Przyjmowani są tu naprawdę dobrzy ludzie, z dobrym serduszkiem, ale jednocześnie z niskim poczuciem własnej wartości. Niestety boją się stąd zwalniać, bo boją się, że nie dostaną szybko nowej pracy. Często mają rodziny na utrzymaniu. A z drugiej strony w ciągu tygodnia (6 dni pracy w tygodniu) tak zostają wytyrani, że nie mają siły myśleć ani działać z nową pracą. Mają jednak nadzieję, że coś może kiedyś zmieni sią na lepsze. Ze strony szefostwa brak poszanowania dla pracownika jako człowieka, godzin pracy (naciskają na pracę jak dla siebie 24h/dobę), czy czasu prywatnego (smsy nawet w nocy, zmiany godzin pracy w ostatniej chwili, czy informacją, że dziś masz wolne jednak), nadgodziny i brak możliwości brania urlopu (a na pewno nie wtedy kiedy tego potrzebujesz) to standard.
