Co do pracy w ME – kiedyś była to firma, z którą można było się utożsamiać. Dziś to przykład, jak w imię źle rozumianej „optymalizacji” można zniszczyć coś, co realnie działało.
Ktoś na górze wpadł na pomysł, że zrównoważony grafik to przeżytek. Efekt? Pracownicy mają pracować tyle, ile wynosi liczba dni roboczych w miesiącu, mimo że sklepy w większych miastach są otwarte po 11 godzin. Dawny system 11-godzinny był wymagający, ale przynajmniej uczciwy i przewidywalny. Dziś mamy 5–6-godzinne zmiany, chaos organizacyjny i permanentny brak ludzi na salonie.
Na 1300 m² potrafią zostać trzy osoby. Trzy. I to ma być standard firmy aspirującej do miana lidera rynku?
Wymagania są jak w salonie Bugatti w Dubaju – obsługa premium, realizacja wygórowanych targetów, pełna dyspozycyjność. Wynagrodzenie? Zupełnie nieadekwatne do oczekiwań i odpowiedzialności. Coraz częściej słyszy się, że w dyskontach można zarobić więcej, przy mniejszej presji i bardziej stabilnym grafiku. To mówi samo za siebie.
Premia? W teorii istnieje. W praktyce to konkurs z zaporowymi warunkami. Od września nieustanna presja i harówka, żeby „może” coś wypracować. Nie wyrobisz parametrów – dostajesz 300 zł w bonach. To nie jest system motywacyjny. To jest policzek dla ludzi, którzy realnie generują przychód firmy.
Zarządzanie? Zmiana kierownika w połowie miesiąca, bo „nie dowozi” – w porządku, odpowiedzialność musi być. Ale sprowadzanie kierownika z innego sklepu oddalonego o 60 km, opłacanie delegacji, paliwa i kosztów przez kilka miesięcy, a jednocześnie wysyłanie naszych pracowników do jego sklepu, bo tam brakuje ludzi? To nie jest strategia. To jest chaos i przykład niegospodarności.
Na lepszy grafik – nie ma zgody.
Na realną premię – nie ma budżetu.
Na wsparcie zespołu – nie ma możliwości.
Ale na wielomiesięczne delegacje pieniądze się znajdują.
Firma, która jeszcze niedawno dawała poczucie stabilności i przynależności, zmienia się w bezduszną korporację oderwaną od rzeczywistości salonu sprzedaży. Ludzie przestają czuć, że są wartością – zaczynają czuć, że są kosztem, który trzeba maksymalnie wycisnąć.
I w tym wszystkim zarząd chwali się 5. miejscem w Forbesie. Tylko warto sobie zadać pytanie: kto na to miejsce zapracował? Slajdy w PowerPoincie czy ludzie na salonach, którzy każdego dnia sprzedają, tłumaczą się z wyników i pracują w permanentnym niedoborze kadrowym?
Można być wysoko w rankingach.
Można wyglądać dobrze w raportach.
Ale jeśli fundament – pracownicy – jest systematycznie osłabiany, to prędzej czy później wszystko zacznie się sypać.
Rotacja już rośnie. Doświadczeni ludzie odchodzą. A kiedy zabraknie tych, którzy realnie budowali wynik, może wtedy ktoś zrozumie, że prawdziwą wartością firmy nie są tabelki, tylko ludzie.
