Nie do końca zgadzam się z narracją prezentowaną przez wpisy typu „rozwój i przyszłość”, „stabilna praca”, „wdrożenie i nauka”, „atmosfera i ludzie”, „sens i duma z pracy” czy „głos zespołu”. Trudno oprzeć się wrażeniu, że styl, język i konstrukcja tych komentarzy są na tyle podobne, że wygląda to jakby wszystkie wyszły spod jednej klawiatury i chyba nie tylko ja mam takie wrażenie XD.
Jeżeli te wpisy faktycznie są pisane z własnej woli, to mam wątpliwości, czy ich autor naprawdę widzi i słyszy to, co na co dzień dzieje się w firmie. A jeśli jednak ktoś „zachęcił” do takiego pisania, to tym bardziej trudno traktować te opinie jako spontaniczne i szczere.
Nie sposób też nie odnieść wrażenia, że część takich komentarzy ma przede wszystkim na celu podbicie ogólnej oceny firmy na portalu. Sam fakt dodania odpowiedzi automatycznie generuje nową opinię, co w oczywisty sposób wpływa na rating — niezależnie od tego, ile realnej treści taka wypowiedź wnosi.
Dlatego tym bardziej warto oddzielać szczere, merytoryczne opinie od wpisów, które sprowadzają się do ogólnikowych haseł i niewiele mówią o faktycznych warunkach pracy.
Pojawiają się też pytania w rodzaju: czy trzeba dźwigać. Poważnie? To nie skład budowlany — choć trzeba uczciwie przyznać, że w ostatnich miesiącach zakład momentami faktycznie przypomina plac budowy.
Ktoś inny pyta o miejsca parkingowe… ahh, ci wybredni pracownicy. Rozśmieszyła mnie kiedyś sytuacja pracownika który żalił się brakiem kanapek w automacie na czacie firmowym.
Szczerze mówiąc, wizja pisania w dni wolne od pracy laurkowych postulatów o firmie brzmi dość osobliwie. Zamiast korporacyjnych haseł o rozwoju i dumie, znacznie bardziej przekonujące byłyby konkretne przykłady i odniesienie do realnych problemów, które — jak widać w innych komentarzach — jednak istnieją.
Czytając część ostatnich wpisów, trudno oprzeć się wrażeniu, że brzmią jak fragmenty materiałów employer brandingowych, a nie autentyczne doświadczenia pracowników.
Rozwój zawodowy to nie hasła o „współtworzeniu procesów” i „inwestycji w przyszłość”, tylko konkret: realne szkolenia, jasne kryteria awansu, transparentne decyzje i równe traktowanie. Tymczasem z wielu opinii wynika, że bywa z tym różnie — a ten kontrast między krytycznymi głosami a nagłym wysypem idealnie brzmiących komentarzy jest co najmniej… zabawny.
Sztuczne pompowanie wizerunku w ten sposób nie rozwiązuje żadnych problemów, a momentami jest wręcz przeciwskuteczne. Jeśli firma faktycznie oferuje rozwój i dobre warunki, to obroni się nimi sama — bez potrzeby pisania laurkowych opisów oderwanych od codziennych realiów pracy.
Warto byłoby postawić na szczerość i konkrety, zamiast korporacyjnego języka, który coraz rzadziej kogokolwiek przekonuje. Nie ma potrzeby sztucznie podbijać nowych opinii — wystarczy poczytać te zamieszczone niżej.
Jestem w firmie od kilku miesięcy i bardzo wyraźnie widać, jak dużo zmieniło się w zakładzie w ostatnich czterech miesiącach. Organizacja rozrasta się w szybkim tempie, a wraz z tym pojawia się wiele obszarów wymagających poprawy — i to po prostu widać na co dzień. Braki są spore w różnych aspektach funkcjonowania i przy obecnym tempie rozwoju, jeśli ktoś nie zapanuje nad tym procesem, sytuacja może się tylko pogarszać.
Warto też uczciwie powiedzieć, że część obecnych problemów wynika nie tylko z organizacji czy tempa rozwoju firmy, ale również z postaw. Coraz częściej widać roszczeniowe podejście — oczekiwanie szybkich awansów, idealnych warunków i natychmiastowych efektów, przy jednoczesnym braku gotowości do wzięcia odpowiedzialności i realnego zaangażowania. W dynamicznie rozwijającej się organizacji to po prostu nie działa i tylko pogłębia chaos.
To, czym Stryker jest dziś — innowacyjną firmą z branży medycznej — przy braku realnych działań i porządkowania podstaw, za kilka miesięcy może zacząć niebezpiecznie przypominać firmy z branży automotive. I już nie będzie wyrózniał się niczym. Będą te same schematy i ten sam styl pracy.