„Rozmowa kwalifikacyjna” to porażka. Jak można poważnie traktować pseudo prezesa, który na spotkanie przychodzi w rozpiętej koszuli i z łańcuchem na szyi – od razu stracił w moich oczach cały szacunek, a nawet nie stracił tylko nigdy nie zyskał.
Praca wygląda tak, że wszystkie koszty działalności firmy są przerzucane na tak zwanych pracowników – to pracownik ponosi koszty telefonów (i na dodatek ma korzystać z prywatnego numeru), dojazdów, paliwa i wszelkich innych a jak się uda coś sprzedać to wielmożny pan podzieli się zyskiem i to tak małym procentem zysku, że szkoda czasu na taką „pracę”.
Warunki zatrudnienia omawiane bardzo oględnie i naokoło tematu aby tylko nic więcej nie powiedzieć, po okresie próbnym umowa o współpracę (i tu dochodzą kolejne koszty – ZUS, ewentualny VAT, podatki, koszty księgowej jeśli się samemu nie potrafi rozliczać firmy) a na okresie próbnym to się nie dowiedziałam na jakich zasadach prawnych to się odbywa pomimo kilkakrotnie zadawanego tego pytania przez różne osoby.
Przed okresem próbnym trzeba przejść dwudniowe szkolenie, które pomoże nam sprzedawać kursy, z opowieści właściciela wynikało, że tematyka szkolenia będzie żenująca. W necie przeczytałam, że to szkolenie jest płatne, nie wiem nie dotarłam do tego momentu.
Na pytanie o możliwość konsultacji umowy z prawnikiem pan prezesik cicho coś burknął i nie wracał do tematu.
W końcu stwierdziłam, że szkoda czasu na dalsze rozmowy z nimi i wyszłam ze spotkania.
Na szczęście jestem w takiej sytuacji, że mogę sobie pozwolić na rezygnację z pracy w czymś takim ale gdybym nie miała wyjścia to wolałabym każdą inną pracę np. sprzątaczka, grabienie liści itp.
Reasumując jeśli ma się chwilę wolnego czasu i chce się zobaczyć jak się szuka naiwnych to można udać się na spotkanie w celach obserwacyjnych ;)
