Jestem lekarzem, drugi rok w Wellclinic. Wcześniej osiem lat w publicznej, potem cztery w dwóch prywatnych klinikach, zanim trafiłam tutaj. Piszę to dlatego, że ostatnio koleżanka z rezydentury pytała mnie, czy warto się przenieść, i zorientowałam się, że nigdy wcześniej nie opisywałam swoich wrażeń.
Trafiłam do Wellclinic dość powoli. Byłam wtedy w klinice, gdzie zarabiałam dobrze, ale każdy tydzień był negocjacją. Grafik się zmieniał, pacjenci byli przerzucani między specjalistami, raz na dwa miesiące dochodziło do scysji w sprawie tego, kto miał prowadzić konkretny przypadek. Powiem szczerze, byłam na granicy odejścia z zawodu prywatnego w ogóle, myślałam o powrocie do szpitala. Wellclinic polecił mi znajomy z rezydentury, który był tu wtedy trzy lata. Powiedział jedno zdanie, które mnie przekonało, czyli że jest spokój i dużo nauki. Nie wiedziałam, co miał na myśli, dopóki nie zaczęłam pracować.
Już piszę co mam na myśli: mam średni dziewięciu/dziesięciu pacjentów dziennie, nie 2 lub 30. Pacjent, który do mnie wraca po pół roku przerwy, nie musi tłumaczyć od początku swojej historii, bo klinika ją zna. Druga rzecz, którą cenię, jest trudniejsza do opisania. Mam wokół siebie ludzi, którzy wiedzą więcej ode mnie w swoich obszarach. Kiedy mam pacjenta z trudnym przypadkiem, mam kogo spytać i pytam. Nikt nigdy nie powiedział mi, że nie ma czasu. Nikt nigdy nie zachował się, jakby pytanie było nie na miejscu. Wcześniej, w obu klinikach prywatnych, w których byłam, lekarze siedzieli w swoich gabinetach i prowadzili swoich pacjentów po swojemu. Współpraca była fikcją, bo każdy konkurował z każdym o pacjenta i o procent. Tutaj nie konkurujemy, bo system rozliczania jest tak ustawiony, że nie ma za co. Każdy ma swojich Pacjentów o których dba i się nimi opiekuje od początku do końca.
Z drugiej strony, nie jest to miejsce dla każdego lekarza. Standardy są rygorystyczne. Są ostre wymogi dotyczące prowadzonej drobiazgowo dokumentacji, każda terapia ma procedury, które też są aktualizowane co jakiś czas. Jeżeli ktoś przyzwyczaił się prowadzić pacjenta po swojemu, bez planu, bez konsultacji, bez raportowania trudności w wewnętrznym systemie, będzie miał pod górkę. Mnie to akurat odpowiada, bo wiem, że jak idę na urlop, mój pacjent trafia do koleżanki i ona ma pełen obraz, łącznie z notatkami z ostatnich trzech wizyt. Wiem też, że jeżeli coś pójdzie nie tak po zabiegu, mam za sobą procedurę, a nie własną improwizację.
Ostatnia rzecz, niby prozaiczna, ale dla mnie ważna. Mam dwoje dzieci w wieku szkolnym i męża, który prowadzi swoją firmę. W naszym domu ja jestem osobą stabilną finansowo. Wypłata jest 10-go, od dwóch lat ani razu nie było przesunięcia. Mam podpisany kontrakt, w którym jest dokładnie napisane, ile zarabiam za konsultację, ile za zabieg i stawki premii. Nudna przewidywalność wypłaty jest w tej sytuacji warta więcej niż większość rzeczy, które mi obiecywano w poprzednich miejscach.
Wracając do tego, co powiedziałam koleżance. Powiedziałam, że nie wiem czy jej się tu spodoba, bo to zależy od tego, czego szuka. Jeżeli szuka adrenaliny, ciągłych zmian i dużej swobody, raczej nie. Jeżeli szuka miejsca, w którym przez wiele lat będzie robić dobrą medycynę z dobrymi ludźmi, dostawać uczciwie wypłacane pieniądze i wracać do domu z poczuciem spełnienia zawodowego, to tak. Jestem bardzo usatysfakcjonowana i czekam co będzie dalej.