Szanowny Zespole Zarządzającym CTDI,
Piszę ten list nie jako emocjonalną skargę, lecz jako uporządkowaną obserwację opartą na moim doświadczeniu pracy w logistyce, procesach magazynowych oraz retailu w Polsce, w tym również w strukturach CTDI.
W ciągu ostatnich lat miałam możliwość pracy w różnych środowiskach operacyjnych, współpracy z pracownikami oraz zespołami zarządzającymi, a także obserwowania, w jaki sposób różne firmy podchodzą do rozwoju pracowników, stabilności operacyjnej oraz długoterminowej efektywności organizacji. Na podstawie tego doświadczenia doszłam do wniosku, że rzeczywista siła każdej struktury logistycznej lub produkcyjnej zależy nie tylko od inwestycji finansowych, technologii czy wolumenu zamówień, ale przede wszystkim od jakości zarządzania kapitałem ludzkim oraz wewnętrznej organizacji procesów.
Jedna z kluczowych obserwacji dotyczy modelu wykorzystywania różnych form zatrudnienia — umowa zlecenie oraz umowa o pracę — w strukturach CTDI w Polsce.
Z perspektywy operacyjnej zrozumiałe jest stosowanie elastycznych form zatrudnienia. Popyt ulega wahaniom, zamówienia się zmieniają, a firmy starają się optymalizować koszty przy jednoczesnym zachowaniu elastyczności operacyjnej. W krótkim okresie taki model może wydawać się efektywny finansowo.
Jednak w długim okresie system ten tworzy ryzyka strukturalne, które nie zawsze są widoczne na poziomie zarządzania lub raportów inwestycyjnych.
Pracownicy, którzy przez dłuższy czas pracują w firmie, stopniowo stają się bardzo wartościowym zasobem operacyjnym. Opanowują różne procesy, szybko adaptują się do zmian, zdobywają praktyczne doświadczenie na różnych stanowiskach i bezpośrednio wpływają na ciągłość oraz efektywność procesów.
Mimo to wielu doświadczonych pracowników pozostaje w systemie niestabilnych grafików i bez przewidywalnych godzin pracy, pomimo wysokiego wkładu w funkcjonowanie systemu. W rezultacie są oni często traktowani jako elastyczny zasób, a nie jako długoterminowa inwestycja w stabilność operacyjną.
Z perspektywy zarządzania kapitałem ludzkim prowadzi to do szeregu konsekwencji:
- wzrost rotacji wśród najbardziej doświadczonych pracowników,
- utrata zgromadzonej wiedzy i doświadczenia procesowego,
- ciągłe koszty rekrutacji i szkolenia nowych pracowników,
- spadek stabilności operacyjnej w okresach szczytowych,
- obniżenie motywacji i długoterminowego zaangażowania pracowników.
W wielu nowoczesnych systemach operacyjnych na świecie doświadczeni pracownicy są traktowani jako aktywo strategiczne, ponieważ koszt utraty wiedzy i ponownego szkolenia znacznie przewyższa koszty utrzymania stabilnej kadry.
Istotnym elementem jest również organizacja środowiska pracy.
Efektywność procesów zależy nie tylko od pracowników, ale również od struktury przestrzeni i organizacji pracy. Chaotyczne rozmieszczenie stanowisk, ciągłe rozpraszanie pracowników, hałas, nieefektywne planowanie przestrzeni oraz brak dyscypliny operacyjnej bezpośrednio obniżają koncentrację, wydajność i jakość pracy.
W wielu międzynarodowych, wysoko efektywnych systemach przestrzeń pracy jest projektowana w sposób minimalizujący czynniki rozpraszające i zwiększający koncentrację oraz wydajność pracowników.
Moim zdaniem długoterminowy rozwój biznesu nie może opierać się wyłącznie na redukcji kosztów i elastyczności zatrudnienia. Zrównoważony wzrost wymaga równowagi pomiędzy efektywnością operacyjną a stabilnością pracowników.
Pracownicy, którzy przez lata zdobywają doświadczenie, wspierają procesy, szkolą nowych pracowników i zapewniają stabilność systemu, powinni być postrzegani nie jako zasób tymczasowy, lecz jako strategiczna inwestycja w stabilność i konkurencyjność firmy.
W przeciwnym razie doświadczeni pracownicy stopniowo przechodzą do firm konkurencyjnych, które oferują większą stabilność i możliwości rozwoju, a konkurencja otrzymuje już wyszkolonych pracowników bez ponoszenia kosztów ich przygotowania.
Nie jest to krytyka w tonie konfliktu. Jest to raczej próba przekazania obserwacji osoby, która wierzy, że silne systemy operacyjne buduje się poprzez stabilność, efektywne zarządzanie, dyscyplinę procesów oraz długoterminowe inwestowanie w ludzi.
Uważam, że feedback od pracowników bezpośrednio uczestniczących w procesach operacyjnych może być wartościowy w identyfikowaniu ryzyk strukturalnych, które nie zawsze są widoczne w standardowych raportach.
Na zakończenie chciałabym dodać, że tego typu obserwacje i opinie pracowników powinny być analizowane nie tylko na poziomie bezpośrednich przełożonych lub działu HR, ale również na poziomie struktur zarządzających odpowiedzialnych za strategię operacyjną.
Systemowa reakcja ze strony zarządu pokazuje nie tylko świadomość wewnętrznych procesów, ale również gotowość do rozwoju, transparentności i doskonalenia organizacji. Brak takiego poziomu feedbacku może prowadzić do sytuacji, w której istotne sygnały operacyjne pozostają bez odpowiedniego rozpatrzenia lub są rozwiązywane jedynie powierzchownie,