Opinie Dekpol Steel Kolonia Pinczyn - 39 opinii - GoWork.pl

Opinie(39)

Praca i zarobki

Aktualne oferty pracy w pobliskich miastach

Opinie o firmach w pobliskich miastach

Marcel

08.10.2025 20:17

Były pracownik

Prezes przyjął strategię progresywnej dehumanizacji procesu produkcyjnego, w ramach której pracownik, tj. każda osoba zaangażowana w realizację produkcji, zostaje zredukowany do roli czystego narzędzia wytwórczego. W konsekwencji, kryterium oceny efektywności sprowadza się wyłącznie do stopnia oporu właściwego wykazywanego przez jednostkę pracowniczą. W celu przezwyciężenia owego oporu, prezes dąży do wymuszenia na pracowniku pokonania wewnętrznej bariery psychicznej, którą – w jego mniemaniu – jednostka postrzega jako wyłącznie subiektywną konstrukcję umysłową. W kontekście produkcji seryjnej powtarzalnej, analiza rysunku technicznego nie stanowi elementu istotnego dla prawidłowego przebiegu procesu. Prezes zarządu ignoruje istotne różnice pomiędzy wariantami modelowymi, uznając rysunek techniczny za zbędny, albowiem – jak twierdzi – „łyżka to łyżka”. Owa różnica jest marginalna, co pozwala na standaryzację montażu w oparciu o jednolity, niezmienny schemat proceduralny. Z perspektywy prezesa zarządu, zapoznawanie się z rysunkiem przez pracownika stanowi formę celowego przedłużania czasu pracy, mającego na celu ewentualne zapewnienie przerwy odpoczynkowej lub sabotażowanie efektywności procesu produkcyjnego. Ponadto, w celu podniesienia poziomu zaangażowania siły roboczej, stosuje się mechanizm eliminacji najmniej wydajnych ogniw. Cykl zwolnień pełni funkcję narzędzia nastawionego na indukcję „przesunięcia mentalnego” u pozostałych pracowników, zmierzającą do eskalacji ich wydajności do z góry określonego progu. Chroniczne przerzucanie odpowiedzialności za dysfunkcje produkcyjne na podmioty zajmujące najniższe szczeble w łańcuchu procesowym stanowi próbę dywersji uwagi organów nadrzędnych od własnych uchybień w zakresie zarządzania.

Marcel

03.12.2025 21:24

Inne

Pracownik mniej efektywny. Brzmi jak wyrok. W korporacyjnej nowomowie to ktoś, kto nie mieści się w górnym kwadrancie macierzy dziewięć-polowej, nie wbija KPI-ów jak gwoździ i w ogóle psuje średnią. Zwolnimy go, zatrudnimy lepszego, będzie pięknie. Tylko że żaden człowiek nie jest „mniej efektywny” w próżni. Jest po prostu inny. Jeden zrobi sto sztuk w osiem godzin i padnie na twarz. Drugi zrobi osiemdziesiąt pięć, ale wróci do domu z siłami na życie. Trzeci zrobi siedemdziesiąt, za to wymyśli, jak zrobić sto dwadzieścia jutro, bez nadgodzin. Efekt końcowy? Ten sam albo lepszy. Tyle że ten pierwszy dostanie premię, drugi – uwagę „możesz więcej”, a trzeci – łatkę lenia. I wszyscy troje będą mierzeni tą samą, głupią linijką. Kodeks pracy niby pozwala nagradzać i karać, ale w praktyce sprowadza człowieka do jednej cyfry. Osoba A haruje na 120 %, aż wyląduje na L4 z wypaleniem. Osoba B daje stabilne 90–100 % i kiedyś po prostu odejdzie tam, gdzie nie będzie musiała się zabijać. Osoba C klepie swoje 70 % przez dwadzieścia lat, bo i tak nikt nie zauważy, że potrafi więcej – po co się wychylać? A jak skończy pięćdziesiąt pięć lat, dostanie wypowiedzenie, bo „pracownik przestał się rozwijać”. Rozwijać. Ładnie powiedziane. Nikt go nigdy nie rozwijał, tylko doił. Idealnie byłoby, gdyby pracodawca patrzył szerzej: ten jest szybki, tamten dokładny, ów ma głowę do optymalizacji, a jeszcze inny – do ludzi. I rozwijał ich w tę stronę, w którą faktycznie mogą pójść. Z korzyścią dla firmy i dla człowieka. Ale nie. Mamy dyktaturę młotkologii i łopatologii. Dostajesz młotek – wal do emerytury. Dostajesz łopatę – kop. Jak się zestarzejesz i ręka drży – won, na zieloną trawę. Albo na szaro-burą, bo za głodową stawkę. Kultura zapierdolu umiera. Ostatni mohikanie to ci urodzeni przed rokiem 2000 – jeszcze pamiętają, że praca to nie wszystko. Młodzi już wiedzą, że jak się nie wykończysz, to cię nie docenią, więc… nie będą się wykańczać. Brawo, geniusze zarządzania. Rozmawiałem niedawno z gościem z HR-u dużej firmy. Dumny był strasznie: wdrożyli AI do odsiewania CV. To, co robił tydzień, maszyna robiła w trzy godziny. Genialne, prawda? Dwa miesiące później jego dział obcięli o połowę. Sam się zwolnił własnym sukcesem. Stał pod biurem z kartonem i chyba pierwszy raz w życiu zrozumiał, jak się czuje ten od młotka, kiedy młotek nagle okazuje się za ciężki. Nie życzę nikomu źle. Naprawdę. Ale może jakby choć kilku managerów i HR-owców poczuło na własnej skórze, co to znaczy być „mniej efektywnym” na ich excelowych wykresach, to może przestaliby pieścić peany na cześć tych, co dla ratowania własnego stołka poświęciliby matkę rodzoną. Bo wiecie, panie i panowie w garniturach – my, ci od młotka i od łopaty, nie jesteśmy tacy głupi, za jakich nas macie. Mamy oczy, uszy i pamięć dłuższą niż kwartał. Widzimy, jak to wszystko się kończy. I kiedyś, kiedyś może się okazać, że to wy będziecie stać z tym kartonem. A młotek i łopata? Te zawsze się ktoś znajdzie, kto je podniesie. Tylko już niekoniecznie za wasze stawki i na waszych warunkach.

Tatiana

08.02.2026 14:43

Inne

Masz zdecydowaną rację, że każdy człowiek jest indywidualną jednostką i jeden będzie mógł zrobić więcej, a za to drugi - mniej. I dlatego nie powinno się narzucać jakiś nieosiągalnych norm, a je uśredniać, żeby każdy miał szansę się wykazać. Chyba się zgodzisz?

Bolo

20.02.2024 08:45

Były pracownik

Jeśli rozważacie zatrudnić się w Dekpol Steel to lepiej dwa razy się zastanowić od czasu jak przyszedł psełdo prezes to jest tragedia przyszedł z Dovisty gdzie tam zrobili imprezę z tego powodu że odszedł a w Dekpolu gwiazdorzy udaje że się zna na produkcji najlepiej co mu wychodzi to zabieranie ludziom którzy na to pracują pieniędzy wszystko co idzie a morze o to chodzi żeby następny zakład upadł przez niego

Byly

15.09.2024 23:10

Były pracownik

Nie pracuje już dłuższy czas, odszedłem krótko po przyjściu nowego prezesa i z prespektywy czasu stwierdzam, ze nie mogłem podjąć lepszej decyzji. Pracownicy, którym zależy na pracy, na jakości, na systematyce itd...są poniżani, tłamszeni, deprymowani. Prawda jest taka, że od przyjścia nowego prezesa wygląda to tak, że zatrudniani są co chwila "znajomi" ze starej firmy od okien, którzy nie mają pojęcia o branży, dostają ogromne pieniądze a starych pracowników, którzy znają się na robocie wyrzuca się bądź straszy zwolnieniem. W skrócie: tworzy się tam klika dovistowa(okniażowa), chapiąca każde możliwe grosze ze starych, dobrych pracowników, zwalniająca ich, tylko po to aby jeszcze trochę się utrzymać. Nie mają pojęcia co się dzieje w firmie, czym się zajmuje, co się dzieje na rynku, czego się spodziewać, handlowców brak, prognozy z czapy...trzymają się rynku polskiego, który podupada zamiast próbować dalej na zachodzie. Chociaż w sumie nie ma się co dziwić jeżeli pracowników którzy tyrają na 2 etaty(bo reszty się pozbyli) mają w du*ie i w żaden sposób ich nie nagradzają a byle kogo z okien to gratyfikują jakby był mesjaszem.

Lech

25.09.2025 10:36

Były pracownik

Prezes Wojtek to absolutna legenda w swojej roli – człowiek instytucja. Jego wizja, charyzma i skuteczność sprawiają, że każdy krok, który podejmuje, zamienia się w sukces. To lider, którego inni mogą tylko podziwiać, bo nikt nie dorasta mu nawet do pięt. Jest jak kapitan statku, który zawsze prowadzi swoją załogę przez burze prosto do celu. Ma nie tylko wiedzę i doświadczenie, ale też niesamowity instynkt biznesowy, którego nie da się nauczyć – on po prostu to ma. Wojtek nie tylko zarządza – on inspiruje, porywa do działania i wyznacza standardy, które dla innych są nieosiągalne. To prezes, którego autorytet i klasa sprawiają, że każde jego słowo nabiera wagi. Krótko mówiąc: najlepszy z najlepszych, a cała reszta może co najwyżej oglądać jego plecy.