Pracowałem nie polecam
23.09.2026 09:06
Przepracowałem w tej spółce kilka lat i z pełną odpowiedzialnością za własne doświadczenia mogę powiedzieć: gdybym dzisiaj miał podjąć decyzję, czy tam pracować, odpowiedź byłaby zdecydowanie NIE.
To miejsce bardzo szybko potrafi zweryfikować, ile naprawdę warte są hasła o „nowoczesnym zarządzaniu”, „partnerskiej współpracy” i „korporacyjnych standardach”. W moim odczuciu za ładnym wizerunkiem często kryje się stary sposób zarządzania: nacisk, podporządkowanie, szukanie winnych i oczekiwanie, że wszystko będzie dokładnie tak, jak chce góra.
Zarząd sprawiał na mnie wrażenie grupy ludzi przekonanych, że ich zdanie jest zawsze najważniejsze. Próba przedstawienia innego punktu widzenia potrafiła kończyć się presją albo bardzo wyraźnym sygnałem, że lepiej się nie wychylać. Konstruktywna dyskusja? W teorii brzmi pięknie. W praktyce moje doświadczenia były zupełnie inne.
Szczególnie źle oceniam sposób traktowania części pracowników. Widziałem sytuacje, które odbierałem jako poniżające, wywieranie presji czy zastraszanie. Problemy, które pracownicy odbierali jako mobbingowe, w mojej ocenie nie zawsze były traktowane z należytą powagą. Tym bardziej trudno zaakceptować sytuacje, w których osoby wcześniej kojarzone z poważnymi problemami interpersonalnymi nadal zajmowały wysokie stanowiska.
Jeżeli chodzi o kobiety, również mam bardzo złe wspomnienia. Niektóre komentarze i sposób oceniania kobiet odbierałem jako przedmiotowe i zwyczajnie nie na miejscu w profesjonalnym środowisku. Jeżeli ktoś uważa, że wartość kobiety w pracy można sprowadzać do wyglądu, ubioru czy tego, jak prezentuje się w szpilkach, to zdecydowanie nie jest standard, którego oczekiwałbym od nowoczesnej organizacji.
Kolejna rzecz to obsadzanie stanowisk. Z perspektywy pracownika można było odnieść wrażenie, że znajomości i prywatne relacje mają zbyt duże znaczenie. „Swoi”, znajomi, koleżanki czy osoby wcześniej świadczące prywatne usługi — takie sytuacje budowały we mnie przekonanie, że nie zawsze liczą się wyłącznie kompetencje. Oczywiście to moja ocena wynikająca z obserwacji, ale trudno było nie zadawać sobie takich pytań.
Dyrektorzy w zakładach? Formalnie są. Realnie — moje doświadczenie pokazało mi, że ich możliwości podejmowania decyzji bywają bardzo ograniczone. W wielu sytuacjach wyglądało to tak, jakby odpowiedzialność była na dole, a rzeczywista decyzyjność zupełnie gdzie indziej.
Najbardziej absurdalne było dla mnie ciągłe szukanie winnego. Zamiast spokojnie przeanalizować problem i znaleźć rozwiązanie, często miałem wrażenie, że najważniejsze jest wskazanie osoby, na którą można przerzucić odpowiedzialność. Taka atmosfera powoduje, że ludzie zaczynają pilnować przede wszystkim własnych pleców, zamiast faktycznie pracować nad rozwiązaniem problemu.
A jeśli ktoś odważy się powiedzieć głośno, że coś jest nie tak, może szybko przekonać się, jak wygląda „partnerskie podejście”. W moim przypadku powstało poczucie, że po wejściu w konflikt z niewłaściwą osobą człowiek może zostać uznany za niewygodnego. Od tego momentu zamiast rozmowy zaczyna się presja i szukanie sposobu, żeby taką osobę odsunąć.
To wszystko jest dla mnie szczególnie rozczarowujące, ponieważ spółka najwyraźniej chce funkcjonować jak nowoczesne korpo, ale nowoczesna firma to nie tylko procedury, garnitury, stanowiska i wielkie hasła. To przede wszystkim sposób traktowania ludzi. A właśnie z tym, według moich doświadczeń, był największy problem.
Podsumowując: kilka lat pracy wystarczyło mi, żeby wiedzieć, że nie chcę do tego miejsca wracać. Za dużo presji, za mało normalnej rozmowy. Za dużo szukania winnych, za mało szukania rozwiązań. Za dużo zarządzania przez nacisk, za mało szacunku do ludzi.
Jeżeli ktoś rozważa podjęcie tam pracy, radzę bardzo dokładnie sprawdzić, jak naprawdę wygląda codzienność pracowników, a nie sugerować się wyłącznie oficjalnym wizerunkiem firmy. Ja swoje doświadczenia już mam i drugi raz nie popełniłbym tego samego wyboru.