Raport złomowania frezu 447
01.08.2019 12:06
Kiedy kierownik przyjmował mnie cztery lata temu, zachwalał, że w pracy panuje wspaniała atmosfera. I rzeczywiście – było dość dobrze, przez jakiś czas. Na naszej sekcji frezarek starsi operatorzy mieli najczęściej po jednej maszynie i chętnie pomagali innym, mniej doświadczonym kolegom. Z czasem jednak w wyniku, jak sądzę, niepohamowanej żądzy zysku prezesa, będącym nota bene spadkobiercą, a nie założycielem, zakład zaczął w zastraszającym tempie przyspieszać. Warto dodać, iż zbiegło się to w czasie z rozpoczęciem niespotykanego dotąd exodusu doświadczonych pracowników, który trwa do dzisiaj. Odtąd jest coraz gorzej. Przełomem było wprowadzenie cudownego inaczej, informatycznego systemu zarządzania produkcją, który żyje własnym życiem i nikt nie jest w stanie go kontrolować. Wyznaczane w nim normy są bardzo często kompletnie oderwane od rzeczywistości. Co ciekawe – najczęściej, rzecz jasna, są rażąco zawyżone i nie do wykonania, ale czasem bywa i tak, że są absurdalnie niskie. To uzewnętrznia się zresztą w codziennych raportach wydajności, gdzie zdarzają się kuriozalnie wysokie wyniki. Skoro już o tym mowa, początkowo był pomysł, żeby przypinać owe raporty na tablicy w głównym holu. Zapewne po to, żebyśmy się ścigali kto zrobi więcej i wytykali palcami tych na końcu tabeli. Szybko jednak z tego zrezygnowano i zaczęto wysyłać brygadzistę, by codziennie chodził od maszyny do maszyny i przesłuchiwał operatora niczym policja polityczna znana z minionych czasów, co się takiego stało, że dzień wcześniej nie zrobił normy. Ten system funkcjonuje do dziś. Jeśli zatem nie jesteś w stanie podołać wyssanej z palca normie, musisz się tłumaczyć.
Wiele się tu pisze o kierowniku produkcji. Miałem wątpliwą przyjemność z nim kilkakrotnie rozmawiać i oceniam jako człowieka działającego i co gorsza, podejmującego decyzje często pod wpływem emocji. Bo jak inaczej wytłumaczyć, że ktoś na każdym kroku podkreśla, iż pracowników nie ma i nie będzie, bo rynek pracy taki, a parę dni później chodzi po hali i wygraża zwolnieniami dyscyplinarnymi za wydajność? Kompletna aberracja. Ma także przedziwny zwyczaj zwoływania zebrań, na których przemawia, rozciągając pojedyncze wybryki na wszystkich pracowników. I tak dowiedziałem się już między innymi, że wszyscy jesteśmy podejrzani o wynoszenie złomu z zakładu, albo o oddawanie kału obok toalety. Naprawdę, człowiekowi mającemu choć odrobinę godności, niełatwo wytrzymać te wszystkie upokorzenia. Co ciekawe, słyszałem ze źródła, które uważam za wiarygodne, że z pracy rzeczonego mężczyzny nie są zadowoleni nie tylko podwładni, ale także przełożeni! Wypadało by wobec tego postawić pytanie, co on tam jeszcze robi. Ale odpowiedzi nie znam. Podobnie jak nie znam odpowiedzi na wiele innych pytań związanych z planowaniem produkcji, zamawianiem materiałów czy narzędzi albo koordynacją poszczególnych działów. Bardzo często odnoszę wrażenie, że nie wie lewica, co czyni prawica i na odwrót. Przykładowo bowiem sytuacja, w której ustawiasz określony planem detal na maszynie, przeprawiasz się przez trudności technologiczno-narzędziowe z magazynem, a na samym końcu dowiadujesz się, że materiału na tę produkcję nie ma i nie będzie; delikatnie pisząc - do normalnych nie należy. Chyba, że pracujesz u pana Majora.
Koledzy pisali już o liczbie maszyn przypadających obecnie na operatora, więc nie będę tego rozwijał. Podsumowując, na przestrzeni kilku krótkich lat, zarząd zamienił ten dobrze niegdyś funkcjonujący zakład, w coś, co kojarzy się z latami czterdziestymi ubiegłego stulecia. Pracownik jest na każdym kroku kontrolowany, monitorowany i rozliczany, nawet ze wspomnianego już tutaj zużytego „czyściwa”. Oby tak dalej! O „sukcesie” firmy najlepiej świadczy liczba pracowników, którzy w ostatnim czasie odeszli. A to nie koniec. Wielu zostaje tylko ze względu na podpisane „lojalki” za szkolenie. Ale one kiedyś się skończą.
Życzę zatem powodzenia!!