Pracowałem jako kierowca autobusu na okresie próbnym (3 miesiące). Proces rekrutacji w MPK Częstochowa oceniam pozytywnie. Na ofertę pracy natrafiłem na oficjalnej stronie spółki. CV wysłałem mailem, a już w następnym tygodniu zostałem zaproszony na rozmowę kwalifikacyjną. Spotkanie z Panią Dyrektor przebiegło rzeczowo – wszystkie warunki pracy zostały jasno i szczegółowo przedstawione. W tym samym tygodniu zostałem skierowany na badania kierowcy w przychodni Klara na Północy. Cały komplet badań udało się wykonać w niecałe 3 godziny, co świadczy o dobrej organizacji placówki.
Szkolenie BHP odbywało się z trzema innymi nowymi kierowcami – całość trwała około 4 godzin i obejmowała wypełnienie formalności. Wszystko zostało dobrze wytłumaczone. Przez pierwsze dwa tygodnie jeździłem z patronem, a następnie przystąpiłem do egzaminu u kierownika. Egzamin obejmował pytania dotyczące codziennej pracy kierowcy i praktyczne zadania, takie jak wypełnienie karty drogowej.
Kadra zarządzająca i pracownicy ogólnie są życzliwi. Kierownik jest sympatyczny, chociaż mało otwarty na zmiany. Nie ma realnych szans na awans – jedyną alternatywą dla stanowiska kierowcy jest funkcja tankowacza. Dyspozytorzy w większości są pomocni, choć zdarza się wyjątek w postaci osoby nieprzyjemnej.
Praca kierowcy autobusu miejskiego ma swoją specyfikę. Zmiany są zazwyczaj w systemie porannym (4:00–13:00/14:00) i popołudniowym (13:00/14:00–23:00/24:00). Trudne bywa wczesne wstawanie, ale to część zawodu. W razie spóźnienia atmosfera jest raczej bezstresowa – uruchamiana jest tzw. rezerwa. Jeździ się praktycznie na każdej linii, choć czasem, kilka dni z rzędu można mieć przydzielone te same trasy. Znajomość miasta bardzo się przydaje, zwłaszcza na rezerwie. Czasami wyjazdy ograniczają się do godzin szczytu (np. 4:00–9:00 lub 13:00–17:00).
Sprzedaż biletów w autobusie to dodatkowe obciążenie – nie tylko dekoncentruje, ale też dodatek za to jest symboliczny, a rozliczanie utargu to dodatkowa odpowiedzialność.
Na przystankach końcowych przerwy są długie – nawet 30–40 minut, co pozwala na odpoczynek. Niestety, największym mankamentem jest wynagrodzenie. Jako osoba bez stażu i doświadczenia za 162 godziny pracy otrzymałem 3700 zł netto (wraz z premiami i dodatkami), a za 192 godziny – 4300 zł. Jak na odpowiedzialność, stres i wymogi tego zawodu, są to kwoty niewspółmierne do wysiłku.
Początkujący kierowcy dostają autobusy w najgorszym stanie – zdarzają się pojazdy ze słabymi hamulcami czy luzami w układzie kierowniczym. Mimo obecności stacji diagnostycznej na zajezdni, wiele usterek nie jest naprawianych na czas. Książka usterek pojazdu istnieje, ale wpisy często są ignorowane lub uznawane za „do naprawy w późniejszym terminie”, który nigdy nie nadchodzi. Najlepsze autobusy (Solarisy i MANy) są przypisane stałym, doświadczonym kierowcom.
Relacje w pracy bywają napięte – trzeba uważać, z kim się rozmawia. Są osoby życzliwe, ale także takie, które mogą donosić przełożonym. Mistrz na zajezdni jest wyjątkowo nieprzyjemny – niechętny do pomocy, często reaguje krzykiem i pretensjami.
Związków zawodowych w praktyce nie można traktować jako wsparcia – ich przedstawiciele są powiązani z kierownictwem. Brakuje benefitów takich jak karta sportowa czy prywatna opieka medyczna. Dobrze chociaż, że czasem zdarza się organizowanie imprez integracyjnych.
Dużym problemem jest zajezdnia – wygląda jak cmentarzysko niesprawnych pojazdów, które tylko utrudniają poranne znalezienie sprawnego autobusu. Parking przed zajezdnią również pozostawia wiele do życzenia – brakuje miejsc, a mimo wielokrotnych próśb, nie wprowadzono żadnych rozwiązań typu szlaban.