Opinie o Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych Przy Zachęcie Narodowej Galerii Sztuki Warszawa

GoWork nie weryfikuje opinii przed publikacją...

Opinie(11)

Praca i zarobki

Aktualne oferty pracy w pobliskich miastach

Opinie o firmach w pobliskich miastach

Nowy wpis

PozaStolem

07.10.2026 15:36

Były pracownik

A ja w ramach swojej opinii, pozwolę sobie przytoczyć kilka cytatów bezpośrednio od dyrekcji :) „Chciałabym, żeby Zachęta była miejscem, gdzie pracują zadowoleni ludzie i to widać.” „Spotykamy się przy jednym stole i mówimy jednym głosem.” „Program merytoryczny – plan wystaw, wydarzeń i publikacji na lata 2025–2027 – to program otwarty, zakładający ścisłą współpracę z załogą.” „Dołączyłam do zespołu, który tworzą kompetentni ludzie z pasją.” „Obowiązek przeciwdziałania mobbingowi i wypaleniu zawodowemu traktuję bardzo poważnie.” (ha ha) „W trakcie opracowywania swojej koncepcji zrównoważyłam ten otwarty zarys programu merytorycznego moim podejściem zarządczym – opartym przede wszystkim na pragnieniu stworzenia takiej atmosfery współpracy w zespole, aby każdy czuł się doceniony i nie był narażony na wypalenie zawodowe.” (!!!) Z perspektywy osoby, która pracowała w Zachęcie, rzeczywistość wyglądała zupełnie inaczej. Dyrekcja jest odłączona od codziennych problemów zespołu, nie prowadzi realnego dialogu, a zgłaszane problemy, pomysły i inicjatywy są często ignorowane lub pozostają bez odpowiedzi. Dotyczy to również poważnych sygnałów dotyczących niewłaściwego traktowania pracowników, co trudno pogodzić z deklaracją: „Obowiązek przeciwdziałania mobbingowi i wypaleniu zawodowemu traktuję bardzo poważnie”. Do tego dochodzi bardzo nierówne traktowanie pracowników oraz fakt, że prywatne relacje i znajomości mają wpływ na dostęp do dyrekcji, możliwości i decyzje personalne. Trudno w takich warunkach mówić o „ścisłej współpracy z załogą” czy o tym, że „spotykamy się przy jednym stole i mówimy jednym głosem”. Jedno z powyższych stwierdzeń mogę jednak zdecydowanie potwierdzić: w Zachęcie rzeczywiście pracują „kompetentni ludzie z pasją”. Można tu spotkać świetne, zdolne, zaangażowane i zwyczajnie życzliwe osoby, dzięki którym ta instytucja funkcjonuje i rano chce się wstawać. Czy ta charakterystyka obejmuje również dyrekcję bądź niektóre (faworyzowane) działy: pozostawiam do indywidualnej oceny :) Chciałoby się wierzyć w Zachętę opisywaną w tych wywiadach. Niestety jej medialny wizerunek znacząco różni się od rzeczywistości, której można doświadczyć od środka. I zwyczajnie jest mi bardzo przykro, że wartości realizowane w praktyce tak bardzo odbiegają od tych, o których dyrekcja mówi publicznie.

niezachecam

05.10.2026 12:04

Były pracownik

To jest niepojęte, że ta instytucja w ogóle jeszcze stoi. Sposób zarządzania, w którym obecna dyrekcja już chyba sama się pogubiła, do tego dochodzi bardzo zły podział zakresów obowiązków, które albo się pokrywają albo są w ogóle niezaopiekowane = wewnętrzny rozpad struktur tej instytucji. A to tylko wierzchołek góry lodowej tego, co tam się dzieje a może raczej co się nie dzieje a powinno, żeby to miejsce spełniało jakąś misję. Całkowity brak wizji "czym jest dziś Zachęta?" powoduje, że naprawdę za chwilę nikt poza przypadkowymi turystami nie będzie tam chodził. RIP Zachęta. Pomijam już zlecanie na zewnątrz zarządzania ludźmi czy przeprowadzania rozmów "naprawczych" z pracownikami, przez osoby bez uprawnień do takich działań.

nick

05.10.2026 16:05

Inne

żeby rozwiązać problem trzeba najpierw go wskazać. o co dokładnie chodzi ze złym podziałem obowiązków . podasz przykład ?

anonim

06.10.2026 12:27

Inne

Cześć, to nie był mój komentarz, ale jako inny pracownik tej instytucji chyba mogę spróbować odpowiedzieć na to pytanie. Problem polega na tym, że jasno określony podział obowiązków w zasadzie nie istnieje. Próba jego wskazania przypomina więc sytuację, w której kurier oczekuje od odbiorcy udowodnienia, że przesyłka do niego nie dotarła. Dyrekcja wydaje się nie mieć rzeczywistej wiedzy o tym, kto i za co odpowiada w instytucji. W praktyce prowadzi to do sytuacji, w której na część osób regularnie przerzucane są kolejne zadania i odpowiedzialność, podczas gdy inne osoby pozostają od wielu obowiązków wolne. Duża część codziennego funkcjonowania instytucji opiera się nie na przejrzystych procedurach i zakresie odpowiedzialności, lecz na relacjach osobistych. Szczególnie widoczne jest to w kontaktach z księgowością. Ta sama, prosta sprawa — na przykład rozliczenie faktury — dla jednej osoby może zostać załatwiona w ciągu godziny, podczas gdy dla innej oznacza dwa tygodnie oczekiwania, nieprzyjemnych uwag, pasywnej agresji i poczucia upokorzenia. Wiele zależy od tego, kto z kim pozostaje w dobrych relacjach. Mam wrażenie, że dyrekcja albo tego nie dostrzega, albo nie uznaje za problem. Znacznie ważniejsze wydaje się to, czy wszystko zgadza się formalnie i „w systemie”, niż to, jak instytucja rzeczywiście funkcjonuje i w jakich warunkach pracują ludzie. Bardzo mi przykro, że również ten komentarz muszę zamieścić anonimowo. Nie wynika to z chęci uniknięcia odpowiedzialności za własne słowa, lecz z realnej obawy przed konsekwencjami otwartego mówienia o problemach wewnątrz instytucji. Sam fakt, że pracownik boi się podpisać pod tego rodzaju opinią własnym nazwiskiem, uważam za istotną informację o panującej w niej kulturze organizacyjnej.

Stryjenka

02.10.2026 21:16

Pracownik

Ponieważ Zachęta nie ma swojego profilu zostawiam opinię tutaj. Zachętę pamiętam jako miejsce, w którym naprawdę można było być dumnym z pracy. Dziś mam poczucie, że sposób zarządzania skutecznie odbiera energię i poczucie sensu. Dyrekcja potrafi ingerować w najdrobniejsze szczegóły pracy kuratorów, redaktorów i innych specjalistów, a jednocześnie miesiącami nie rozstrzyga spraw organizacyjnych. Spotkania są odwoływane, trudno się czegokolwiek dowiedzieć. Nad nową strukturą pracowała zewnętrzna firma, ale efektów tej pracy nie poznaliśmy. W maju obiecano, że struktura zostanie przedstawiona niebawem. Jest październik. Dyrekcja w swoim programie deklarowała współpracę i podejmowanie decyzji wraz z zespołem - nie bardzo nawet wiemy, jakie projekty będą realizowane w przyszłym roku. Praca rozkłada się bardzo nierówno. Jedni są stale przeciążeni i dostają zadania niezwiązane ze swoimi kompetencjami, inni, doświadczeni pracownicy merytoryczni, przez kilkunaście miesięcy nie mogą realizować projektów. Jednocześnie do wystaw angażuje się kuratorów zewnętrznych. Trudno zrozumieć, dlaczego instytucja nie korzysta z kompetencji własnego zespołu. Kilka wartościowych osób już odeszło. Moje duże zdziwienie wzbudziło szkolenie o wypaleniu zawodowym, prowadzone przez osobę ściśle współpracującą z dyrekcją w najróżniejszych obszarach. Zamiast rzetelnej wiedzy usłyszeliśmy daleko idące twierdzenia o działaniu suplementów na mózg, a uczestnicy dostali link do konkretnego sklepu internetowego i wskazania zakupu supelmentów za około 800 zł. Padały też uwagi zniechęcające do psychoterapii i leków przepisanych przez lekarza, a nawet do jogi. Nie skończyło się na szkoleniu: podobne rady, w tym zachęty do zamiany leków na suplementy, padają także w indywidualnych rozmowach z pracownikami, bez słowa o tym, że takie decyzje trzeba skonsultować z lekarzem. Najgorsze jest jednak poczucie, że nie warto takich rzeczy komentować. Ludzie boją się powiedzieć, że się z czymś nie zgadzają, bo obawiają się odwetu.

pracownik

29.09.2026 11:21

Pracownik

Zwraca uwagę, że Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki nie ma własnego profilu pracodawcy na GoWork, dlatego zamieszczam tę opinię w tym miejscu. Uważam, że doświadczenia osób pracujących w tej instytucji powinny mieć przestrzeń do publicznego przedstawienia, szczególnie że mowa o jednej z najbardziej rozpoznawalnych publicznych instytucji kultury w Polsce. Z mojego doświadczenia sposób zatrudniania i organizacji pracy w Zachęcie budzi poważne zastrzeżenia. Praca wykonywana w praktyce w pełnym wymiarze godzin, odpowiadającym etatowi, bywa powierzana na podstawie umów zlecenia. Jeżeli sposób wykonywania takiej pracy spełnia przesłanki właściwe dla stosunku pracy, uważam, że kwestia ta powinna zostać zweryfikowana przez Państwową Inspekcję Pracy. Publiczna instytucja tej rangi powinna być szczególnie transparentna i przestrzegać wysokich standardów zatrudnienia. Bardzo negatywnie oceniam również sposób zarządzania. W moim doświadczeniu występowały chaos organizacyjny, niejasny podział obowiązków, problemy komunikacyjne oraz brak sprawnego i profesjonalnego zarządzania zespołem. Atmosfera pracy i zachowania, których doświadczyłem/am lub byłem/am świadkiem, budziły również poważne zastrzeżenia pod kątem mobbingu. Takie kwestie powinny zostać rzetelnie wyjaśnione przez właściwe organy, zamiast pozostawać wyłącznie wewnętrznym problemem instytucji. Szczególnie trudno zaakceptować taki sposób funkcjonowania w Zachęcie – instytucji publicznej o dużym znaczeniu i prestiżu. Od Narodowej Galerii Sztuki należy oczekiwać wysokich standardów nie tylko w działalności artystycznej, ale również w traktowaniu pracowników, organizacji pracy oraz przestrzeganiu prawa pracy. W mojej ocenie opisane problemy są na tyle poważne, że zasługują na zainteresowanie Państwowej Inspekcji Pracy. Uważam również, że sposób zarządzania instytucją wymaga gruntownej oceny i wyciągnięcia odpowiedzialności na poziomie kierownictwa. Przy takiej skali problemów zasadne jest postawienie pytania o odpowiedzialność dyrekcji i możliwość dalszego pełnienia przez nią swoich funkcji.