Żyła sobie kiedyś Mrówka. Jej największą pasją była praca.
Każdego ranka, gdy tylko wschodziło słońce, brała się do roboty — radosna, pełna energii, niestrudzona. Jej pracowitość nie miała granic.
Pewnego dnia obok przeleciał Trzmiel. Długo przyglądał się szczęśliwej Mrówce, która harowała bez wytchnienia, i pomyślał: „To niemożliwe, żeby robiła to tak po prostu. Trzeba to jakoś zorganizować!”.
Założył więc „firmę” i ogłosił się jej prezesem.
A Mrówka dalej pracowała. I nawet całkiem dobrze jej szło. Ale Trzmiel doszedł do wniosku, że potrzebny jest nadzór. Tak pojawił się Nadzorca — Żuk Gnojownik.
Od tej pory praca Mrówki była już „pod kontrolą”. Żuk zmusił ją, by codziennie pisała raporty. I tak, oprócz swojej roboty, musiała jeszcze wypełniać sterty papierów.
Kiedy raportów zrobiło się za dużo, zatrudniono Sekretarkę — Pajączkę. Ona sortowała dokumenty i odbierała telefony. A Mrówka dalej pracowała… i pracowała.
Widząc rosnące stosy papierów, Trzmiel zapragnął jeszcze więcej: prognoz, analiz, wyliczeń. Do Żuka przydzielono więc asystenta — Karalucha. Kupiono komputer, kolorową drukarkę, całą biurową machinę.
Wtedy jednak z Mrówki uleciało dawne natchnienie. Coraz rzadziej nuciła swoje piosenki, a zamiast uśmiechu na twarzy pojawiło się zmęczenie i irytacja.
Trzmiel uznał, że trzeba iść dalej. Na miejscu, gdzie niegdyś pracowała szczęśliwa Mrówka, powstał cały Departament. Na jego czele postawiono Konika Polnego. Ten od razu urządził sobie przestronny gabinet z nowymi meblami i nowoczesnym sprzętem.
Nowemu szefowi potrzebny był zastępca — do strategii i planowania budżetu. A tymczasem w departamencie wciąż pracowała Mrówka: pilna, lecz już nie tak radosna i pełna zapału.
W końcu Trzmiel zajrzał do liczb i stwierdził, że dział z Mrówką nie daje już takich efektów jak dawniej.
Aby rozwikłać sprawę, sprowadzono Mądrą Sowę. Ta przez trzy miesiące analizowała sytuację, liczyła i w końcu ogłosiła wyrok:
— Macie za dużo pracowników!
Trzeba ciąć etaty. I pierwszą osobą na liście do zwolnienia okazała się… Mrówka. Bo ostatnio była ze wszystkiego niezadowolona.Żyła sobie kiedyś Mrówka. Jej największą pasją była praca.
Każdego ranka, gdy tylko wschodziło słońce, brała się do roboty — radosna, pełna energii, niestrudzona. Jej pracowitość nie miała granic.
Pewnego dnia obok przeleciał Trzmiel. Długo przyglądał się szczęśliwej Mrówce, która harowała bez wytchnienia, i pomyślał: „To niemożliwe, żeby robiła to tak po prostu. Trzeba to jakoś zorganizować!”.
Założył więc „firmę” i ogłosił się jej prezesem.
A Mrówka dalej pracowała. I nawet całkiem dobrze jej szło. Ale Trzmiel doszedł do wniosku, że potrzebny jest nadzór. Tak pojawił się Nadzorca — Żuk Gnojownik.
Od tej pory praca Mrówki była już „pod kontrolą”. Żuk zmusił ją, by codziennie pisała raporty. I tak, oprócz swojej roboty, musiała jeszcze wypełniać sterty papierów.
Kiedy raportów zrobiło się za dużo, zatrudniono Sekretarkę — Pajączkę. Ona sortowała dokumenty i odbierała telefony. A Mrówka dalej pracowała… i pracowała.
Widząc rosnące stosy papierów, Trzmiel zapragnął jeszcze więcej: prognoz, analiz, wyliczeń. Do Żuka przydzielono więc asystenta — Karalucha. Kupiono komputer, kolorową drukarkę, całą biurową machinę.
Wtedy jednak z Mrówki uleciało dawne natchnienie. Coraz rzadziej nuciła swoje piosenki, a zamiast uśmiechu na twarzy pojawiło się zmęczenie i irytacja.
Trzmiel uznał, że trzeba iść dalej. Na miejscu, gdzie niegdyś pracowała szczęśliwa Mrówka, powstał cały Departament. Na jego czele postawiono Konika Polnego. Ten od razu urządził sobie przestronny gabinet z nowymi meblami i nowoczesnym sprzętem.
Nowemu szefowi potrzebny był zastępca — do strategii i planowania budżetu. A tymczasem w departamencie wciąż pracowała Mrówka: pilna, lecz już nie tak radosna i pełna zapału.
W końcu Trzmiel zajrzał do liczb i stwierdził, że dział z Mrówką nie daje już takich efektów jak dawniej.
Aby rozwikłać sprawę, sprowadzono Mądrą Sowę. Ta przez trzy miesiące analizowała sytuację, liczyła i w końcu ogłosiła wyrok:
— Macie za dużo pracowników!
Trzeba ciąć etaty. I pierwszą osobą na liście do zwolnienia okazała się… Mrówka. Bo ostatnio była ze wszystkiego niezadowolona.