Opinie o s.c. Johnson Polska Gorzów Wielkopolski

GoWork nie weryfikuje opinii przed publikacją...

Opinie(1847)

Praca i zarobki

Kontakt i przychody

Aktualne oferty pracy w pobliskich miastach

Opinie o firmach w pobliskich miastach

Beatka

16.05.2015 14:49

Inne

Wśród cech typowych dla związku idealnego z całą pewnością znajdzie się zaangażowanie i pomoc partnera w wykonywanie codziennych, domowych obowiązków. Paradoksalnie im bardziej mężczyzna weźmie sobie do serca, a co gorsza wcieli w życie sugestie ukochanej, zamiast zyskać może stracić. Zdaniem badaczy taki "zniewieściały" mężczyzna nie tylko traci testosteron, ale przestaje być atrakcyjny. Czy tęsknota za "prawdziwą męskością" (mimo deklaracji o wyższości subtelnego stosunku seksualny, panie bardziej podniecał tzw. ostry seks z mężczyzną w typie macho) zniszczy tak długo zdobywaną kobiecą niezależność? Równouprawnienie znaczy rozwód Nie ma przesady w tym stwierdzeniu. Badania przeprowadzone przez dr Thomasa Hansena, psychologa z Norweskiego Instytutu Badań Socjologicznych pokazują, że małżeństwa odbiegające od tradycyjnego podziału zajęć rozwodzą się znacznie częściej. Prawdopodobieństwo rozpadu w takich związkach wzrasta aż o 50 proc. Dlaczego tak się dzieje? Teorii jest równie wiele, jak tworzących je osób. Jedna z nich mówi, dziś kobieta nie potrzebuje już mężczyzny do tego by móc się utrzymać, dziś robi to sama. Sprzątanie, albo seks Część badaczy zauważa, że mężczyźni, którzy wymigują się od domowych obowiązków i nie pomagają wcale nie znajdują się w lepszej sytuacji. Powstałe na tym polu konflikty (z przeprowadzonych 2013r. badań przez CBOS tylko 27proc. pań uważa, że rozkład prac domowy jest równy) i nieporozumienia sprawiają, że nie mogą się pochwalić udanym seksem, ani poczuciem, że obie strony są zaspokojone. Niestety w drugą stronę nie jest lepiej. Socjolodzy z Center for Advanced Studies in the Social Sciences w Madrycie oraz z Uniwersytetu w Waszyngtonie pokazują, że męskie zaangażowanie w domowe sprawy w żaden sposób nie przekłada się na częstotliwość zabaw w sypialni. Pary, które postawiły na związek "nowoczesny" kochały się niemal 2 razy rzadziej, niż te pozostające w "tradycyjnym" układzie. Niezależnie od grupy panie deklarowały bardzo podobne zadowolenie z seksu, wykluczając tym samym zmuszanie czy seks wynikający z poczucia obowiązku. W badaniu wzięło udział blisko 5 tysięcy par. Taki stan rzeczy potwierdzają również polskie badania. Z obserwacji dr Joanny Roszak, psychologa ze Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej jednoznacznie wynika, że mężczyźni udzielający się w domu są znacznie gorzej oceniani (patrz mniej atrakcyjny i ciekawy), niż ci skoncentrowani jedynie na karierze. Co ciekawe, tym pierwszym przyklejono łatkę "mało zaradnych". Zabijanie testosteronu Utrata atrakcyjności w oczach partnerki to nie jedyny problem płynący z równego podziału obowiązków. Opublikowana kilka lat temu w specjalistycznym magazynie "Proceedings of the National Academy of Sciences" analiza wykazała, że wspólne prowadzenie domu znacznie obniża u mężczyzn ilość wytwarzanego testosteronu. Uczestniczącym w teście mężczyznom w wieku 21-26 lat przez blisko cztery lata regularnie mierzono poziom hormonu w ślinie. Zachodzące w życiu badanych zmiany nie były dla tych wartości bez znaczenia. Okazuje się, że u tych panów, u których zadania, jak i wychowywanie dzieci było podzielone między partnerów, stężenie testosteronu było o ponad 30 proc. mniejsze niż na początku obserwacji. Wraz z jego spadkiem zmniejszała się ochota na seks. Rzadziej znaczy lepiej? W ciągu kilkudziesięciu lat odsetek panów dbających o domowe ognisko wzrósł dwukrotnie (badania nt. temat opublikował magazyn "American Sociological Review"). Nie musi to jednak oznaczać, że pomocni panowie całkowicie stracili w damskich oczach. Badacze sugerują, że choć wśród tego typu par znacznie zmniejszyła się ilość zbliżeń, to ich czas mógł się znacząco wydłużyć. Lepsze zrozumienie i większa świadomość potrzeb drugiej strony pozwala wydłużyć średni czas stosunku seksualnego z kilku minut do półgodziny.

Wujek

16.05.2015 14:53

Inne

Pirania,zacznij chodzic do HellClub lub na kregle,a nie sprzatasz,myjesz naczynia i ogladasz programy o gotowaniu.

Drabina

09.05.2015 07:48

Inne

Ostatnio naprawdę bardzo intensywnie, a wręcz nałogowo obserwuję ludzi, słucham ich opinii i tego co mają do powiedzenia. Przeraża mnie w tych moich obserwacjach najbardziej wszechobecna i rozprzestrzeniająca się jak zaraza - ludzka zazdrość i zawiść. Wystarczy tylko odwiedzić jedne z najpopularniejszych polskich portali informacyjnych, aby dostać palpitacji serca od ilości jadu, nietolerancji i złośliwości w najczystszej postaci, które się tam wylewają w komentarzach. Naprawdę robi mi się słabo, zaczynam wątpić i tracić momentami wiarę w to, że ludzie życzą sobie dobrze. We Francji też można spotkać zazdrośników, niespełnionych życiowych frustratów i zakompleksionych nieudaczników. Z bólem serca muszę jednak stwierdzić, że zawiść i podkładanie świń, to niewątpliwie polska specjalność. Żeby nie było: jestem Polką, Polką się czuję i jestem z tego dumna. Czasami jednak wstyd mi za rodaków, którzy przejawiając ogromną tendencję do narzekania, krytykowania i zazdroszczenia innym nic nie robią aby poprawić swój byt, a tym samym swoje samopoczucie. Podstawową różnicą między nami Polakami, a Francuzami są chyba po prostu zarobki, które w większości przypadków definiują czy ktoś jest „szczęśliwy” czy nie (dla mnie to jest chore, ale taki mamy dzisiaj „porządek” świata). To prawda, że we Francji można spokojnie przeżyć za najniższą krajową, wynająć małe mieszkanko, mieć na rachunki i jedzenie, a nawet pojechać na krótkie wakacje. Tym bardziej sytuacja staje się nad Sekwaną łatwiejsza jeżeli jesteśmy w związku, a nasz partner również przynosi do domu swoją wypłatę, choćby te minimum. Nie mówię, że można za takie pieniądze kupować torebki Diora lub mieszkać w ekskluzywnej dzielnicy Paryża, ale na życie starczy. Spokojnie. W Polsce niestety za średnią krajową, to można pomarzyć o pełnej lodówce i wakacjach w Pcimiu Dolnym. Stąd wynika ta polska frustracja: kasa, kasa i jeszcze raz kasa rządzi tym światem! I tutaj do akcji wkracza zazdrość: a o to, że sąsiad kupił sobie nowy samochód a my nie, koleżanka pojechała w podróż dookoła świata a my, to sobie palcem po mapie możemy najwyżej „pojeździć”, a inna znajoma awansowała w korporacji, a my męczymy się w jakiejś nudnej pracy. Ja naprawdę tego nie rozumiem i chyba nigdy do mnie dotrze o co chodzi z tą zazdrością. Co mnie do jasnej Anielki obchodzi samochód sąsiada czy wakacje koleżanki? Czy ma to jakiś wpływ na moje życie? Czy mi przybędzie, albo ubędzie? Do mnie takie informacje docierają, ale za chwilę drugim uchem wylatują z jeszcze większą prędkością niż dostały się przed kilkoma sekundami do mojego umysłu. Owszem, interesuje mnie czy moja rodzina i znajomi są zdrowi, czy wszystko u nich w porządku, czy nie trzeba im w jakiś sposób pomóc, i tak dalej, i tak dalej. Staram się jednak aby moje życie było wartościowe, ciekawe i mówiąc banalnie: bardziej zależy mi na byciu dobrym człowiekiem niż na wakacjach na Seszelach, czy nowej torebce od projektanta. Może trudno w to uwierzyć, ale tak po prostu ze mną jest. Taki Francuz na przykład słysząc, że ktoś z jego znajomych był na egzotycznych wakacjach będzie pytał czy warto tam pojechać, poprosi o polecenie hotelu, ciekawych knajpek i lokalnego jedzenia, a nawet umówi się na oglądanie zdjęć z wyprawy! Francuz dowiadując się o zakupie nowego samochodu sąsiada zapyta ile pali, czy serwisowanie jest drogie i czy warto takie auto kupić. Francuz słysząc, że kuzynka kupiła nowe mieszkanie zapyta czy nie potrzebuje ekipy remontowej lub pomocy w znalezieniu kafelków do łazienki. A Polak? W większości przypadków spłonie z zazdrości, zamknie się w sobie i będzie usilnie myślał jak tu komuś dowalić, bo jemu w życiu „nie wyszło”… Dlaczego nie możemy być normalni, życzliwi i uśmiechnięci? Dlaczego nie możemy cieszyć się sukcesami innych nie czekając na ich życiowe potknięcia? Dlaczego aż tak bardzo Polaków boli nowy samochód sąsiada czy egzotyczne wakacje koleżanki? Może ja jestem z innej planety, może ja jestem jakaś dziwna, ale ja tego nie rozumiem. Po prostu w głowie mi się nie mieści jak można pluć jadem kiedy komuś w życiu się powodzi! Zamiast zazdrościć lepiej zakasać rękawy i wziąć się do roboty jak tak bardzo zależy nam na rzeczach materialnych i błyszczeniu w towarzystwie, aby inni pękali z zazdrości. Ja tam wolę swoje życie na prowincji, spokój za oknem i w głowie również. Gwoli ścisłości: nie jestem bogata materialnie w ogóle, ale radość sprawiają mi inne proste i małe rzeczy w życiu jak telefon od bliskich lub popołudnie z dobrą książką. Najważniejsze to aby innym życzyć dobrze i nie zaglądać im do portfela. Ja mam swoje życie, które jest na tyle zajmujące, że nie przychodzi mi na myśl zazdroszczenie innym. Zajmijmy się sobą, a świat wokół stanie się lepszy. Takie proste, ale dla niektórych niestety bardzo skomplikowane…

Tomek

09.05.2015 10:44

Inne

Nie ma nic złego w ludzkiej ciekawości. To przecież ona jest naszym motorem do działania, przyczyną powstania wielu niesamowitych i potrzebnych wynalazków, dzięki którym znacznie łatwiej nam się żyje. Ciekawość to nic innego jak chęć zbadania interesujących nas tematów, często dogłębnego ich pojmowania. Skąd w takim razie wzięło się wszystkim doskonale znane powiedzenie „Ciekawość to pierwszy stopień do piekła”? Czy to za sprawą religii, która od początku swego istnienia niechętnie odnosiła się wobec nauki, która różnymi sposobami próbowała walczyć z tak naturalną przecież ludzką potrzebą poszukiwań odpowiedzi na nurtujące pytania?O ile niektórzy interesują się sprawami innych ludzi w sposób, można powiedzieć umiarkowany, często być może z chęcią zaopatrzenia kogoś w pomocne rady i wskazówki, o tyle wiele osobników stworzyło z tego sposób na życie, pewny rodzaj pasji. Możemy to zaobserwować głównie na wsiach lub w małych miastach, takich jak Lubniewice, gdzie rutynowo, po czasie wypełnionym pracą przy herbatce można omówić wiele istotnych spraw, jak kupno nowego samochodu przez sąsiada (Skąd on wziął na niego pieniądze? Podejrzane.), czy też okropny strój znajomej, która bezwstydnie pokazała zbyt dużo ciała. Mylne jest przekonanie, że wścibskość dotyczy jedynie starszych pań, które całymi dniami obserwują otoczenie z okna swych domów, aby zebrać potrzebne informacje do oceny i obmowy innych. Coraz młodsze pokolenia stają się godnymi następcami tego procederu, czego świetnym przykładem jest ogromna popularność portali plotkarskich, czy różnych czasopism, które zajmują się przekazywaniem newsów ze świata show biznesu. Największe wzięcie mają artykuły o celebrytach, których życie podane jest jak na tacy do publicznej wiadomości. Można więc śmiało i bez obaw oceniać, krytykować i nienawistnie komentować, co dla niektórych jest z pewnością najlepszą stroną tej całej zabawy. Co ciekawsze, młodzież potrafi wymienić z imienia i nazwiska multum postaci z show biznesu, a nie wie nawet jak wygląda sąsiad z naprzeciwka. Zna ich zainteresowania, a nie potrafi stwierdzić, co lubi koleżanka lub kolega. I gdzie tu jest logika? Nagminne oglądanie popularnych seriali i telenowel jest objawem chorobliwej wręcz potrzeby obserwowania i oceniania poczynań innych. Coś, co miało umilać wolne od obowiązków chwile stało się nieodłącznym elementem naszej codzienności. Gdyby zliczyć, ile przeciętny Polak trwoni czasu na oglądanie telewizji można się porządnie zdziwić. Dla przykładu. Wraca taki ktoś z pracy, oporządza w domu, załatwia kilka spraw i zasiada przed telewizorem. Dzień z głowy. A gdzie czas na zainteresowania? Ależ zainteresowanie jest – ukochany odbiornik. Gdzie własne życie? Nie ma, bo po co, skoro można żyć życiem innych.

cygan

09.05.2015 11:27

Inne

"Nie ma nic złego w ludzkiej ciekawości. To przecież ona jest naszym motorem do działania, przyczyną powstania wielu niesamowitych i potrzebnych wynalazków, dzięki którym znacznie łatwiej nam się żyje".To nie taki rodzaj ludzkiej ciekawosci to jest choroba w tym wypadku.