Przychodnia przykliniczna. Gabinet lekarski. Pod drzwiami gabinetu od wczesnych godzin rannych, zgodnie z karteczką trzymaną w ręce, siedzą potulnie pacjenci. Godzina 8.00 - ni kto nie je doma. Czekają. Godzina 8. 30 lub 8.45. Przyszła lekarka. Dzień dobry dla pacjentów - nie ma. Zamyka drzwi do gabinetu. Wśród pacjentów umiarkowane ożywienie. Będą przyjmować. Czekają. Godzina 8.45 lub 9.00 otwierają się drzwi gabinetu, słychać beznamiętne proszę. Wchodzi pierwszy pacjent. Szybko wychodzi z kartką oznaczonymi gabinetami diagnostycznymi do odwiedzenia. Pierwsze schody "pole widzenia", tłum ludzi z różnych gabinetów, potem HRT OTC i td. itp. Powrót pod drzwi gabinetu lekarskiego z wynikami badań. Pod drzwiami tłum pacjentów oczekujących na pierwsze wejście i osoby już z wynikami, które podobno będą wołane przez lekarza. Wychodzi z gabinetu pacjent. Zamyka drzwi. Mija 15 minut nikt nie wychodzi z gabinetu, nikt nikogo nie woła. Nie wiadomo co robić. Po chwili wychodzi pani doktor, zamyka za sobą drzwi. Ani me, ani be, ani kukuryku. Pacjenci czekają. Ulga, pani doktor wraca, będzie dalej przyjmować, ale nie, zatrzymuje się na korytarzu przy znajomej, po czym wchodzą do gabinetu. Pacjenci czekają. Znajoma wychodzi, poruszenie wśród oczekujących, kto wejdzie, ten z kolejki, czy ten już z badaniami. Taka jest rzeczywistość, jak mawia profesor Bralczyk, uważność lekarza wobec pacjenta. Może w ramach studiów medycznych należałoby młodych lekarzy uczyć kultury zachowania, uśmiechu, w ogóle podejścia do pacjenta. Lekarzy z długim stażem chyba już niczego nie da się nauczyć. Pacjent do kliniki nie przychodzi dla przyjemności, ma problem, a podejście do niego lekarza może mieć zbawienny wpływ. Lekarzu przychodź punktualnie do pracy, bądź miły dla pacjentów, odwdzięczą ci się tym samym. Nie chcą być tylko "niewidocznymi" pod drzwiami.
