Uber to symbol gospodarczego trendu, który podmywa wspólne bezpieczeństwo. W zamian za poczucie nowoczesności i iluzję lepszej usługi, osoby korzystające z Ubera nieświadomie sprzyjają rujnowaniu własnego państwa
Uber to symbol gospodarczego trendu, który podmywa wspólne bezpieczeństwo. W zamian za poczucie nowoczesności i iluzję lepszej usługi, osoby korzystające z Ubera nieświadomie sprzyjają rujnowaniu własnego państwa. Państwa, które oparte jest na współodpowiedzialności i solidarności społecznej. Filarów jakże wątłych w Polsce.
Uber to usługa oferowana od kilku lat w Stanach Zjednoczonych (z USA pochodzi firma, która model wymyśliła i wdrożyła w 2009 r.), w Europie Zachodniej i – od niedawna – także w Polsce. W największym skrócie, jedna z odmian tej usługi (UberPop) polega na tym, że łączy ona kierowców (właścicieli samochodów) z osobami, które chcą przejechać z punktu A do punktu B. Zarówno kierowca jak i potencjalny klient ma zainstalowaną na telefonie odpowiednią aplikację.
Korzystanie z Ubera jest bajecznie proste. Jako klienci zainteresowani przejazdem uruchamiamy aplikację. Ona wskazuje nam znajdujących się w pobliżu kierowców, którzy są gotowi nas przewieźć (i też mają odpowiednią wersję oprogramowania). Klikamy, wybieramy kierowcę i czekamy. Po zakończeniu przejazdu nie płacimy gotówką. Aplikacja ściągnie należność z naszej karty kredytowej.
Prawie jak w zwyczajnej korporacji taxi. Z kilkoma bardzo, ale to bardzo, istotnymi wyjątkami.
Po pierwsze, osoby świadczące usługę przewozu nie płacą podatku, który zgodnie z prawem (obowiązującym prawem!) jest należny. Inaczej niż taksówkarze, kierowcy Ubera nie mają w swoim samochodzie kasy fiskalnej.
Po drugie, usługę świadczą przypadkowe osoby. Zazwyczaj nie posiadają zawodowego prawa jazdy (takiego, które w cywilizowanych krajach jest wymagane wobec osób zawodowo przewożących pasażerów). Dalej, nie przechodzą rygorystycz
