Jak śpiewała w latach mojego dzieciństwa pewna wielka poetka i piosenkarka Natalia Oreiro: Cambio Dolor - "Pero sé que moriría si me quedo en la mitad" (Ale wiem, że umarłabym gdybym utknęła na środku [tej] drogi" - tłumaczenie za tekstowo pe-el)
I tak samo jest ze Stejtem - umarłabym gdybym utknęła na środki tej drogi, pod masztem tonącego okrętu. Chociaż w sumie czy okręt tonie? Nie, Kochani, nie tonie. Ta tratwa jest niezatapialna a jej wyporność nieskończona. Wiceprezydenty dmą na townhallach wiatrem propagandy w żagle naszych nadgodzin (dla oficerow bezplatnych!) i jakoś to się kręci.
Przepracowałam tu 7 lat (nie zapomnę ich nigdy) i chociaż pierwsze trzy czy cztery upłynęły w harmonii work life balancu, ciekawych taskow i przyjacielski kaw, to pozostały czas tu spedzony przyprawil mnie o bezsennosc, depresje i ogolne zniechecenie do swiata.
Nawet dzwiek nowej maszyny do kawy ani bilety do muzeum Najwiekszego w Historii Polaka w miescie na drugim koncu kraju zakupione za punkty w kafeterii my benefit nie były w stanie zrekompensować mi strat jakie poniosl moj delikatny system nerwowy.
Czy mozna ustawicznie dawac dwa razy wiecej pracy jak ludzi jest dwa razy mniej a systemy dziala 3 razy wolniej? Z moich obliczen wynika, ze nie mozna. Ze jest to nie tylko nieetyczne, ale rowniez nieefektywne. Ale jestem madrzejsza niz moje obliczenia i dochodze do wniosku ze musi to byc przemyslana diaboliczna strategia zaciskania pasa na naszych chudych polskich brzuchach.
Niedawno mialam sen - snilo mi sie, ze jest 2035, ja mam 50 lat i State Street wyplaca mi pensje w punktach maj benefitu a je potem sprzedaje sama sobie na allegro w zamian za karte podarunkowa do empiku, zeby kupic chleb na wigilię. W miedzyczasie wysylam pilnego maila do Custo, ale z powodu wczesniejszych kalowych incydentow w naszym departamencie nalozyli na nas dodatkowe kontrole w postacie 16 eyes check, wiec czekam az 8 osoba da mojemu mailowi appoval - w zespole jest tylko 7 osob, z czego dwie poszly na L4 od psychiatry. Obudzilam sie spocona jak biskup Wesolowski wiadomo kiedy i wiadomo gdzie :(
Tak na powaznie, to ludzie byli super, ale tylko do czasu, pozniej nadmiar pracy i fatalna organizacja roboty spowodowaly wykruszenie ludzi i zla atmosfere. Mam poczucie, ze kryzys jest gleboki i mlodym osobom nie polecam zostawac tu dluzej niz 2 lata.
Nie nauczycie sie finansow, z duzym prawdopodobienstwem nie zrobicie kariery w bankowosci. Polski oddzial jest tu po to, zeby bylo szybko i tanio i jakkolwiek banalnie to nie zabrzmi - naprawde pracownik jest tylko numerem. W teamach czesto nie ma nawet warunkow, zeby wykonywac swoje zadania poprawnie a nawet najbardziej pragmatyczne i cyniczne osoby po latach fuszery nie czuja sie sami ze soba ok.
Tak to tu tylko zostawie.
