Szczęśliwa
05.07.2022 01:40
Po latach pracy rozstałam się z firmą z wielkim żalem. Można by napisać książkę o tym jak traktowani są pracownicy i na co mogą sobie pozwalać MR. Kierownikiem byłam półtorej roku, dłużej nie dałam rady, bo nie mogłam już wytrzymać psychicznie, co wpłynęło też na rozpoczęcie regularnych wizyt u psychiatry i psychoterapeuty. Jak wiele osób zauważyło MR mają swoich pupilków, ja niestety do nich nie należałam. Mimo wypełniania wszelkich obowiązków, obsługi klienta, stworzenia współpracującego zespołu, który uwielbiają klienci, byłam tą ofiarą, na której można się wyżywać. Przykładów na nierówne traktowanie mnie wobec innych kierowniczek jest mnóstwo. Za nawyki moich poprzedniczek ja obrywałam, a gdy mówiłam, że tak robiła już poprzednia kierowniczka (9 godzinne zmiany w grafiku) słyszałam odpowiedzi, że nie zauważyłem. Prosiłam półtorej roku o sprawdzenie uszkodzonego art-papu, nie było na to czasu, gdy przyszła nowa kiero czas się znalazł. Prosiłam półtorej roku o drukarkę, byłam odsuwana do informatyków, drukarki ostatecznie nie dostałam. Moja zastępczyni w ciągu pierwszego miesiąca drukarkę dostała. Pracowałam w jednym z lepiej prosperujących sklepów w regionie, pochwał prawie żadnych, raz na czas mail, że ładny weekend, ale gdy raz coś było gorzej od razu ochrzan, argumenty, że nie nie mam kontroli nad zespołem, bo mam 3 dni wolnego w grafiku, w tym niedziela niehandlowa, że nie ma mnie w pracy, mimo to jakimś cudem wyrabiam etat, że moi pracownicy nie obsługują klientów w momencie, gdy drzwi od zaplecza były otwarte a naprzeciwko nich jeden z pracowników kompleksowo obsługiwał klientkę. Podczas pandemii nie przedłużanie umów, obcinanie etatów, pracowaliśmy po 6-7 godzin samemu na zmianie. Przy dużym sklepie byliśmy zmuszeni do tego, aby zamykać sklep by móc zjeść w spokoju posiłek, musieliśmy się tłumaczyć klientom, że musimy skorzystać z toalety. Gdy wszystko się skończyło brak rąk do pracy coraz bardziej odczuwalny, harowaliśmy jak roboty a i tak dostawaliśmy non stop ochrzan, a z pracy wychodziliśmy zamiatając językiem po ziemi. Kilka miesięcy prosiłam o kolejnego pracownika. Regułą stało się zatrudnienie nowych osob na 3/4. Gdy nie wyrabialiśmy się z obowiązkami, bo było nas za mało a klientów sporo słyszałam odpowiedź, że to kwestia organizacji i umiejętnego ułożenia grafiku. Ja się pytam jakiej organizacji skoro nie miałam wystarczającej ilości osób do ułożenia grafiku. Przez długi czas godzin wystarczało na jedną osobę na otwarcie a druga na zamknięcie. Wizyty MR wywoływały u mnie ból brzucha, stres, bo zawsze było coś nie tak. W moim sklepie kazał ściągnąć szerokie półki i zakazał ich używania, pozostałe księgarnie wciąż ich używają, gdy zastąpiła mnie nowa kiero półki mogły wrócić do użytku. W tej firmie pozwala się na wiele pracownikom z długim stażem i nikt nie słucha szeregowych pracowników w sklepach. Stałam murem za moim zespołem, to świetni ludzie, z którymi żal było mi się rozstawać, ale każdy dzień w pracy był coraz bardziej męczący a antypatia MR do mnie coraz bardziej wzrastała z nie wiadomo jakich powodów. Podejrzewam, że byłam jedyną kierowniczką, która poruszała tylko i wyłącznie sprawy służbowe, nigdy nie wchodziłam w prywatę, ponieważ mnie to nie interesowało, nigdy nie plotkowałam do niego o moim zespole, mówiłam kto dobrze a kto źle pracuje, tylko konkrety. Firma chyba nie wie, że ten sposób zarządzania umarł w latach 90. Proszę przyjechać na cały dzień i zebrać opinie klientów. Od pracowników oczekuje się, że zawsze będą mogli zostawać na nadgodziny i nie ważne, czy mogą tylko proszę powiedzieć temu i temu że ma zostać dłużej, wg kodeksu pracy nie jest to jego obowiązkiem. Brak szkoleń nowych kiero. Większość musiałam uczyć się sama pytając innych, po prostu siadaj i rób swoje nieważne czy umiesz. Absurdem też jest oczekiwanie, że kierownik nawet w czasie wolnym jest pod tel i mailem służbowym. W takim razie może trzeba zmienić formę zatrudnienia kierowników, tak aby oczekiwać od nich, że nawet w czasie wolnym będą w pracy. Cóż początki kilka lat temu były przyjemne gdy pracowało się dobrze, bo była wystarczająca ilość pracowników i nie było tak absurdalnych wymagań, miało się siłę po pracy również na swoje własne życie. Od tamtej pory wiele się zmieniło, sporo osób odnosi wrażenie, że robi się drugi Matras i raczej nic dobrego z tego nie będzie, jeśli firma nie zacznie dbać o dobrych pracowników z długim stażem. Niestety chyba do tego nie dojdzie jeśli wciąż te same osoby będą na tych samych stołkach. Decyzja o zwolnieniu się była nagła, myślałam o zmianie pracy od jakiegoś czasu, ale bez pośpiechu, jedna rozmowa z regionalnym, gdy prawie na mnie krzyczał, po której się rozpłakałam i siedziałam ze ściśniętym żołądkiem na papierosie zaważyła na szybkim złożeniu wypowiedzenia. Była to najlepsza decyzja w moim życiu, to już nie mój cyrk, już nie muszę wymyślać jak ułożyć kolejne chińskie pierdoły. Tu nikt o was nie zadba, chyba że wyposażycie się w sporą ilość wazeliny.