Mój poród w tym szpitalu trwał 40 godzin. Zostałam przyjęta w niedzielę 15 lutego wieczorem, a urodziłam dopiero 17 lutego o 12:24. Przez kilkadziesiąt godzin miałam regularne, bardzo bolesne skurcze co 3-6min. Byłam skrajnie wyczerpana fizycznie i psychicznie, a mimo to wielokrotnie słyszałam że nie ma wskazań medycznych do przyspieszenia porodu.
NAJGORSZE WSPOMNIENIA mam z oddziału patologii ciąży, szczególnie z nocnej zmiany z 16 na 17 lutego. Jedna z położnych była skrajnie nieempatyczna. Gdy w bólu dzwoniłam przyciskiem, przychodziła za każdym razem, ale za trzecim razem powiedziała że mam już nie dzwonić bo już więcej razy nie przyjdzie, bo wie że mnie boli. To słowa, których żadna rodząca kobieta nie powinna usłyszeć!
Kiedy w końcu miałam zostać przeniesiona na porodówkę, byłam tak wycieńczona, że ledwo stałam na nogach. Gdy zobaczyłam wózek inwalidzki, ucieszyłam się, myśląc że zostane nim przewieziona. Okazało się jednak, że wózek był przeznaczony wyłącznie na moje rzeczy!!! a ja dostałam polecenie, aby przejść przez korytarz o własnych siłach (a raczej resztce sił) tzymając się poręczy i zatrzymując podczas skurczów. Mija już ponad trzeci miesiąc a ja dalej nie potrafie zrozumieć jak można wymagać czegoś takiego od kobiety, która kilkadziesiąt godzin rodzi i jest na granicy wytrzymałości. Po całym wyczerpującym porodzie, mimo że zależało mi na porodzie naturalnym, zakończył się on cesarskim cięciem.
Jedynym jasnym punktem całego pobytu była położna z porodówki - Pani Karina. To anioł w położniczym fartuchu. Ciepła, empatyczna, wspierająca i obecna wtedy, kiedy najbardziej tego potrzebowałam. Dala i ogromne wsparcie i do końca życia będę ją wspominać z wdzięcznością.
Niestety także oddział noworodkowy pozostawił we mnie ogromny żal. Mój synek spędził pierwszą noc w inkubatorze, a ja po cesarskim cięciu nie miałam jeszcze pełnego czucia w nogach. Byłam przerażona, smutna i pełna obaw o swoje dziecko. W pewnym momencie jedna ze starszych położnych powiedziała przy mnie "O to ta pani, co nie ma dziecka". Kiedy zapytałam, czy z moim synkiem wszystko w porządku usłyszałam odpowiedź : "Jakby było w porządku, to byłby tu z panią". TAKICH SŁÓW NIE MÓWI SIĘ KOBIECIE ŚWIEŻO PO PORODZIE!!!! Która i tak przeżywa ogromny stres i cierpi z powodu rozłąki z własnym dzieckiem. To był jeden z tych momentów, których nie da się poporstu zapomnieć.
Szpital jest bardzo często polecany i zachwalany, dlatego zdecydowałam się rodzić właśnie tutaj. Niestety dziś żałuję tej decyzji. Mam po porodzie bardzo trudne wspomnienia i gdybym miała rodzić ponownie, nie wybrałabym tego miejsca drugi raz. Szczególnie przestrzegam przed oddziałem patologii ciąży!
Na szczęście dziś mogę powiedzieć, że z moim synkiem jest wszystko dobrze. Jest zdrowy i to jest dla mnie najważniejsze. Jednak mimo tego nie potrafię zapomnieć sposobu, w jaki zostałam potraktowana w najtrudniejszym momencie swojego życia..
Jest mi naprawdę bardzo przykro, że moje doświadczenie z porodu wyglądało w ten sposób. Mam nadzieję, że zachowanie położnej z nocnej zmiany na oddziale patologii ciąży zostanie zauważone i przynajmniej upomniane, aby inne kobiety nie musiały przechodzić przez podobne sytuacje. Empatia, szacunek i wsparcie wobec rodzącej kobiety powinny być standardem, a nie wyjątkiem.
