szansę, musiał poczekać na to co się wydarzy. Gdzieniegdzie zakorzeniły się nowe, często nie podlegające negocjacji koncepcje rozwiązywania konfliktów. Czasami strzela się z pustaków, bo nie ma czasu posłuchać innych, propaguje się własne idee, bo własna jakość przetwarzania mentalnego napawa dumą. Ten rodzaj codziennych ćwiczeń intelektualnych, zapobiega obłędowi. To jest taki rozwój, nowa buta i to nie boli. Nie zawiera się kompromisów, aby druga strona nie plątała się pod nogami w biurze i na linii produkcyjnej a niecierpliwość przybiera wręcz epidemiczne rozmiary. Tam gdzie wprowadzono te nowe koncepcje, wszyscy wokół myślą tylko o tym, żeby się nie wychylić. Ci, którzy mieli kręgosłupy i wskazywali miejsca gdzie trzeba coś poprawić, to albo ich już nie mają, albo zostały im one złamane. Skorumpowanie w sensie moralnym i zacieranie śladów staje się normalnym zjawiskiem a ludzie dają temu swoją twarz. Niejedna osoba chciała by wycofać swoją twarz, niestety zbyt długo już jest w obiegu. Nie warto nawet tego robić, bo jeśli już wycofasz tą twarz to zaraz staniesz się zbyt inteligentny, żeby być po zwycięskiej stronie. Nie potrzebują intelektualistów, masz mieć określone ukształtowanie. Z własnych grzechów możesz stworzyć całkiem niezłą religię. Bez tej twarzy możesz nadal być mocnym w gębie. Spryt określa świadomość. Nawet jak to rozumiesz to i tak mają dla ciebie określone zadanie. Jak nie ty to znajdą innych, nawet na śmietnikach. Chodzi o to, żeby zastraszyć wszystkich i uniemożliwić zawiadamianie, żeby nawet nie było takich pomysłów. Dyskusja merytoryczna nie jest możliwa. Są tacy, którzy mają wiedzę o różnych historiach, ale nikt nic nie powie, bo zaraz będzie dochodzenie w kierunku tych, którzy coś powiedzieli, rozpytywanie skąd oni to wiedzą - a nie w kierunku tych którzy za coś powinni odpowiadać. Chcący szuka sposobu a kto nie chce szuka powodu - czyli dalej gramy z tym kto ma piłkę, bo jak jemu coś nie pasuje, to zabierze nam piłkę i będzie po meczu. Może być oczywiście coś obiecywane odgórnie, ale i tak wariant optymistyczny może skończyć się w punkcie pesymistycznym. Nieprawidłowości powinny przecież być załatwiane w prosty sposób. Powinno się rozliczać i usuwać ludzi którzy nie właściwie reagują na śluzę finansową, ludzi nie spełniających wymogów ludzi uczciwych. Tanie sukcesy zbyt drogo kosztują. Sztandary bezkarności trzymane są w hodowli osób wyciągniętych z rękawa, bezkarnych do śmierci i nikt nie ma zamiaru tego ruszać, sprawy są skręcane, zmowa myślenia. Niektórzy okutani tymi sztandarami śpią w nich wspólnie, jak w śpiworach. Są też chwiejne chorągiewki, którym zarezerwowano status sztandarów. Staczanie się na (usunięte przez administratora) moralne może być sposobem na zyskanie czasu. Jeżeli już nie usuwa się ich z pobudek moralnych, to powinno się odczepiać od ssawki chociażby za to, że wszystkich wokół mają za głupich. Wszyscy o wszystkim wiedzą, ale przecież muszą gdzieś pracować. Konserwator mechanizmów władzy to rodzaj zatrudnienia na etacie nieróbstwa. To, że jest się na etacie dla człowieka nie dowodzi, że jest się człowiekiem. To jest właśnie to wielkie zwycięstwo demokracji, czyli oligarchii nielicznych. W efekcie nie można powstrzymać ludzi przed stawianiem serwilizmu i udawanej lojalności ponad wierność jakiejkolwiek wyższej sprawie. Mało tego, jeśli ktoś chce utrzymać status quo, musi złożyć przysięgę dogmatowi tej fałszywej lojalności, a więc nielojalności, w ten właśnie sposób porzucić siebie i w tym wymiarze przyjść posłusznie na kolanach. Klęczenie ma więc znamiona mądrości i hardości. Apetyt klęczącego pochlebcy wzrasta w miarę … kadzenia. W ten sposób hartuje się niezbędna zażyłość, gdzie grupa staje się odizolowanym klanem złożonym z osób, które tworzą własny kod moralny, własny kod honorowy, własną subkulturę pracy i wynagradzania. Ponieważ zażyłość nie istnieje bez prywatności, grupa ma tendencję do usilnego odgradzania się od tego co tę prywatność im zakłóca, od wszystkich i od wszystkiego co im zagraża. Przecina się te więzy również po to, by wzmocnić słabą władzę. Przedstawiony może być intelektualny i historyczny argument - „ zrobiono wywiad ”, gdzie nie bierze się pod uwagę tego, że ktoś może posiadać sekretnie ukierunkowane podłe intencje, ukryte za „szlachetnymi słowami”. Obecność pomawianej osoby przekreśla te ukryte intencje, bo jest ona żywą pieczęcią uwierzytelniającą słowa. Niektórzy muszą szczególnie starać się aby oddzielić te fantazje od rzeczywistości, bo osiągnięcie stanu trzeźwej oceny zabiera im sporo czasu, nawet całe życie, jeśli z zasady bronią własnej spójności i tronu a

Jert

12.05.2026 11:51

Inne

17. Wyobraźnia jest Matką najcudowniejszych rzeczy. Jeśli jesteś w stanie pracować w służbie publicznej, to możesz łatwo wyobrazić sobie to, do czego jesteś stworzony, możesz to robić coraz lepiej a twoje fruwanie z latawcem nie musi zamieniać się w życiową pułapkę. Jeśli jednak uważasz, że jesteś świetny i nie zniszczalny a działasz impulsywnie na podstawie przeczuć, to uznanie słuszności wprowadzenia jakichkolwiek zmian, może być dla ciebie szczególnie dotkliwe, bo wiąże się z wystawieniem na widok i koniecznością weryfikacji dotychczasowych osiągnięć. Bycie widzianym może być niewygodne, bo nie można już poszczycić się swoją perfekcją a zawiść, zachłanność i destrukcyjność stają się łatwo dostrzegalne. Zwłaszcza zachłanność, bo tu są różne kombinerki i zero przeszkadzania. Obywatele pierwszej kategorii, zwłaszcza Dyzmowie, przepalają odwirowane pieniądze, które im się nie należą, na które nie zasłużyli, których nie zarobili, lecz od których szybko się uzależniają. Są tacy, którzy lubią się pobawić za cudze, jest to bezrobocie rozłożone na etaty, których nikt nie likwiduje. Kierunki kontroli są tak ustalone, żeby nic nie ustalić. Dobro walczy tu ze złem. System zawodzi jeśli pojawiają się odważni ludzie, którzy są koszmarem uzależnionych, bo nie pozwalają się lekceważyć. Stawianie granic to nie akt agresji, lecz wyraz szacunku do siebie. "Wolność nie polega na robieniu tego, co nam się podoba, lecz na posiadaniu prawa do robienia tego, co powinniśmy" ( Jan Paweł II ). Kiedy ktoś nie znosi krytyki, to w jego fantazjach postępowanie takie ma doprowadzić do triumfu nad innymi, nad kolegami, współpracownikami, nad przełożonymi. Racjonalność jest oczywiście ważniejsza niż chęć zemsty, jednak ktoś uznaje to często za działanie reparacyjne a nie za działanie wynikające z chęci zemsty. Wynika z tego, że ma na to mocno średni wpływ bo inaczej nie potrafi. Ukryta, często nieuświadomiona nienawiść jest jednak bardzo destrukcyjna i należy odróżniać ją od wrogości i destrukcyjności, które mogą się pojawiać w innych okolicznościach. Postrzeganie dobra może natrafiać również na trudności, jeśli w nieunikniony sposób prowadzi do uświadomienia sobie różnic w odniesieniu do otoczenia. Rozbieżność ta może wzmacniać poczucie własnych braków i dawać wzmocnienie zawiści. Twórcze połączenia, w których dawanie i branie współistnieją i dopełniają się, które mogłyby być wspólnym udziałem, są odrzucane. Niektórzy nie potrafią nawet pogodzić się z faktem, że są beneficjentami dobroci, której istnienie jest dla nich zjawiskiem legendarnym, równoznacznym z upokorzeniem. Tylko kasa, są więc wciąż w labiryncie, w którym brakuje możliwości dotarcia do nich a rozmowy na temat wiedzy i emocji kończą się poczuciem jałowości. Poszukiwanie więzi prowokuje zawiść, bo mogą to być przeżycia powiązane z potrzebą rezygnacji z poczucia wszechmocy i fałszywej wielkości/wielkościowości, bądź utratą kasy. Podobnie wygląda sytuacja kiedy włącza się nieśmiertelność. Odmienne interpretacje są zbywane a jedyne co pozostaje to obojętność, w czasie gdy ktoś walczy o to, by ten ktoś mógł coś zobaczyć, coś zrozumieć, a przede wszystkim coś poczuć. W braku reakcji ukryte jest to poczucie wielkości, wyższości i wszechmocy, które tak naprawdę sugeruje, że ten ktoś potrzebuje pomocy i błaga by pozwolić mu zachować swoje znaczenie. Cudze atrybuty prowokują i wzmacniają tą zawiść, dlatego nie można się wycofać. Powodują, że ktoś stara się pozbyć bolesnych odczuć, atakując wzbudzające zawiść cechy po to, by położyć kres własnemu, bolesnemu doświadczeniu. Pragnienie niszczenia dobra staje się immanentną cechą zawiści. Osoba nie potrafi zrozumieć o co komuś chodzi, a jeśli nawet coś rozumie, nie wywołuje to w niej żadnej pozytywnej reakcji. Konstruktywna krytyka, której celem jest udzielanie drugiej osobie pomocy i wsparcie dla jej pracy, ma zupełnie inne źródła. Odgrywać tu może swoją rolę postawa macierzyńska lub ojcowska.

OMG

25.01.2026 19:47

Inne

Dziś % a jutro rano za kółko i do Ostródy, ciekawe jak długo Ci się będzie udawało.

MŚK

25.03.2026 11:53

Inne

14. Jest luka w podłodze i cały czas jesteśmy widziani. Jeśli ktoś cały czas to widzi i zaczyna przy tym grzebać, może spowodować problem, dlatego zostaje wyfiltrowany, po to, żeby zastraszyć pozostałych. Chodzi o świadczenia, gdzie wynagradzanie odbywa się zgodnie z procedurami, w zależności od tego czy pracujesz, markujesz, pozorujesz, czy tez nie pracujesz. W obronie świadczeń, ktoś, de facto w sposób dowolny może decydować o innych a cenzura towarzyska polega na tym, że my wszyscy nie widzimy nic złego, nie słyszymy nic złego, nie mówimy nic złego ( trzy małpki z Nikko ). Nie wszyscy może zdają sobie sprawę z tego kim są w takiej strukturze, bo jeśli ktoś już jest na stanowisku, to z czasem może uważać, że w strukturze jest właśnie tym „kimś”, tym pomazańcem Bożym w rasie panów, nadczłowiekiem, starszym nadczłowiekiem, starszym nadczłowiekiem sztabowym, itd. Nazywanie tego wprost a szczególnie powiedzenie czegoś mądrego irytuje wszystkich, szczególnie WKK. Brakuje zrozumienia dla powodów, dla których ktoś w ogóle śmie o tym mówić. Ten sen przecież ma trwać wiecznie a proste prawdy należy jak najszybciej wypierać. ……… dużo, to jeszcze cię obsłużą. „Przeniesienie” wroga jest formą oporu przed przypominaniem o własnych problemach oraz upomnieniem, że jest to miejsce gdzie płacą i masz zająć się pracą a nie szukaniem błędów. Pokazywanie nieprawidłowości wywołuje niepokój i pozostawia osad głębokiego poczucia „niesprawiedliwości”. Ludzie najbardziej zapamiętują upokorzenia, ale mamy tu również wiele innych, ciekawych, czasem trudnych do uchwycenia aspektów, bo nie jest łatwo rozluźnić uścisk impasu opartego na urazie, na zawiści i na „Lebensneid” ( F. Nietzsche ). Kiedy ktoś pracuje „zgodnie z procedurami”, to faktycznie trudno uniknąć traumy z powodu jakiegokolwiek uszczerbku w pugilaresie i do pewnego stopnia konieczne jest odegranie mściwych uczuć po to, żeby w ten sposób spróbować tę traumę przeżuwać, rzadziej przetrawić i przezwyciężyć. Kiedy taka trauma połączona jest z mniej lub bardziej prześladowczym poczuciem własnej winy, doskonale wiąże współdziałających ze sobą ludzi. Kluczowym elementem tego, czy taką sytuację da się wytrzymać, czy też nie, jest właśnie stopień poczucia własnej winy wpleciony w poczucie przygnębienia i rezygnacji z powodu pomniejszonych przelewów. Wydaje się, że w miarę, jak narasta wyczerpanie walką o realizację jedynie słusznych, czyli własnych celów finansowych, wewnątrz powoli coś się poddaje, tron zjeżdża niżej a duma dyktatorska słabnie. Najbardziej pracowite zajęcie, czyli żucie dumy, zostaje na pewien czas zastąpione ideą wstrzemięźliwości, uznaniem psychicznej rzeczywistości, oraz wzajemnej, choć nie jednakowej zależności finansowej. Nagle okazuje się, że można znaleźć i zaakceptować mniej korzystne, ale również cudowne rozwiązanie, dzięki zwycięstwu jednej strony nad drugą w klimacie dominacji/podporządkowania, oraz kontynuacji wizji groteskowych kontroli. Brakuje jakiejkolwiek zdolności honorowej, bo nie ma jak oderwać się od publicznego bankomatu. Pozostaje cyniczne poczucie triumfu i uśmiech Pan Am. Najbardziej traci społeczeństwo lub naród, jak kto woli, kolejność również jest tu dowolna. To zachowanie a raczej dość „sadomasochistyczne” zaspokojenie najłatwiej uzyskiwać „zgodnie z procedurami” będąc tubą rezonansową punktu mocy. W przypadku konfliktu z Odmieńcem rezultatem takiego zaspokojenia może być „zlanie się” dwóch postaci przypominające niemalże voodoo i „ podwojenie ” mocy, przy jednoczesnym wyparowaniu mocy przygwożdżonej niekonformistycznej dysydentki. Rozluźnienie następuje chyba dopiero w wyniku zbytniego zwarcia szeregów. Po takim kolejnym udoskonaleniu, zwycięzców znowu „ ogarnia nuda, poświęcają się albo kotkom, albo pieskom, lub też innym obsesjom, które są niczym innym jak tylko obrazą boską” ( H. de Balzac ). Można przyjąć tu jakieś ogólne założenie, zadać pytanie : czy taki system, a może nawet szerzej, czy poprzez taki system, nasz kraj jest, czy też nie jest krajem ludzi uczciwych ?. Może to być oczywiście czyjeś życie, czyjaś carriera di vita, granica intelektualnych możliwości, ale i odpowiedzialność związana z tym systemem. Jeśli to jest tzw. elita a nie awangarda, to ona często nie widzi w tym żadnego problemu, a już na pewno własnej winy, jeśli jest przyjęte, że jest ona najmądrzejsza - może więc w ten sposób pracować, zarabiać na cudzej słabości i nie dostrzegać problemów innych ludzi. Podrzędnym pracownikom zawsze można przecież wytłumaczyć, że jak będą grzeczni to w nagrodę dostaną na bilet do kina, albo najlepiej, że od razu pójdą do raju. Taka elita chce zamrożenia stanu na jej warunkach, nie biorąc pod uwagę tego, że nie spełnia już roli strażnika jakichkolwiek standardów. Jeśli mamy złoty parasol ochronny dla takiego zachowania, sprzężony z brakiem kreatywności, gdzie mniej ważne jest kiedy i co ktoś robi, to najważniejszy staje się serwilizm oraz lokajski wasalizm.

MŚK

25.03.2026 11:54

Inne

15. Sprzeciw wobec kreatywności innych osób objawia się w braku tolerancji i w zawiści. Wiadomo, że wyhodowane w ten sposób „elity” żyją we własnym, odrealnionym świecie, nie wykazują żadnych społecznych kompetencji, panoszą się i uważają, że mogą wszystko, że zawsze mają rację. Nie potrzebują więc porad, nawet nie chcą, żeby im mówić co się dzieje u nich na robocie. Mamy tu wzajemnie dostosowujące się zachowanie, bo przecież nawet duet Epimeteusz i Pandora mógł się dogadać. Jeśli jakiś duet zna się od wielu lat i razem dmuchali żaby, to w czym problem ? Hrabiów nie karze się za dmuchanie żab a ich wzajemne zasługi przez lata mnożyły się swobodnie jak bakterie na płytce Petriego. Karze się tylko nie zaprzyjaźniony plebs, więc weź się Mała uspokój i odpuść sobie, bo powiadają, że to ty masz zły charakter. Nie możesz zaprzeczyć, nie możesz się na coś umówić, nie możesz podejść, nie możesz porozmawiać i broń cię Boże, żeby to krytykować. .„Czy to ten ptak zły co swoje gniazdo kala, czy to ten który o tym mówić nie pozwala.” C.K. Norwid. Jeśli nie wolno krytykować, to tworzy się grupa, która nie chce uczyć się misji, grupa miernot będąca synonimem elit, która traktuje innych gorzej i opowiada te swoje pierdoły jak to im dobrze idzie, nie po to, żeby chronić innych ludzi i tworzyć im warunki do rozwoju, ale po to, żeby czerpać korzyści. Nie są lepsi w czymkolwiek a tylko dlatego, że mają ku temu możliwości, uważają, że mogą nie widzieć problemów innych ludzi i mogą ich w każdej chwili skończyć lewą ręką. Nie zauważają tego, że ci ludzie nie są od nich gorsi, oczekują tylko pewnego rodzaju opieki mentalnej, czy też ochrony, a jeśli tego nie ma, to faktycznie ci właśnie, zwykli ludzie stają się bardziej kreatywni i inteligentni, silniejsi pod wieloma względami, aż w końcu nie dają sobą kierować byle komu. Ich kreatywność rośnie proporcjonalnie do stopnia destrukcyjności elit, oraz zwrotnego hierarchizowania własnych wartości. Prawie każdy system nie lubi tych zwykłych, kreatywnych ludzi, bo są mądrzejsi a więc stanowią alternatywę i nie mam tu na myśli turkusowego zarządzania Laloux czy demokracji partnerskiej Bliklego. Trzeba umieć zauważyć, że to ci bardziej kreatywni, mądrzejsi ludzie płacą swoim zdrowiem za świadczenia osób nie kreatywnych na różnych poziomach. Mogą być jednak zastraszani, niewidzialni a nawet pogardzani, często więc sami odchodzą. Na co dzień latają wokół z niemal zagotowaną wodą w d…., podczas gdy jakaś samozwańcza grupa intelektualistów nasyca się spoglądaniem na to z góry. Współczynnik charyzmy takiej elity może być taki, że z tego nie da się już czegokolwiek zrobić. Brakuje podstawowej zdolności do nawiązywania kontaktu z człowiekiem na nich pracującym, kontaktu z kimś, kogo się ceni choćby w minimalnym stopniu, podstawowego egalitaryzmu, norm zachowania, etosu współpracy. Umiejętności tego rodzaju są właśnie pożądaną cechę elitarności. Chodzi mi o postawę w której szacunek oparty jest na rzeczywistości a nie na własnej idealizacji urzeczywistnianej w formie zachowania i działania. Właściwe cechy prezentują zwykli pracownicy na dole. Dlatego Polskę powinni naprawiać ludzie pracujący na samym dole, bo ten inteligentny dół jest sparaliżowany. Trzeba to upubliczniać, bo sytuacja tego wymaga. Trzeba zrozumieć to, że nie naprawimy Polski, jeśli wciąż będzie tak samo. Uczciwi ludzie, Nasze dzieci nie mają szans w tym kraju, dopóki o człowieku nie decyduje jego wartość i jego kultura. Jest ta cała kasta, ci wszyscy mocni i wspaniali, a pod nimi są ci Prole, służący z których ta kasta żyje, inwentarz pracujący, służący im do tej ich zabawy, do pomnażania ich majątków ( G. Orwell, Rok 1984). Jeśli to uprzątniemy to góra sama odpadnie. Są ludzie którzy naprawdę myślą i mają empatię, ale na to wszystko nakłada się system promocji osób które polują na „słabszych”, rozprowadzają istniejące relacje, system umniejszający osobom mądrzejszym, uczciwym i kreatywnym a współczynnik nonsensu w tym postępowaniu przekracza barierę dźwięku. Są umysły które są zawsze zauważalne, niestety tych mądrych ludzi nikt nie słucha. Dlatego im wyższa pozycja nad innymi, tym bardziej zwierzęce zachowania, jakby ktoś był w ciągłej rui. Mądrzejszy i bardziej kreatywny to wróg, potrzebny do tego, żeby się na nim wyżyć, aby choć na chwilę opadło czyjeś nadmuchane ego. Kim oni są, za przeproszeniem ?. Jeśli jesteś w strukturze hierarchicznej a nie w strukturze opartej na współpracy i masz do czynienia z takim projektem a nawet z taką projekcją, to okazuje się, że powinnaś dysponować swobodnie błądzącą uwagą. Wzrok jest pamiętliwy, znacznie wykracza poza zbieranie informacji o świecie zewnętrznym. Postrzeganie wymaga odrębności i dystansu, ale zapewnia szczegółowe, wręcz precyzyjne informacje. Pamięć wzrokowa przejmuje wszystkie zmysły bliskości, penetruje, może zdemaskować i odtworzyć całą zakazaną wiedzę. Lont został odpalony. Nie będę skupiała się tylko na błędach z przeszłości, skoncentruję się również na przyszłoś

anonim

05.11.2025 09:03

Inne

(usunięte przez administratora)

Lida

23.01.2026 10:50

Inne

W Ameryce posługiwano się wynalazkiem Colta. Ten, kto był szybszy i trafił pierwszy, ten wygrywał, bo w pierwszej chwili siła i szybkość zawsze wygrywają z inteligencją. W Europie reguła była bardziej zniuansowana i zawiła, wymagała bardziej złożonego myślenia, uwzględnienia w swoich decyzjach reakcji drugiej strony. Jeśli ktoś był niecierpliwy i pomylił się, to tracił swoją szansę, musiał poczekać na to co się wydarzy. Gdzieniegdzie zakorzeniły się nowe, często nie podlegające negocjacji koncepcje rozwiązywania konfliktów. Czasami strzela się z pustaków, bo nie ma czasu posłuchać innych, propaguje się własne idee, bo własna jakość przetwarzania mentalnego napawa dumą. Ten rodzaj codziennych ćwiczeń intelektualnych, zapobiega obłędowi. To jest taki rozwój, nowa buta i to nie boli. Nie zawiera się kompromisów, aby druga strona nie plątała się pod nogami w biurze i na linii produkcyjnej a niecierpliwość przybiera wręcz epidemiczne rozmiary. Tam gdzie wprowadzono te nowe koncepcje, wszyscy wokół myślą tylko o tym, żeby się nie wychylić. Ci, którzy mieli kręgosłupy i wskazywali miejsca gdzie trzeba coś poprawić, to albo ich już nie mają, albo zostały im one złamane. Skorumpowanie w sensie moralnym i zacieranie śladów staje się normalnym zjawiskiem a ludzie dają temu swoją twarz. Niejedna osoba chciała by wycofać swoją twarz, niestety zbyt długo już jest w obiegu. Nie warto nawet tego robić, bo jeśli już wycofasz tą twarz to zaraz staniesz się zbyt inteligentny, żeby być po zwycięskiej stronie. Nie potrzebują intelektualistów, masz mieć określone ukształtowanie. Z własnych grzechów możesz stworzyć całkiem niezłą religię. Bez tej twarzy możesz nadal być mocnym w gębie. Spryt określa świadomość. Nawet jak to rozumiesz to i tak mają dla ciebie określone zadanie. Jak nie ty to znajdą innych, nawet na śmietnikach. Chodzi o to, żeby zastraszyć wszystkich i uniemożliwić zawiadamianie, żeby nawet nie było takich pomysłów. Dyskusja merytoryczna nie jest możliwa. Są tacy, którzy mają wiedzę o różnych historiach, ale nikt nic nie powie, bo zaraz będzie dochodzenie w kierunku tych, którzy coś powiedzieli, rozpytywanie skąd oni to wiedzą - a nie w kierunku tych którzy za coś powinni odpowiadać. Chcący szuka sposobu a kto nie chce szuka powodu - czyli dalej gramy z tym kto ma piłkę, bo jak jemu coś nie pasuje, to zabierze nam piłkę i będzie po meczu. Może być oczywiście coś obiecywane odgórnie, ale i tak wariant optymistyczny może skończyć się w punkcie pesymistycznym. Nieprawidłowości powinny przecież być załatwiane w prosty sposób. Powinno się rozliczać i usuwać ludzi którzy nie właściwie reagują na śluzę finansową, ludzi nie spełniających wymogów ludzi uczciwych. Tanie sukcesy zbyt drogo kosztują. Sztandary bezkarności trzymane są w hodowli osób wyciągniętych z rękawa, bezkarnych do śmierci i nikt nie ma zamiaru tego ruszać, sprawy są skręcane, zmowa myślenia. Niektórzy okutani tymi sztandarami śpią w nich wspólnie, jak w śpiworach. Są też chwiejne chorągiewki, którym zarezerwowano status sztandarów. Staczanie się na (usunięte przez administratora) moralne może być sposobem na zyskanie czasu. Jeżeli już nie usuwa się ich z pobudek moralnych, to powinno się odczepiać od ssawki chociażby za to, że wszystkich wokół mają za głupich. Wszyscy o wszystkim wiedzą, ale przecież muszą gdzieś pracować. Konserwator mechanizmów władzy to rodzaj zatrudnienia na etacie nieróbstwa. To, że jest się na etacie dla człowieka nie dowodzi, że jest się człowiekiem. To jest właśnie to wielkie zwycięstwo demokracji, czyli oligarchii nielicznych. W efekcie nie można powstrzymać ludzi przed stawianiem serwilizmu i udawanej lojalności ponad wierność jakiejkolwiek wyższej sprawie. Mało tego, jeśli ktoś chce utrzymać status quo, musi złożyć przysięgę dogmatowi tej fałszywej lojalności, a więc nielojalności, w ten właśnie sposób porzucić siebie i w tym wymiarze przyjść posłusznie na kolanach. Klęczenie ma więc znamiona mądrości i hardości. Apetyt klęczącego pochlebcy wzrasta w miarę … kadzenia. W ten sposób hartuje się niezbędna zażyłość, gdzie grupa staje się odizolowanym klanem złożonym z osób, które tworzą własny kod moralny, własny kod honorowy, własną subkulturę pracy i wynagradzania. Ponieważ zażyłość nie istnieje bez prywatności, grupa ma tendencję do usilnego odgradzania się od tego co tę prywatność im zakłóca, od wszystkich i od wszystkiego co im zagraża. Przecina się te więzy również po to, by wzmocnić słabą władzę. Przedstawiony może być intelektualny i historyczny argument - „ zrobiono wywiad ”, gdzie nie bierze się pod uwagę tego, że ktoś może posiadać sekretnie ukierunkowane podłe intencje, ukryte za „szlachetnymi słowami”. Obecność pomawianej osoby przekreśla te ukryte intencje, bo jest ona żywą pieczęcią uwierzytelniającą słowa. Niektórzy muszą szczególnie starać się aby oddzielić te fantazje od rzeczywistości, bo osiągnięcie stanu trzeźwej oceny zabiera im sporo czasu, nawet całe życie, jeśli z zasady bronią własnej spójności i tronu a nie prawdy.

rafa

30.10.2025 13:41

Inne

„ Lubię świnie. Psy nas podziwiają. Koty nami gardzą. Świnie traktują nas jak równych sobie.” Winston Churchill. Wszystko karmi się tym co lubi. Świni nie można dać sushi bo to nie będzie jej smakowało. Świnia musi żreć z brudnego koryta, będzie się schylać, roztrząsać w korycie to co jej smakuje. Do świni nie docierają słowa krytyki, ona nie ma empatii i nie ma refleksji. To jest prosta relacja, rola zasilającego Syzyfa : dbanie o dobrostan i podawanie żarcia do koryta. Tak na prawdę przy minimalnym nakładzie starań i przy minimalnym nakładzie bycia w relacji, można mieć to poczucie, że jesteś szczęściarzem, że ktoś cię lubi, za coś. Świnia uważa, że empatia to zagrożenie, że to forma agresji. Jeśli empatyzujesz ze świnią, to jesteś taki sam jak ona, jesteś absolutnie wyjątkowy i niezniszczalny. No ale ty nie jesteś taki sam, bo ta współ-idealizacja jest przecież formą agresji. Pozytywne emocje nie są tu przydatne, bo świnia odtwarza tylko te negatywne emocje. Jeśli lubisz świnię i oferujesz jej pomoc, to jesteś zagrożeniem, bo jest jeszcze gra o pierwszeństwo, o władzę przy korycie. Jesteś zawsze gorszy, ale świnia uważa, że może tobie pomóc, że ma dla ciebie coś specjalnego, bo może doprowadzić cię na poziom koryta. Może być ci „umożliwione” wspólne użytkowanie jej koryta. Będziesz mógł przytulić się do obrotu publicznego, który nie jest uczciwy, ale uważany za akceptowalny. Kryterium kompetencji nie jest tu nader istotne. Wskazane lenistwo intelektualne, proste recepty, proste wybory, serwilizm i cynizm. Trzeba udawać, że jest się lojalnym. Primus inter pares może obsługiwać rurę wozu asenizacyjnego, gdy wciąż się schyla. Wspólny dostęp do koryta to jest ten prezent od świni - kiedy go przyjmiesz to w zamian świnia cię dowartościuje. Teraz już jesteś dla niej idealnie przygotowany, dlatego może już się ciebie pozbyć, bo przecież to jest jej koryto. Jak jej oddasz koryto to konflikt zgaśnie, bo nie czuje się gorsza, ale tu nadal nie kończy się walka. Kiedy świnia jest już wyidealizowana, to teraz dewaluuje ciebie. Teraz żąda wynagrodzenia za to, że mogłeś być dostawcą do jej koryta. Oczekuje od ciebie działania i będzie ci o tym przypominać. Płacąc ci możliwością nakładania do jej koryta, posiadała cię. Poprzez posiadanie ciebie była lepsza od ciebie, dlatego nadal będzie oszukiwać, manipulować i nigdy nie pozwoli tego zmienić. Była twoim szefem i tak ma pozostać. To już nie chodzi o to, że ona już ma to coś wspaniałego, co właśnie ty masz jej do zaoferowania. Jeśli posiada ciebie to dopiero teraz nie czuje się gorsza. Jednak ciebie tak naprawdę w tym nie ma, ty w tym wszystkim nie istniejesz, to wszystko dzieje się w jej umyśle, bo ty jesteś wyłącznie częścią jej umysłu. Wszystko co masz, swój talent, swój umysł, swoją wrażliwość, swoje możliwości, mądrość, brak pieniactwa, brak mściwości, zdolność honorową, są jej. Wszystko co możesz jej zaoferować nie jest twoje, to jest jej, bo w jej umyśle jesteś częścią niej. Cokolwiek robisz, to nie ty to robisz, to robi ona. Jest dumna z ciebie tylko dlatego bo jesteś jej częścią, ponieważ cię posiada i myśli, że jesteś idealny. To coś poniżającego, coś czego nie da się leczyć, jest jak czwarte stadium terminalnego raka z przerzutami, infekuje, przenika i atakuje różne przestrzenie. Jak się nie ma nic w sobie to się ma megalomanię a za odpowiednio duży hajs wszystkie normy przestają istnieć. Jeśli masz promotorów, to masz większą „zdolność” przeżywania w trudnych sytuacjach, jeśli nie, to możesz potrzymać lampę, albo „ możesz walczyć w cieniu a nie w słońcu” ( Leonidas). Na razie trwa impreza, bo jeszcze nie ma starych w domu. Ale starzy kiedyś wrócą, zabiorą kieszonkowe i imprezowanie się skończy bo ta głupawa narracja jest kulturowa. Na prawdę nie musi tak być i ja nie jestem naiwny, ten system nie premiuje prawidłowego zachowania.

Kolega

24.05.2025 12:17

Inne

Jak już macie tego nowego dyrektora to nauczcie go że indyka nie rozbiera się gdy temperatura tuszki ma 15 stopni.

RA

10.10.2025 11:16

Inne

Mówienie prawdy to jest wielkie bogactwo. Jak na nas patrzą nasze dzieci i nasi bliscy kiedy my tak robimy bo bierzemy kasę ?. Pamiętaj, że prawo serii jest takie, że każda seria musi się kiedyś skończyć i najlepiej rozumiemy to w chwili bolesnej konfrontacji, kiedy spotykamy na swej drodze słabego człowieka, bo ci zawsze faulują. Arogancja wobec innych, nawet przyjaciół, broni słabych przed poczuciem niższości. Taki człowiek nie ma również umiejętności znoszenia „negatywnej zdolności” ( cnoty obywatelskie / John Keats odnośnie W. Shakespeare ). Przebaczenie komuś kto nie okazuje dobrych chęci jest tym samym, co zdradzenie samego siebie i to nie czyni nikogo złośliwą osobą, ale kimś kto szanuje siebie. To co pozostaje, to doświadczenie i to co ma dla nas sens. Mój wewnętrzny spokój nie zależy od innych osób i pieniędzy, ale od moich wyborów. Nie jestem (usunięte przez administratora) jestem wolny, a wolność kosztuje, bo za wolność się każe surowo i uwalnia się wszystkie środki i wszystkich (usunięte przez administratora) by skazać „nie posłusznego” człowieka na zapomnienie. Człowiek ma swój rytm ewolucji i to czego my szukamy, również szuka nas.

RA

10.10.2025 11:18

Inne

Zazwyczaj mamy do czynienia z mieszaniną obiektywnych i subiektywnych rzeczywistości każdej ze stron relacji, przemieszczeniem percepcji i przekonań na własny temat. Nieuchronnie, sposób obchodzenie się osób wobec siebie wpływa na to, co się między nimi dzieje. W każdej relacji druga osoba postrzegana jest przez nas w kategoriach świata wewnętrznego patrzącego. Między zewnętrznymi i wewnętrznymi rzeczywistościami istnieją różnorodne wzajemne wpływy, które mogą zakłócić relację, oraz być integralną częścią tej relacji. Przestrzeń psychiczna i emocjonalna między ludźmi ulega z czasem ograniczaniu wskutek roszczeń zgłaszanych przez jedną osobę wobec innych osób. Najbardziej jednak ranią nas ci, którzy zdobyli nasze zaufanie. Najgorszymi wadami człowieka są tchórzostwo i brak honoru. Jest również pewien stopień cynizmu, którego nie można przekraczać, bo w prawdziwej przyjaźni nie oszukujemy tylko po to, aby móc nadal schylać się po cudze pieniądze, bo to wiecznie ciągnie się za nami, dlatego, że człowiek odważny umiera raz, a tchórzliwy umiera wiele razy. Trzeba zrozumieć, że to tchórzostwo widać gołym okiem. Ta przypadłość to toksyczna mieszanka strachu i koniunkturalizmu, połączona z brakiem zdolności przewidywania i brakiem odwagi cywilnej. Czuć wyraźnie ten cynizm, tą stęchliznę, czuć, że coś zdechło, kiedy ktoś robi krok w bok zawsze wtedy, kiedy robi się (usunięte przez administratora) ale robi to tak, żeby to wyglądało jak heroiczny gest, żeby aparat złapał go w najlepszym świetle. Ktoś nie jest tym, kim próbuje się sprzedać i robi to tylko po to, żeby nie zamknęli mu drzwi przed nosem, po to, byle tylko mógł się dalej nażereć ( podzielmy się po równo ). Ktoś jest wygodny, więc udaje, że gra fair, że to co robi pasuje do wszystkiego. Tu trzeba pamiętać o tym, że anatomia człowieka jest bezlitosna - jeżeli komuś wchodzisz (usunięte przez administratora), to jednocześnie ten ktoś ma ciebie (usunięte przez administratora) i w końcu ci to okaże. Czujemy przecież, że czyjaś krzywda wróci, bo wiemy, co komuś zrobiliśmy. Można dmuchać komuś w skrzydła i potem to nie jest kwestia mściwości, to jest kwestia godności człowieka, rozliczenia tego co w nas pozostaje, tego co odczuwamy. Jeśli odwracamy się plecami, jesteśmy obojętni, zwracamy się przeciwko komuś na zasadzie : bo tu nie ma żadnej sprawy, bo to mnie nie dotyczy, bo ja nic nie będę mówiła, bo ja mam inne zasady, etc., to też możemy komuś zrobić krzywdę - właśnie będąc obojętnym. Jak trzeba było pomóc tobie, to ci pomogłem, nie postąpiłem tak jak ty !. Kiedy ktoś i system zechciały się zemścić, to była tylko obojętność. Nie ma nic gorszego jak to kiedy jesteś w systemie i widzisz te wszystkie (usunięte przez administratora) i występujesz przeciwko tym patologiom i ktoś cynicznie jest przeciwko tobie. Jest jednak poziom którego, żaden uczciwy człowiek nie może przekraczać, bo nie można prezentować takiej wrażliwości, że jak widzimy leżącego człowieka, to przechodzimy na drugą stronę ulicy. Autentyczne dopuszczanie do siebie czegoś, czego może wcześniej nie znaliśmy, zmienia nas. Dzieje się tak dlatego, że nieznane rzuca nam wyzwanie. Jeśli jednak postawiamy opór temu wyzwaniu, przeoczymy znaczenie tego, co zagraża naszemu obecnemu sposobowi myślenia. Ryzykujemy, że stracimy grunt pod nogami, okazję aby spotkać się w innych obszarach doświadczenia, do których nie mamy jeszcze dostępu. To pomaga nam uchronić się przed tym cynizmem, prymitywnym samozadowoleniem, fałszywym poczuciem bycia „mądrzejszym” i bycia „w porządku”. Jeżeli ktoś kogo obdarzasz zaufaniem i przyjaźnią nie chce cię bronić, ponieważ boi się o własne cztery litery, to przykro mi, ale ten ktoś dla mnie jest nikim, bez względu na to jakie nosi tytuły. Zastanów się dlaczego i dzięki komu powstał ten „niezniszczalny typ” ?. Podoba ci się to, kiedy ktoś robi co chce, ma „halucynacje”, że może więcej niż może, to inni zamiast pokazać swoją władzę, wynagradzają go za to ? To, że ktoś nie przyjmuje, że jego samo-opis, może nie być jedyną wersją a zbyt szybka akceptacja czyjegoś poglądu, że ktoś jawi się jako niechętny do współpracy, może być po części nieświadomą próbą odsunięcia krytyki od siebie. Ludzi należy oceniać po zachowaniu, cała reszta jest drugorzędna. Nie wolno popierać tego zła swoją obojętnością, tolerowaniem tchórzostwa własnego, ubezwłasnowolnieniem i obleśnym serwilizmem. Nie ma takich pieniędzy które ci to zrównoważą. Nie można przestraszyć się rzeczy, które są dla nas dokuczliwe, bo człowiek honorowy w ogóle tego nie rozważa. Dlatego nigdy nie podam ci ręki. Jeżeli ktoś wycofuje się zawsze, bo nie rozpatruje tego w kontekście empatii, a na przykład zysku, to na tym poziomie tego paradygmatu nie można rozwiązać. Postępując w ten sposób, zgadzamy się, żeby być poza własną kontrolą, zgadzamy się na to, żeby tak naprawdę być zniewolonym. Każdy moralny człowiek potrzebuje zamknięcia, potrzebuje mieć w świadomości, dlaczego tak się stało, co zrobił źle, dlatego, że jesteśmy osobami które się uczą i chcą wyciągać wnioski. Człowiek honorowy ma łatwiej, bo nie musi wszystkich okłamywać