Zanim napiszesz anonimowy komentarz — pamiętaj, że po drugiej stronie jest człowiek
Coraz częściej można spotkać się z sytuacją, w której ktoś anonimowo komentuje wygląd drugiego człowieka — jego wagę, sposób ubierania się, fryzurę czy sposób bycia. Czasami w takich komentarzach pojawiają się również uwagi dotyczące prywatnych spraw, życia osobistego czy rzeczy, które nigdy nie powinny być przedmiotem publicznej oceny.
Warto jednak na chwilę się zatrzymać i zadać sobie jedno pytanie: po co to robimy?
Za każdym takim komentarzem stoi człowiek. Człowiek, który ma swoje problemy, radości, marzenia, doświadczenia i własną historię. Człowiek, który — tak samo jak każdy z nas — popełnia błędy i ma swoje niedoskonałości.
Nikt nie jest idealny.
Jedni mają kilka kilogramów więcej, inni mniej. Jedni ubierają się modnie, inni wybierają to, w czym czują się dobrze. Ktoś może mieć trudniejszy okres w życiu, ktoś może zmagać się z własnymi słabościami, a ktoś inny po prostu nie przejmuje się opinią otoczenia.
Czy to sprawia, że jest mniej wartościowym człowiekiem?
Oczywiście, że nie.
Smutne jest to, że tak łatwo zauważamy cudze niedoskonałości, a tak trudno dostrzec dobre cechy drugiego człowieka. Łatwiej napisać anonimowo coś przykrego o czyimś wyglądzie niż zauważyć, że ta sama osoba może być dobrym przyjacielem, pomocnym sąsiadem, wspaniałym rodzicem, uczciwym pracownikiem albo po prostu człowiekiem o dobrym sercu.
Wygląd nie definiuje wartości człowieka. Ubranie nie definiuje jego charakteru. Waga nie mówi nic o tym, jakim ktoś jest człowiekiem.
Szczególnie przykre jest pisanie takich rzeczy anonimowo. Łatwo jest schować się za ekranem telefonu czy komputera i napisać coś, czego prawdopodobnie nie miałoby się odwagi powiedzieć drugiej osobie prosto w twarz.
Anonimowość daje poczucie bezkarności, ale nie daje odwagi.
Człowiek naprawdę odważny potrafi stanąć przed drugim człowiekiem i powiedzieć mu, co myśli — przede wszystkim jednak potrafi zrobić to z szacunkiem. Natomiast obrażanie kogoś z ukrycia często więcej mówi o autorze komentarza niż o osobie, którą próbuje poniżyć.
Być może za takimi zachowaniami stoją własne kompleksy, frustracje albo potrzeba dowartościowania się kosztem kogoś innego. Ale czy naprawdę trzeba podnosić siebie, poniżając drugiego człowieka?
Każdy z nas ma coś, czego nie lubi w sobie. Każdy ma swoje błędy. Każdy ma gorsze dni. Każdy ma historię, której inni nie znają.
Dlatego zanim ocenimy kogoś po wyglądzie, warto przypomnieć sobie, że nie znamy całego jego życia.
Na szczęście takich osób jest u nas naprawdę niewiele — zaledwie kilka. Zdecydowana większość to ludzie wartościowi, życzliwi i potrafiący patrzeć na innych przez pryzmat ich charakteru, a nie wyglądu.
I właśnie tym osobom należą się słowa uznania.
Bo można być różnym. Można mieć inne poglądy, inny styl, inną sylwetkę, inne doświadczenia i inne problemy. Można popełniać błędy.
Ale każdy człowiek zasługuje na szacunek.
Zanim więc następnym razem napiszesz anonimowo coś o czyimś wyglądzie, ubraniu czy życiu prywatnym, zastanów się przez chwilę, czy chciałbyś przeczytać podobne słowa na swój temat.
Bo po drugiej stronie ekranu nie ma „grubego”, „brzydkiego”, „dziwnie ubranego” czy „innego”.
Po drugiej stronie jest człowiek.